पिसोळें आनी नुस्तेंकान्न

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

पिसोळ्याक आयचो दीस सदां सारको आसलो. नुस्तेंकान्न सकाळीं णवाच्या आसपासाक त्या खडपाशीं पावताली. पिसोळें ताचे आदीं त्या खडपार बसून तिची वाट पळयत बसतालें. आयजूय तें सदांच्या परीं येवन थंयसर बसलें. दोळ्यांत तेल घालून म्हणलेल्या परीं तें नुस्तेंकान्नीची वाट पळयतालें. नुस्तेंकान्न आयतार सोडून सदां येताली. शेनवाराची पिसोळ्या फुड्यान बसल्या उपरांत, “फाल्यां हांव येवची ना ’’, हाचो ती तिका उगडास करून दिताली. तें समजपाचें समजतालें. ती येवन आपल्या माथ्या वेलो नुस्त्यां पांटलो बसोन आसा त्या खडपार दवरताली. आपुणूय पिसोळ्या कुशीक बसून ताका वेंगेंत घेताली. थोडो वेळ ताचे कडेन खबरो मात्र करताली. आनी पांटलो आपल्या माथ्यार घेवन गिरायकांच्या सोदीत वताली. वेच्या आदीं पिसोळ्या खातीर हाडिल्ली ल्हान पोटली ताचे फुड्यांत दवरताली. पिसोळें ती आपल्या तोंडांत धरून नाच्च जातालें. शेनवाराचें त्या पोटलेंत एक – दोन नग सुबेजूच आसताले.
आयजूय पिसोळें सदांच्या वेळार त्या खडपार येवन बसतालें. नुस्तेंकान्नींचो वेळ जाल्लो. कित्याक उशीर जालो. काय?. पिसोळें चिंतूंक पडलें. जसो वेळ फुडें वेतालो. तशीं वोताचीं किर्णां खर जावंक लागलीं. आतां म्हळ्यार इकरा जायत आयलीं. नुस्तेंकान्न येवंक ना हाचें पिसोळ्याक दूख जालें. दुसरे वटेन वोताचो रखरख ताच्यान सोंसूंक जायना जालो. तें उठलें आनीक आयिल्ले वटेन परतून गेवें. दुसऱ्या दिसाकूय पिसोळें आयलें . आयज येतली म्हूण ताका विश्वास आसलो. पूण नुस्तेंकान्न आयली ना. आयजूय पिसोळ्याचे आशेची निराशा जाली.
“पिसोळ्या, फाल्यां आयतार. हांव येवंची ना. सोमाराक म्हजी वाट पळोवन राव. हे पोटलेंत घालून हाडलां तें आयज आनी फाल्यां खा.” निमाणें फावटी आयिल्ली तेन्ना नुस्तेंकान्नीन पिसोळ्याक सांगिल्लें. ताणें ‘म्यांव’ करून आपूण समजलें म्हूण जबाब दिल्लो. आतां म्हळ्यार वुस्तेकान्न येवन गेल्यार आख्खें सुमान सरून गेलें. पिसोळ्यान सुमानभर तूं येतली म्हूण खडपार हाजीरी लायली. आनी निराशा घेवन परत गेलें. ह्या आठ दिसां मदीं पुठपुठींत आशिल्ल्यान पिसोळें सारकें अर्दार पावलें.
सोमाराक येता म्हण सांगलोली नुस्तेंकान्न तो सोमार सोडून दुसऱ्या सोमाराक आयली. आयज तिणें पिसोळ्या खातीर खास नुस्तें पोटलेंत घालून हाडिल्ले. ती त्या खडपाशीं पावतकच पिसोळें ना पळोवन चिंतूं पडली तरीय काळजांत एक आशा धरून येतोलें म्हण थोड्या वेळा खातीर खडपार बसली. सुमार पंद्रा मिनटांनी जावन गेलीं. हांव इतले दीस येवंक ना देखून तें म्हजेर रागार आसतले. नुस्त्यांचो वास येतकच येतलें. ती आपणाकच भुजवण दिताली. आनीक रावून फायदो ना. म्हणून ती आपले वाटेक लागली. वेतानाच तिची नदर रस्त्याचे आजुबाजूक आशिल्लीय तशी ती चलून वतना तिका कितें तरी धवें फुल्ल दिसलें. ती लागीं सरली जाल्यार तिचें पिसोळें थंयसर तोंडांत एक बांगडुली घेवन पडून आसलें. तिणें ताची जीव नासलेली कूड उबारली. ताचे तकलेक मोठो घावो आसलो. ताणें पोटाचे भुकेक कोणाची तरी बांगडुली चोरलेली जायत. नुस्तेंकान्न समजणी काडूंक लागली. नुस्तेंकान्नीन लागींच आशिल्ल्या घरांतल्या मनशां कडल्यान फोरें आनी पिकास मागून घेतलो.एका सुरक्षीत जाग्यार एक दाखटुलो फोंड काडलो. तातूंत ताका घातलें आनी ताचे खातीर हाडिल्ली नुस्त्या पोटली ताचें कुशीक दवरली. फोंड सारको मातयेन धांपलो. आनी सुण्यांनी उस्तुंचो न्हय म्हण लागीं आशिल्ले फातर ताचेर दवरले. नुस्तेंकान्नीच्या ल्हान पुताक थंडी आनी जोर जाल्ली. आपले आवय कडेन तांची परामर्स जावंची ना म्हणून ती नुस्तें विकूंक वचूंक ना.
पांटलो माथ्यार घेवन चलत वेतना पिसोळें पयलेच खेपे भेटलोलें ती याद तिका जाली. त्या झाडाचेर फुलपाखे हेवटेन – तेवटेन उडटालें. तांकां धरूंक एक धवें फूल्ल माजर आपले कडें तांकां धरूंक जातल्या परीं उडयो मारतालें. ती थंयच उबी रावन तांची मज्जा पळयत रावली. नुस्त्याच्या वासान माजरान पिसोळ्यांक सोडलीं आनी तिचेशीं येवन तिच्या पांयांक घश्टूंक लागलें. तिणें ताका एक बारीक नुस्तें उडयलें. आनी आपले वाटेन गेली. दुसऱ्या दिसा तें माजर त्या खडपार तिची वाट पळयत बसून रावलें. ती येतकच तिच्या पांयांक घुस्पूंक लागलें. “पिसोळ्या तूं म्हजी वाट पळयतालें, व्हय?.. ” नुस्तेंकान्नीन ताका उबारलें नी इतल्यान तिचे खातीर “पिसोळें ” जल्माक आयलें.
-लिप्यांतर विशाल खांडेपारकार
8080622370

एँथनी मिनेझीस