भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आमचो देश इतलो गिरेस्त. व्हड म्हापुरुशांनी जल्म घेतलो. तांचेच आमी. भुरग्यांक खूब बरें दिसलें. मनांत आनंद भरलो. आपल्या लोकां विशीं आदर जागलो.
“पळयात, तुमची फुलिल्लीं मुखामळां पळोवन म्हाका भोवच खोस जाता”, म्हणलें बावलेन. आज हांव तुमचे खातीर एक काणी घेवन आयलां. सांगची?
“हय, आमी रावतात बेगीन सांग.”
तीग इश्ट जाले. बकें, कबुतर, आनी एक सुकणें सादें पिपुस. तिगुय जाणां विमाना भशेन मळबांत उडपाचीं. एकेच सुवातेर लागसार रावतालीं. बरोबर खातालीं, सुसेग घेतालीं. तिगांचें त्रिकुट बरें मजेन जगतालें.
एक फावट रावतात ते सुवातेर बरेच त्रास जाले. तिगांनी थंयच्यान मात्शें पयस वचपाचें थारायलें.
“हांगा खावपाक मेळपाची आस ना. कितें करुया?”
“आतां हांगाच्यान बेगीन भायर सरुया”
“तशें केल्यार रावपाकुय सोदपाक बरें जातलें.”
मत एक जालें. तिगांय उडलीं. सकाळीं खावन उडलीं .. उडत रावलीं. अकस्मात शेतां, दोंगुल्यो, म्हारुखाची खानावळ पळोवन खोशी जालीं.
“आयची रात हांगांच रावया”
“पोटभर खावंक आसा”
“जीव कासावीस जाला, बरें जालें आयते खावंक मेळटा.”
“म्हरुखांक देव बरें करु “
जाय तितलीं फळां बी खालीं. फाल्यांचें चिंतपाक लागलीं. सकाळ जातांच परत उडलीं. ” खरें म्हणल्यार तांणी करकोचा उडटना पळयिल्लीं. तांचीच देख घेत ती उडटालीं.
“आमकांय खंय तरी बरी सुवात रावपाक मेळटली ” मनांत आशा धरुन नेटान उडटालीं. इतल्यांत एक झेलाची दोंगुल्ली दिसली. तांचे उडप सवकसायेन जालें.
“आतां फुडें कितें?”
“हो बर्फ आनी फुडें असोच चड आसल्यार कितें जातलें?! ” तिगांय मात्शीं दचकलीं.
“आतां कितें करया !?”
“मुखार वचुन कांय फायदो ना”.
धाकटे सुकणें तर सारकें बावन गेल्लें. ताची पिसां सामकी विचित्र जाली… कांय पिसुडलीं. पूण दोगुय इश्टांनी ताका आदार दिलो. ताका सुशेग दिलो. आपुण चोंचीत धरुन ताचे पसत खावंक घेवन आयलीं.
“अशी घट रावया, तूं भियेव नाका”. पूण चड उडिल्यान ताका खूब निर्शेणी आयली. त्या दिसा ताच्यान
हालुंक जालेंना. खावन तें तशेंच न्हिदलें. पूण उडपाक तितलें जमना जालें. तातुंत झेलातल्या त्या कुडकुड्यान तें सामकें बावन गेलें.
“सुकण्या खातीर कितें उपाय करया?” दोगुय जाणांनी तकली वापरली. खंयतरी तांका बसुनी जंय ताका चड बर्फ लागचो ना. पयली तांका बक्यान आपले फाटीर बसयलें. कांय वेळ उडत व्हेलें. मागीर कबुतरान फाटीर बसोवन एके सुरक्षित सुवातेर दवरलें. थंय ताचें खावप आनी जेवप सारकें जालें. आतां तांकां झेलाची दोंगुल्ले पलतडी वचप सारकें दिसलें ना. झाडां आनी झेल हांचे मदीं तांणी आपलो राबितो केलो. सुकण्याकुय बरे सांबाळीत तिगांय जियेवपाक लागलीं. पूण तरी थंडी वाडतच रावली. सुकणें पिपुस सामकें हाल्लें. ताका उडपाक, हालपाक जमना जालें. थंडेन पुराय गार जालें. पूण मदीं सुर्याचें वोतांत ताका बरें दिसतालें. ल्हवु ल्हवु ताची बलायकी हालली. बकें आनी कबुतरान ताका सांबाळपाचो यत्न केलो. पूण सदांच सरभोंवतण ताका त्रास दित रावली. बकें आनी कबुतरान आपली जीण त्या म्हारुखांच्या उबेंत मजेन खावन जेवन काडली. दोगांय बरीं घटमुट जालीं. तीं सुकण्याक सदांच सांगतालीं.
“तुका आतां कांय करपाची गरज ना.”
“आमी तुका बरे भशेन सांबाळटली.”
“धीर सोड नाका. न्हय तें चिंत नाका. ल्हवु सगळें सारकें जातले.” तांच्या उतरांनी सुकणें खूब खोशी जावंक लागलें.
“म्हजे केदे व्हड इश्ट, काळजाचे म्हाका सांबांळटात. हांव तुमचें खूब उपकारी”.
बकें आनी कबुतरान आपलें जिवीत सुदारलें. तेच बरोबर आपल्या इश्टाचेर देखरेख दवरली. ताजी अवतीकाय सारकी ना म्हूण दोगां आळीपाळीन कामां करपाक लागलीं. फकत तांका एकच दिसतालें ” आपलें हो इश्ट बरो उरचो. . अशेच कांय म्हयने गेले. एक दीस रातचे एका घुगमान सुकण्याक मारपाचो यत्न केलो.
“मागीर सुकणें…?! भुरग्यांनी विचारलें.
ताका कांय जालें ना. बकें आनी कबुतर अशें तरेन त्या घुबडाचेर तुटुन पडलीं. घुबड नाच्च जालें.
“जाणां तुमी आतां सुकण्यांक नवी उमेद आयली “
“कित्याक म्हूण “?
“आपल्या बरोबर हे दोग विश्वासाचे इश्ट आसात तें पळोवन. ” ताची भलायकी ल्हवु सुदारपाक लागली. तिगांयकुय आतां जिवीतांत मजा करपाक उमेद आयली. अशे खोशयेत एक दीस जेवतना तांच्या मुखार एक सुकण्याचें पिल
घोण घेवन वतना चोंचीतल्यान चुकून सुटुन जमनीर पडलें.
“हायस, आवयस ! ” म्हूण बकें आनी कबुतरान धांवत वचत ताका उबारुन हाडलें. सुकण्यांन पिलांक आपले पाखांट्याच्या उबेंत घेतलें. तिगांय आनंदान भरली.
“कित्याक … अशें कितें घडलें. !? “
आज एक जीव वाटावलो म्हूण तांकां आनंद जाल्लो. सुकणें आपल्याक उलोवपाक, वेळ घालपाक एक वांगडी मेळ्ळो म्हूण खोशी जालें. सरभोंवतणची तांकां संवकळ जाली. शिंयांतुय स्वताक सांबाळत हेराकुय आदार दिवपाच्या ताच्या सबावान ताका जगपाक बरी मजा आयली. अशे हे तिगुय इश्ट वेळ आयलो तेन्ना एकामेकांक सांबांळत एकामेकांक आदार दिवपाची देख दित रावले. हे तिगांचे तुमका कितें बरें दिसलां तुमी चिंतुन सांगचे दुसरे फावट. मेळुया.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
