भांगरभूंय | प्रतिनिधी
पत्रकारान प्रामाणिकपण, तटस्थताय आनी समाजा विशीं संवेदनशीलताय जपूंक जाय.
कोंकणी भाशेंत पत्रकारिता करपाची आसल्यार फकत बातम्यो बरोवन उपकारना; कोंकणी भाशा, गोंयची समाजजीण आनी थळावी संस्कृताय हांचो खोलायेन अभ्यास करप गरजेचें. कोंकणी पत्रकार हो फकत बातमीदार न्हय, तर भाशेचो आनी समाजाचो दुवो आसता. थळाव्या लोकांच्यो भावना, समस्या आनी अपेक्षा समाजा मेरेन पावोवपाचें म्हत्वाचें काम पत्रकार करता. देखून, कोंकणी पत्रकारितेक फकत वेवसाय म्हूण न्हय, तर एक सामाजीक जबाबदारी म्हूण पळयतात.
गोंयांतल्या हेर भाशांतल्या पत्रकारांक पसून हो अभ्यास जाय. कोंकणी मळाचेर कितें चलता तें इंग्लीश पत्रकारांक खबर नासता आनी थंय कितें चलता, तें कोंकणी वा मराठी पत्रकारांक खबर नासता. भायल्यान आयिल्ल्या पत्रकारांक गांवांचीं नांवां, लोकांची आडनांवां, थळाव्या सणां- परबांचीं नांवां सारकी कळनांत. वाचन आसल्यार ही समस्या सोंपेपणी सुटावी जाता.
कोंकणी भाशेचेर घट्ट पकड आसप गरजेचें. शुद्धलेखन, व्याकरण, योग्य शब्दप्रयोग आनी सादी पूण प्रभावी वाक्यरचना शिकपाक जाय. कोंकणींतल्या विवीध बोलींची वळख आसपय म्हत्वाचें, कारण गोंयच्या वेगवेगळ्या वाठारांत उलोवपाची शैली वेगळी. सिंधुदुर्ग, कारवार, मंगळुराची कोंकणी बोली वेगळी. पत्रकारान भाशेचो आत्मो, सभाव समजून घेतलो जाल्यार ताचें बरप चड जिवें आनी लोकाभिमुख जाता.
वाचन सक्तीचें
बरो कोंकणी वा हेर खंयचेय भाशेंतलो बरो पत्रकार जावपाक वाचप सामकें गरजेचें. कोंकणी नेमाळीं, दिसाळें, संपादकीय, प्रासंगीक लेख, कथा, कविता वाचल्यार तुमची भाशेची गिरेस्तकाय वाडटा. दिसाळें वा नेमाळ्यांतले व्याकरणशुद्ध गांवगिरी कोंकणी, प्रासंगीक साहित्य रचपी 10 लेखक वेंचून काडचे आनी तांचे लेख, पुस्तकां बारीकसाणेन वाच्चीं. नाजाल्यार ‘म्हाका व्याकरणशुद्ध, सुटसुटीत कोंकणी बरोवपाक जाय. कोणाचें लिखाण वाचूं’, अशें कोणा जाणकाराक विचारचें. तो सांगतलो.
पत्रकारान हेर भाशांतल्या वृत्तपत्रांची मांडणी आनी बातमेची शैली हांचोय अभ्यास करपाक जाय. ताका लागून बातमी कशी बरयतात, इंट्रो कसो आसता, माथाळे कशे दितात आनी उण्या शब्दांत प्रभावी म्हायती कशी दिवची, हाची समज वाडटा. अणभवी पत्रकारांच्या बरपाचो अभ्यास केल्यार जायते वेवसायीक बारकावे सहज शिकपाक मेळटात.
निरीक्षणाचें म्हत्व
गोंयचें राजकारण, पर्यावरण, पर्यटन, ग्रामसंस्कृती, धर्मीक परंपरा, सामाजीक प्रस्न आनी थळाव्या संघटनांची म्हायती पत्रकारा खातीर गरजेची आसता. थळाव्या लोकांचे प्रस्न समजून घेनासतना बरी पत्रकारिता करपाक मेळना. देखून पत्रकारान (खास करून रिपोर्टर) सतत लोकां भितर रावून निरीक्षण करप आनी संवाद सादप म्हत्वाचें. बाजारपेठ, ग्रामसभा, समाजीक कार्यवळी, विद्यार्थी चळवळी वा पर्यावरण विशयक प्रस्न हांचेर लक्ष दवरल्यार बातमी सोदपाची तांक वाडटा. पुलीस, पंचायत, नगरपालिका, खेळां क्लब, चर्च- देवळांचीं मंडळां, शाळा, महिला मंडळां हांचे कडेन संपर्क दवरल्यार बऱ्योच बातम्यो मेळटात.
फकत बातम्यो बरोवपा पुरतें मर्यादित रावनासतना वाचकाचीं पत्रां, ल्हान लेख, मुलाखती, वार्तापत्रां वा समाजीक विशयां वयले ल्हान लेख बरोवपाचो सराव करपाक जाय. ताका लागून बरप सुदारता, आत्मविस्वास येता. सुरवेक चुको जातल्यो, कशी सुरवात करची तेंय कळचें ना, पूण सातत्यान बरयल्यार सुदारणा जायत वता. जायते बरे पत्रकार सुरवेक वाचकांचीं पत्रां बरोवनूच फुडें आयल्यात.
प्रामाणिकपण गरजेचें
आयचे घडयेक संगणकाचें गिन्यानय गरजेचें. युनिकोड फॉन्टांत कोंकणी कंपोझिंग, सोशल मीडिया पोस्ट तयार करप, फोटो वेंचप आनी ऑनलायन न्युज अपडेट करप हें पत्रकाराक उपेगाचें थारता. जायत्या पेपरांनी पत्रकाराक बातमी बरोवपा सावन अपलोड करपा मेरेनचीं कामां करचीं पडटात. देखून डिजिटल पत्रकारितेची मुळावी म्हायती आसप फायदेशीर थारता. खरें म्हणल्यार नव्या पत्रकारान मेळटा तें शिकून घेवपाक जाय. शिकिल्लें केन्नाच फुकट वचना.
सगळ्यांत म्हत्वाचें, पत्रकारान प्रामाणिकपण, तटस्थताय आनी समाजा विशीं संवेदनशीलताय जपूंक जाय. वावडी, अर्धकुटी म्हायती वा पक्षपाती भुमिका टाळप हें पत्रकाराचें कर्तव्य. कोंकणी पत्रकारिता ही भाशेच्या जतनाये कडेनूय जोडिल्ली आसा. देखून, बरो कोंकणी पत्रकार जावपाक भाशा, समाज, सतत शिकपाची वृत्ती आनी लोकांप्रती बांदिलकी ह्यो तिनूय गजाली गरजेच्यो.
सत्यवान
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
