धर्मशाळा हॉटेल बीडी इंटरनॅशनल

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

टेल बीडी इंटरनॅशनलच्या हॉलाची भायली वणत अशी पितारिल्ली की आपूण वास्को शारांतल्या दर्या देगेवेल्या धर्मशाळे मुखार आसा अशेंच कोणाकूय दिसचें. त्या हॉलांत 1957 वर्सा चवथी पास जाल्लीं पांच जाणां सोडून उरिल्लीं भुरगीं एकठांय जाल्लीं. व्हडलो हॉल, शेजरा कुडींत ड्रिंक आनी खाशेल्या जेवणाची वेवस्था तर दुसऱ्या वटेन प्रसाधन कूड. अख्खो हॉल भायलो आवाज रिगूंक शकना असो.
धर्मशाळेंत वर्गात जेन्ना वाडेकार मास्तर नासतलो, तेन्ना जसो बोवाळ जातालो तसो ते हॉलांत आज चलिल्लो. उणीपुरी तिशेक वर्सांनी मेळिल्ली मुळावी शाळेंतली. पूण आतां व्हड आनी रँस्पेतार जाल्लीं बुरगीं आपलो समाजांत कश्टान मेळयलेलो विद्यमान रॅस्पेत विसरून ते वेळच्या नेटान एकदुसऱ्या कडेन उलयतालीं. कोण कितें म्हणटा तें बोवाळांत तांकां कितलें आयकूंक येता हो व्हड प्रश्न. रेखा आनी शरयू उल्कामालनाक घट्ट मिठी मारून हांसतालीं, तर तीं दोघांय कसलीतरी पोन्नी खबर याद करून रडटालीं, मात तें रडप आनी दुकां खोशेचीं आसलीं. तांगेल्या शेजरा घोव अरविंदासैत उबे आशिल्ले. आशा पिश्यां भशेन हांसत सुटिल्लें. कोंकणी भास येनाशिल्लो अरविंद रंगनाथन दुविदेंत पडिल्लो. ह्यो व्हड बायलो अशें कित्याक एकाच वेळार रडटात, हांसतात ताका कळनासलें. ते बगर चिरूट पेटोवन दोन झुरके मारपाची जबर इत्सा ताका आयिल्ली. पूण ह्या अनवळखी गर्देंत तें चलतलें काय ना ताचोय ताका दुबाव येतालो. एका कोनश्याक हातांत वायन भरिल्ले ग्लास घेवन अवधूत आनी दामू प्रोरण्या उगडासाची उजळणी करताले तर विंगड कोनश्याक अनिल आनी गुरूनाथ सुधाकर सयत खबरी मारताले. खरें म्हणचे फकत नाथ आनी अनिल उलयताले तर सभावा प्रमाण शांत रावपी सुधाकर भट तांगेल्यो काणयो आयकतालो.
“जस्ट वन मिनिट प्लीज, आमी हांगां येवेन अर्दवर जालें, पूण रोशन, विष्णू, भक्ता, दास आनी दिगू अजूनय पावंकना, कोणाक कितें खबर आसा?” आशान जमिल्ल्या मित्रमैत्रीणींक प्रश्न केलो.
“आशा, हांगां जमिल्ल्यां पैकी कोणेंच ही बसका थारायलेली ना. तेत्रा हें काम हांच्यापैकी एक ना जाल्यार दोगांयनी एकठांय जावन ठरयलीं आसूंक जाय.” दामून तिका जाप दिली. “पूण तांचोय पत्तो ना. दिगू आनी भक्ताचे सोड, ते सदांच कळाव करपी. पूण रोशन, विष्णू, दास हांचें कितें? खंय पावले ते?”
“दामू आनी म्हजे हेर इश्ट, हांव पयलीं तुमचे सगल्यांली माफी मागतां.” अचकीत हॉलांत भितर सरिल्ल्या दिगून तांकां धपको दिलो. “हांव आनी भक्ता हांगांच आशिल्ले, पूण ह्या हॉटेलाच्या वेगळ्या कुडींत. तुमगेल्यो चलिल्ल्यो खबरो चोरून आयकताले. बाय द वे, वॅलकम डॉक्टर अरविंद रंगनाथन, प्लेजर टू हॅव यू अमंग वी ओल्ड फ्रेंड्स. प्लीज एन्जोय विथ अज.”
“बरी क्वॉलिटी वावन आनी चिरूट हे दोन गोश्टी मेळ्ळ्यार स्वारी खूश आसता, दिगू.” आशान ताका जाप केली. “पूण रोशन, विष्णू, दास आनी तुगेली शेपडी भक्ता खंय?”
“शेपडी! नायस वन, आशा. पूण म्हज्या सारक्या काडी पैलवानाची शेपडी भक्ताभशेन घटमूट आनी जबर शक्तमान आसता म्हाका आतांच कळ्ळें. आसा तो हांगांच, येतलो. आमी येवपाक भायर सरिल्ले तेन्ना एक इंटरनॅशनल कॉल आयलो. घेतल्या बगर गत्यंतर नासले. अडकोलो तो आनी अर्दव्हर तरी.”
“आनी उरिल्ले तीगजाण? तांची कितें खबर? आनी दिगू, इतल्या वर्सांनी तुका आमचे नामे मेळ्ळे तरी कशे ? आमी शेवटी मेळिल्लीं ताका तीस तरी वर्सा जाल्ल्या आसतली.” रेखान प्रश्न केलो.
“या इंटरनॅट युगांत तुजो प्रश्न अप्रासंगिक, रेखा. तकली वापरल्यार कितेंय सोदपाक जाता. आनी हेर तिगजाण! सॉरी, तांची खबर खूबखूब वायट आसा.” दिगूले शब्दांचो अर्थ तांच्या लक्षांत येवपाक थोडे सेकंद गेले. पूण जेन्ना आयल्लो तेन्ना सगळीं जाणां
उठून उबीं रावलीं. तांचे दोळे दुखांनी भरिल्ले.
सदांच शांत आनी भासाभाशेंत भाग घेनाशिल्लो सुधाकर बशिल्ल्या धपक्यातून पयलो भानार आयलो.” म्हणचे दिगू, किदें वायट खबर दिता तूं? आरे आतांच साठ वर्साचे जातात आमी.”
“साठ खंयचे, पन्नास पळयलेना विष्णून, सुधाकर, रोशन तर तीस
जावचे पयलींच पलतडीं गेले. दास अजूनय जितो आसा; पूण ताची परिस्थिती मरण आयल्यार बरे अशी गंभीर आसा.”
काचाबूल. “ओह माय गोड, थोडे स्पश्ट, सांगता? हो धपको पचनी पडना दिगू.” अवधूत अजूनय.
“रोशन तुमकां खबर आसा. हांसखुरें पूण सदाच पिडेस्त. आज एक दुयेंस तर दुसरे दीस वेगळोच रोग. एसएससी जातकर ताका बँकेंत नोकरी मेळिल्ली. अख्खी पांच वर्सां काडलीं ताणे थंय कशीबशीं. पूण पंचवीसाव्या वर्सा आतकड्यांचो कॅन्सर अशे रोगनिदान जाले. ते बगर हागेल्या आंगांत रगतय खूब उणें. तागेल्या फामिलीन केले पुराय प्रयत्न निरुपेगी ठरले. आनी सत्तावीसाव्या वर्सा ताणें शेवटचो स्वास घेतलो. ताची ही खबर तर विष्णूची भलतीच. तो क्रिकेटीयर, खबर आसतली तुमकां ?”
“हय, मुंबय खातीर रणजी खेळटांलो तो. मेळिल्लो म्हाका एक-दोनदां. राष्ट्रीय टिमीकय निवड जाल्ली म्हण सांगतालो.” अनिल काकोड्यान सांगलें.
“एक फावट जाल्ली. पूण खेळपाची संद मेळ्ळी ना. ताका मागीर भलतोच, केनाच नांव आयकूंक ना असो रोग जाल्लो. ताचें नांव, ताचें नांव…” बॉल्सांतल्यांन एक कागद काडून ताणें दुयेंसाचें नांव वाचले. “टॉक्सिक इपीडर्मिक नेक्रोसीस अशें तें दुयेंसाचें नांव. मनश्याचे चामडेक हें जीवघेणें दुयेंस जाता खंय. विष्णू सारको धडधाकट मनीसय या दुयेंसातून वाचोवंक शकना. ताचेर अजूनय वखद ना. फकत अठ्ठेचाळीस वर्सांचेर तो गेलो.” कश्टी आवाजांत दिगून मित्रमैत्रिणींक सांगलें.
“मोस्ट अनफॉर्च्यूनेट, एक हासखुरे तर दुसरो घडधाकट खेळगडी, विचार करपसारकी गोश्ट. तुमी जिणे विशीं कितलोय थाराव केलो तरी संवसारांत अशी शक्त आसा ती ते थाराव एका धपक्यान धुळीक मेळयता.” दामून सुस्कारो सोडलो. “ते कडक शिस्तीचे शक्तीमुखार नमळायेन वागप हेंच बरें.”
“ते बगर आमकां गत्यंतर ना.” येदोवेळ ओगी आशिल्ले मालनान तागेले विचार स्पश्ट केले. “आनी दास कसो आसा रे, दिगू?”
“ताची काणी खरी मानपाक म्हजें मन सांगात दिना, तोय क्रिकेट बरे खेळपी. विष्णू वांगडा मुंबय तोय वचपाचो. पूण ताचे बापायन ताजे फुडें फामिलीची गरज सांगली आनी थारावणी ताचेर सोंपयली. ताणें तागेल्या इत्से मुखार फामिल प्रश्नाक चड म्हत्व दिलें. पूण जेन्ना पिराय पन्नास जाली तेत्रा ताका काळजाचें दुखणें उदभवले आनी मद्रासाक बायपास ओपेरासांव करचें पडलें. तेय बरेबशेन जालें, दोनतीन वर्सांय बरीं गेलीं. पूण काळीज, मधूमेह ते बगर सांधेदुखीचेर घेतल्या खर वखदांनी तागेल्या मुत्रपिंडाचेर दाब वाडलो आनी ते जाय तशे काम करना जाले. किडनी फंक्शन कळपाक क्रियेटीन पातळी पळयतात. ती जर 0.7 चे सकयल आसात जाल्यार बरी आनी वाडल्यार वायट. दासाली 2.5 जाल्ली. ताचेर वखदां आनी खाणाचेर सक्त अंकूश दवरून ती जाग्यार येताली. पूण जेन्ना पातळी तिना वयर गेली तेन्ना मात ताजेर डायलायसिसबगर पर्याय उरलोना. आतां तागेले हातपाय बडयो जाल्यात. जगचेपरस मरण आयल्यार बरें अशें तो येवजिता, दोन ल्हान भुरगीं आसात ताका.”
दासाली खबर आयकून आख्खो हॉल भेरेल्लो. उलोवपाक कोणाकूच उतर सुचनासलें; ते वेळार तांगेलो उरलेलो इश्ट भक्ता हॉलांत भितर सरलो.

दीपक पाणंदीकार