घर

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

मनशाचें आनी घराचें अतूट नातें आसता. दुख्खाच्या वा निर्शेवणेच्या काळांत हें नातें मनशाचे मजतीक पावता.

घर सगल्यांक जाय​- मनशाक तशेंच मोनजातीक. मोनजात घर बदलतकूच आपले परीन नव्या घरांत जुळोवन घेता. पाळीव मोनजातीक, देखीक, सुणो, माजर, दुसरे कडेन स्थलांतर जातकच नव्या जाग्यार जुळोवन घेवपाक थोडो तरी वेळ लागताच. मनशां वरीं तीं लेगीत आपलो comfort zone पळयतात. मनशाच्या घराची गजाल कांयशी वेगळी. साद्या घरा खातीर लेगीत मनशाक invest करचें पडटा. शिमीट, चिरे, रेंव, आदी बांदावळीच्या गजालींनी दीस-रात तकली फोडल्या उपरांतच मनशाच्या मनासारकें घर तयार जाता. तातूंत लेगीत अखेरच्या वेळा मेरेन ताका कितें तरी करपाचें उरिल्ले वरी दिसता. अशें आसलें तरी घरांतलीं मनशां आनी तांचे वागणुकेक लागून घराक घरपण येता. मागीर त्या घराक लेगीत तीं मनशां आनी घरचें सगळें वातावरण जाय जायशें दिसता. तें घर सगल्यांक सांबाळून घेता.
घर फक्त बाह्य बांदावळीन तयार जायना. तातूंत रावपी मनशांक लागून ताका घरपण येता. कोणूय आपल्या घराचो विचार करतना ताका घराच्या आंतरीक आनी बाह्य बांदावळी वांगडाच त्या घरांत सारिल्लो प्रत्येक खीण याद जाता- बरो, वायट, खोशयेचो, दुख्खाचो. घराचो दर एक कोनसो एक काणी घेवन आसता, एक गुपीत घेवन आसता. ही काणी वा गुपीत ताचे कडेन सासणा खातीर उरता. कोण्णाक ताचो विशीं कांयच कळना. घरांतलो एक एखाद जागो कांय कारणांक लागून आमचो आवडीचो जाता, जंय आमकां एकांतांत वेळ सारपाक आवडटा- खोशयेच्या खिणांत, दुख्खाच्या प्रसंगांत वा एखादो म्हत्वाचो निर्णय घेवपाचो आसतना. हो कोनसो आमची न्हिदपाची कूड, स्टडीरूम वा पडवी लेगीत आसूंक शकता. घराक उलोवंक येना आसलें तरी आपल्या वण्टीं भितर तें दर एक हांसप, दर एक मागणें, दर एक उतर, दर एक गुपीत आनी दर एक गजाल सांटोवन दवरता. घर भुरग्यांचें भुरगेंपण पळयता, तरणाट्यांचीं लग्नां पळयता, जाणट्यांचें जाणटेंपण पळयता आनी वयस्काचें मरणूय पळयता. खोशयेच्या दरेका सुवाळ्या वांगडा तें दुख्खाच्या प्रत्येक खिणांत घरच्यां वांगडा नकळत दुख्खां गळयता. म्हणून तें ‘म्हजें’ वा ‘आमचें’ घर जाता.
अशा घरांतल्या मनशांक आनी हेर कोणाकूय त्या घरांत येवचें कशें दिसता, एक फावटी, दोन फावटी, परत परत. आमी घराक जे तरेची आंतरीक वागणूक दितात, ती वागणूक तें घर पचयता आनी आमकां परत दिता. घडये हाकाच लागून एक फावट घरांत खुशालकाय, वा वाद-झगडीं सुरू जायत जाल्यार तो प्रवास सासणा खातीर तसोच चालूच उरता.
कांय फावटी वेगळ्या वेगळ्या कारणांक लागून आमकां आमच्या घरांतल्यान भायर सरचें पडटा. शिक्षण, नोकरी, वेवसाय, वा लग्न अशा कारणांक लागून थोड्या काळा खातीर आमी आमच्या घरा पसून पयस उरतात. पूण आमच्या काळजाचो एक भाग सदांच थंय उरता कारण तें आमकां आमी कोण आनी खंयच्यान आयल्यांत हाची याद करून दिता. आमचें अस्तित्व, आमची वळख ह्याच घराक लागून घडिल्ली आसता. ती सोंपेपणान विसरायेर घालप कोणाकूच शक्य आसना. लग्न जावन एका घरांतल्यान दुसऱ्या घरांत वचपी नवी व्हंकल रडटा कारण ताका आपलीं घरचींच न्हय, पूण जे कडेन आपणें आपल्या जिणेचीं 20-25 वर्सां सारलीं, तेंघर सोडून दुसरें अनवळखी घर आपणावचें पडटा. ह्या घरांत आपूण कशें जुळोवन घेतलें हाची चिंता वा भंय ताका आसताच. काळांतरान, घराची बांदावळ फिकी पडूं येता, पूण तातूंतलो मोग, आपुलकी आनी यादी केन्नाच ना जावंक शकनात. वर्सां उपरांतची एक भेट लेगीत विसरायेर गेल्ले खीण परत हाडूंक शकता आनी आमच्या काळजांत उपकार आनी कृतज्ञतायेची भावना भरूंक शकता. म्हणून घडये घरांतल्यान भायर सरिल्ल्या मनशाक कितलोय कळाव जालो तरी आपल्या घरा केन्ना काय परतुचें कशें दिसता.
मनशाचें आनी घराचें अतूट नातें आसता. दुख्खाच्या वा निर्शेवणेच्या काळांत हें नातें मनशाचे मजतीक पावता. घरांतलो आपलो आवडीचो कोनसो वा जागो मनशाचो पुराय संवसार जाता. आपल्या जिणेचे म्हत्वाचे निर्णय तो हांगाच घेवंक पावता, कारण थंच ताका जाय आशिल्लो एकांत मेळटा. काळांतरान कांय फावटी घरांतल्या मनशांची वागणूक बदलता. मनीस आपल्या विचारांक, सपनांक वा हावेसांक चड प्राधान्य दिता. मनशा मनशा मदलो संबंद कोसळपाक लागता तेन्ना घराचें घरपण ना जावपाक लागता. अशा वेळार घरा परस चड म्हत्व स्वताक दिवप जाता. पूण, मनशाचेर कितलीय वायट परिस्थिती आयली तरी, जेकडल्यान आपलो जिणेप्रवास सुरू जालो, थंयच तो सोंपचो हो हावेस प्रत्येक मनशाच्या मनांत आसताच. कितलेंय वायटपण आसून लेगीत एक फावटी तरी हो विचार ताचे तकलेंत येताच. अखेरेक आपलें घर तें आपलेंच घर आसता.

शुभा सि. बरड वेलींगकार
8788251629