भांगरभूंय | प्रतिनिधी
(खंय तरी पयस तिर्थक्षेत्रार वचून रावपाचें आनी मन शांत करचें अशें ताणें थारायलें आनी तो रथ घेवन उत्तर दिकेन गेलो. अशे तरेन ते तिगजाण तीन दिकांनी गेले…. आतां मुखार..)
कृष्णायण
कृष्ण जेन्ना भीम आनी अर्जुन हांकां घेवन कुरुक्षेत्रार पावलो तेन्ना अश्वत्थामा उत्तर दिकेन पळून गेला ही खबर तांकां थंय चवकशी करतकच कळ्ळी. ते आनीक थंय रावले नात. आपले रथ तांणी ते दिकेन आमुडले. पांचाल घराण्याचो मणी अश्वत्थामा सदांच आपल्या कपलाक बांदतालो. हीच गजाल अश्वत्थाम्याचो सुलूस लावपाक कृष्णाक बरी पडली. फुडें वता वता तांकां अश्वत्थामा गंगेचे कुशीक आशिल्ल्या एका आश्रमांत रावला ही खबर मेळ्ळी. ते थंय गेले, पूण तो आश्रमांत नाशिल्लो. सोदीत सोदीत ते एक यज्ञ चालू आशिल्लो ते सुवातेर पावले. थंय खूब रुशी आशिल्ले. तांचे मदी अश्वत्थामाय बशिल्लो. कपलार बांदिल्ल्या मणया वयल्यान भीमान ताका रोखडोच वळखलो. त्याच वेळार अश्वत्थाम्यानूय भीमाक पळयलो. भीम दिश्टी पडना फुडें अश्वत्थामा थार्र भियेलो आनी उठून पळूंक लागलो. तसो भीम मोटीं -मोटीं धेंपा मारीत ताचे मेरेन केन्ना पावलो हें अश्वत्थाम्याक कळ्ळें लेगीत ना. भीमान ताच्या केश्ट्यांक धरून ओडीत व्हेलो आनी कृष्णाच्या मुखार हाडून उडयलो. अश्वत्थामा व्हडल्या- व्हडल्यान हुयेली मारुंक लागलो. “म्हाका मारूं नाकात, म्हजें चुकलें, म्हाका क्षमा करात, म्हाका सोडात. हांव म्हजें तोंड घेवन खंयतरी पयस वतां, पूण म्हाका मारूं नाकात.” अश्वत्थामा अशें आड्डूंक लागलो. भीमान ताचे फाटीर पांय दवरलो आनी ताचे दोनूय हात आपल्या हातांत धरून कृष्णाक विचारलें, “कृष्णा, हाचें कितें करूया सांग.” ताचेर कृष्णान म्हणलें, “अर्जुना ताच्या कपलार बांदला तो पांचाल घराण्याचो मणी पयलीं काड. तसो अर्जुनान अश्वत्थाम्याच्या कपलार आशिल्लो मणी काडून घेतलो. कृष्णान मागीर फुडें म्हणलें, “अश्वत्थाम्या तुंवें जें कितें केलां तें व्हड पातक. ताका क्षमा ना. एका धपक्यांत तुजो जीव घेवनूय कांय उपेग ना. तूं जिवो आसासर, तुका याद उरतली अशी ख्यास्त तुका दिवपाक जाय.” भीमा, ह्या गांवाच्या भायर म्हारोग्यांची वसती आसा. ह्या अश्वत्थाम्याक थंय व्हरून सोड. रावूं दी ताका तांचे वांगडा! जावं दी ताकाय बी म्हारोग! सडून वचूं दी ताची कूड ल्हवू-ल्हवू! खिणा-खिणान जावं दी ताका याद आपल्या कर्माची! आनीक एक काम कर. हो थंय सावन पळून वच्चो ना हाचीय तजवीज करून यो. व्हर ताका! कृष्णान अशें सांगतकच भीमान ताका थंय सावन ओडीत व्हेलो आनी कृष्णान जशें सांगिल्ले तशें केलें.
अश्वत्थाम्याचो प्रस्न सोडयले उपरांत कृष्ण, भीम आनी अर्जुना सयत परत उपलाव्य नगरांत आयलो. कृष्णान द्रौपदीक अश्वत्थाम्याक कसली ख्यास्त केल्या ती सांगली. अश्वत्थाम्या कडल्यान काडून घेतिल्लो मणी अर्जुनान द्रौपदी कडेन दिलो. तिणे तो मणी मागीर युधिश्टीरा कडेन सोंपयलो. ताचे उपरांत आतां मेरेन रडत बशिल्ली द्रौपदी हळूहळू शांत जाली.
युधिश्टीराचो राज्याभिशेक आनी कृष्ण
हस्तिनापूराच्या शिंवासनार कोणें बसचें हे थारावपाक पांडव आनी कौरव ह्या चुलत भावां मदीं महाभारत झूज जालें. दुर्योधन मेल्या उपरांत हें झूज सोंपलें. झुजांत फकत पांच पांडवूच जिवीत उरले. तांचे सगले पूत कौरवांनी मारले. झुजांत वांटो घेतिल्ले सगळे राजा आपले जीव व्हगडावन बसले. धृतराष्ट्राच्या शंबर पुता मदले णव्याण्णव पूत एकल्या भीमान मारुन उडयिल्ले. ताचो एकूच पूत जिवो उरलो. तो आशिल्लो युयुत्सू. दुर्योधनाची वागणूक आवडूंक नाशिल्यान युयुत्सू झूज सुरू जावचे पयलीं पांडवांक वचून मेळिल्लो म्हणून सुटलो, ना जाल्यार तोवूय मरपाचो. कुरु घराण्यांतलो सगल्यांत जाण्टो मनीस भीष्म घायाळ जावन कुरुक्षेत्राचेर एका शिबिरांत मरणाची वाट पळयत पडिल्लो.
मुखार चलता
अनिल नायक
9049079789
——————
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
