पोटचें

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

‘हें काम सरकाराचें ते ऑफिसर करतात कितें?’ म्हणत फकत नकारात्मक उलयत रावचे परस एखादी वाट मेळटा तर तातुंत हेरांकुय वाट दाखयत पावली मारपाची गरज आसा.

परत परत तेंच घडटा कशी वाट काडची नेहाक सुचलें ना.दोंगर चडत रावलें. घर लागीं दिसना. आतां चडटी मागीर देंवती आसतली हांव कशीं पावलां घालतलें!? देवतना पांय निसरल्यार म्हाका कोण आदार दितलो? खरेंच म्हजो चलत वचपाचो निर्णय चुकीचो बी थारना मूं? मनांतले मनांत खूब कसमसलें. स्वताचेर फडफडलें. जाय तेन्ना कोण एक नासता आपलोसो. कोणाक साद घालूं?! एकाच उल्याक धांवत येवपी आसा कोण?…पप्पा…!

सरळ सामकार उबे रावलें तें  व्यक्तित्व, हांसत्या मुखामळाचें. केन्नाय आपय धांवत येता काय ना पळय.

“जीव दिता तूं .. तुजेर जीव दिवपा सारकें असलें कसलें संकश्ट आयलां तर? पिशार बी पडु ना मुं?”

“डिक्शनरीत अर्थ सोदला ताचो?”

“तो सोद मागीर सांग म्हाका. आमच्यो अपेक्षा आसात तुजे कडच्यान, कळ्ळें?!.

“हाची फिलॉसॉफी आयकुवची पडटली. ते परस …..!!!”

नेहान  दोळ्यां सामकार आनी कोणांक हाडलें ना. पूण ना हांकां कोणाक जमपाचें ना. अर्दे वाटे वेल्यान परत कशें वतलें? नेहा सगळेंच बुचकळ्यांत पडलें. मुखार दोन पावलां मारुन झाडाक हात धरुन उबें रावलें. खरस आयली. आवयस!! आवयस  म्हजे!! म्हूण झाडां मुळांत बसपाक जाय अशें म्हणत बसलां मात, घे घोग्यांनी पावस . सत्री फुलोवंक बॅगांत हांत घालो. हरशी ह्या झाडांक तेंकून रावपाक गर्दी आसताली. पूण ह्या दिसांनी कोण मसणो लेगीत थंयच्यान झळकनाशिल्लो. दर एकट्याक एकामेकाची घाण येताली. 

“हो तो येता, चल  चल आमी बेगीन कुस मारुंया. उठ बेगीन या रे बाबा, नसती पिडा आमकां आनी लागु जायत”.

कोणच एकामेकांची वासपुस सोड, वासाक उबे  रावपाक तयार जायनाशिल्ले. अशे अवतिकायेंत तें आपल्या पोटच्या गुळ्याक कशें तरी सांबाळटालें? उलो कोणाच्या कानांर पडना, दोळ्यांनी कोणाक दिश्टी पडना!! सगळें चल्लां पूण गांधारी भशेन दोळ्यांर पट्टी बांदल्या सगळ्यांनी. तसो पळोवंक गेल्यार कोणाक दोशी थारावपाचें ना. वातावरण अशें

जंय कोण कोणाक खावंक येता अशेंच दर एकट्याक दिसतालें. फाल्यां म्हाका कितेंय जायत तर कोण आसा?

विचाराच्या जाळांत आडकावन मनीसपण शेंणलां काय जिखला, हाचो पंचनामो निसर्गान करपाक लायलो. दर एकट्याक सेल्फ इव्हेलुयेशन करपाक लायलें. 

भुरगीं जाय म्हूण रडपी, हॉटेलानी पयशांचो शिंवर करपी. जाग्यावेले जाग्यार झेलांत घाल्ल्या मड्यावरीच जाल्ले. आयचो दीस गेल्यार पुरो, फाल्यां कोणें पळयलां? कॅसिनो नाका, मॅचय नाका जीव आसल्यार भीक मागून खायन. हांव पिशें चलत आयलां, केदी मस्ती? कोण पावयतलो म्हाका? मोबायल चार्ज करुंक ना. मनीस थंड थंय मोबायलाचे कितें? फाल्यां ऑफिसांत पावल दवरपाचें कशें? चिंतेंत हुस्क्यात पडिल्लें नेहा आपली घसरगुंडी जायत म्हूण फाटी फुडें जातालें. असल्या वेळार दोतोरान सांबाळ म्हूण शिटकावणी दिल्ली. काय उपेगाची थारली ना,अशें जायत म्हूण तें जाता ती सगळी जतनाय घेतालें. इतल्यान सदचे भशेन तांचे घरा कडल्या वळखीच्या ड्रायव्हरान हॉर्न मारलो. 

“बाय येता तुका सरळ घरा सोडटां. तुका चलत वच्चें पडटलें.”

“राव आयलें हांव” म्हूण नेहा बेगीन  मोटारीत बसलें.

दुसरे दिसाच्यान सुटी मागतलें म्हूण थारावन ऑफिसांत पावलें. ताचे आदिंच दोगां, तिगांची  लिव्ह एप्लिकेशना टेबलार पाविल्लीं. हांव फाटीं पडलें. कितें जातलें? कोणाक खबर? नेहान आपलें रडगाणें सगळ्यां मुखार मांडलें. काकळुटेक येवन सगळ्याक सांगलें. पूण कोणाक ताची काकुळट येवंक ना. एक, दोग कुचित्री आपले मदींच कुचुकुचु करुन उलयले आनी पाडेपणान हांसले. नेहान तांचेर नदर लेगीत मारली ना.

कोणागेर केन्ना भुरगें जावचें हें कोण थारावंक शकना. दुसऱ्याच्या वैयक्तीक कारणावेल्यान हांसपय मनीसपण आशिल्ल्याक सोबना. आमकां भुरगेपणातल्यान बरें संस्कार दितात. बरें शिकयतात. जिवीतांतली मुल्यां कुडींत आसपावन घेतिल्लीं आसतात. ती सांबाळत मुखार व्हरपाचीं आसतात. नेहाचो सगळ्या मुखार अपमान जालो ना खरो, पूण ताका सुटी मेळ्ळी ना. नेहाक ऑफिसांत यो- वच करचेंच पडलें. धा- बारा दिसांनी सुटी परत मागतकच मेळ्ळी. पूण कितें उपेग जालो? तसो कोणाचो गुन्यांव न्हय. एक एकदा मनीस आपले बरोबर तितलें घेवन येता आनी वता. सगळो घुस्पागोंदळ जालो. 

सुटी घेवन घरा गेल्लें नेहा परत ऑफिसांत पावलें ना. नेहाक कोविडान सोंपयलें. पंद्रा दिसांनी खबर कळ्ळी. तें आपल्या भुरग्याक सांबाळपाक लागून जायतें धडपडलें. सगळोच वेळ, काळ सारको नासता. कोविडान कोणा कोणाचो जीव घेतलो. कोणाक सांगप पसून कठीण. जें जिवीत उरलें तें नशीबानच. कोणाक दुशण दिवपांतली परिस्थिती न्हय. एक- एक फावट जें घडटा तें सगळ्याक बळगें नाशिल्ले भशेन दुबळें करुंन वडयता. कांय फावट मनांत आसुन लेगीत मनीस दुसऱ्याक आदार दिवंक शकना. दुसऱ्याचें लुकसाण कोणच मुद्दाम जावन करना. पूण घडटा तें कितें हाचो विचार करता म्हणसर ती वेळ मुखार पावता.

नेहा आमचें आमचें म्हणटां म्हणटां हातांतलें सुटून गेलें. सगळे चुरचुरले पूण कोणाच्या हातांत कांयच नाशिल्लें.

‘पोटचें गेलें आनी नेहाय गेलें’ दोळ्या सामकार… जाय जाय म्हणटना गेलें. सगळे बाबतींत जागरुकताय गरजेची. पिझ्झा सारकी खाणां जेवणाची, जावं कोल्ड ड्रिक्स, जावं  कोविड. खासा आपल्या लागसारच्या लोकांक आपलेपण, भावकी आसप गरजेचें आसा. फट्कन अपघात घडलो जाल्यार, सुणीं आंगार आयलीं पसुन जाल्यार फकत एकामेकां कडेन पळयत रावन फोटो मारचे परस, ‘हें काम सरकाराचें ते ऑफिसर करतात कितें?’ म्हणत फकत नकारात्मक उलयत रावचे परस एखादी वाट मेळटा तर तातुंत हेरांकुय वाट दाखयत पावली मारपाची गरज आसा. Don’t compare yourself to others. Be like the sun and the moon and shine when its your time.

– विजया शेळडेंकार