भांगरभूंय | प्रतिनिधी
रेवतीक खंय बाथरुमांत बंद केलें.
“कितें रेवतीक, तें बाबडें कोणाच्या मिजगतीक ना “.
“अशें कित्याक केलें ? कोणे गो बाबड्याची वाट लायली ? “
“आनी कोणे ? खबर ना !!? कितें अजाप करता ? “
“वेल्यान सगळें बरे बरे. पोळे काडपाचे. असली खबर मात दुसऱ्या कोणाक सांगुक जायना !! ?”
“पुरो तुजें, कोणें केलें अशें तें सांग.”
“तूं जाग्यार घालपाक वता? “
“सोंसल्यार जाता, दुसऱ्याक कळपाक जायना नांव पेड्डेर जाता.”
“भायलो भपको मोटो न्हय?”
“पेपरारुय आयलें न्हय ? कितें वाचतात तर? काय फकत वॉट्सअॅप…आनी फेस बुक गो?”
“खरेंच तुमी तांचो धंदो बरो वाडयला…… तरेतरेचे… अॅप डावन लोड करप…तातुंतच लोळत बसप… सांजवेळ केन्ना जाली.. कोणाक पत्तो लागना !! “जिंदगी का मजा लो “.
“भूक लागल्यार झोमाटो, टॉमाटो,फोमाटो आसातच “
रांदपाची गरज ना. मजा करया गो मज्जा “
“तूं हें मागय हांव तें खावंक मागयतां. हाचीच सर्त.”
“मम्मा तुंय तांतुतलीच जाल्या गो?”.
“हांव कित्याक जातलें तातुतलें? “.
“आगो तें सगळें सोड,ताका मागीर भायर कोणें काडलें ? देवा म्हजे !”
“तूं कांचवे नाका “चोरांनी बांदलें, चावी दी म्हणली. तोणांक माल्लो गुड्डो “.
“मागीर..?
“मागीर आनी कितें झक मारत चावी दिली, चुपचाप.नाडी बंद, ह्रदय बंद “म्हणटात तशें जालें.”
“कितें उलयता”
“उलयता तशें घडलें न्हय”.
तरी इतलें घडुनय कोणे आवाज केलो ना. ना घरच्यांनी ना भायल्या लोकांनी. तेरी भी चुप मेरी भी चुप “.
“चडच करता फकांणां”
“गुड्डो घट बसलो तोणांक. उलोवंक येना, वाच्या बसली.”
“मम्मा फकांडां न्हय”
“कांय टिचरी मोबायलांतल्यान होमव्हर्क धाडटात. दुसरे वटेन मोबायलाचो उपेग नाका म्हणटात “इतलें आसतनाय अशें चलता “
पूण कोण कांय उलयना. तोणांक मारला गुड्डो “.
“न्हंय तू रेवतीचें विचारताली म्हूण म्हणलें”.
“तूं फकत म्हाका शिकय काल तुजे धुवडेन पिझ्झा मागयलो तेन्ना ताची झझ्झा काडली ना मगो तुवें? तुंय म्हूण तशी जाय तेन्ना वेवस्तित तोणांक गुड्डो. तुमची पॉलिसी कळटा आमकांय बी.” चडशे जाण सुवार्थ सादु जाल्यात. कोणा कोणाची इश्टागत दवरल्यार आपले सादपाचें तें पळोवन पावली मारतात. नातर कानांर केंस काडटात “.
“बरें, खरें बी तशें कांय ना “कळटा न्हय.
काम सादल्यार पुरो. गांवचो, घरचो तसल्याच मनशाकडेन आपलेपणाची भाशा. वता थंय पक्ष अपक्ष !!! हेर कोण कितलेय निश्ठावान पसून आसल्यार गोबरांत.” तांची कुतां काडप.
“बेठेच एकामेकाक उदकांत पळयतात गो, जणु पोटलो खाल्लेभशेन.”बरें येवजीनात, बरें आसा. निदान एकामेकाक खावंक आयिल्ले भशेन तरी येवं नाकात… सभाग्यांनो “.
रेवतीक आपले दोगुय पुत कितें करतात तें खंय खबर !! ? आज काल पुत, धुवो सगळेच कितें मम्मा पापाक सांगतात!. तेच प्रकरण गो तें. रेवतीक दोगुय पुतांचो वेपार खंय खबर? तिणें उलयतना आयकल्ली गजाल सहज शेजारचे इश्टीणी कडेन शेअर केली. ताजोच मोटो धुमाकुळ जालो. दोगुय पुत मोटे बुदवंता पोटले.
“पूत त्या दिसा घरांत नाशिल्ले. सांपडली बडबडी आवय रेवती.”
अजुन जाग्यार येवंक ना बाथरुमांत बंद करतना सुरी दाखयिल्ली आनी मातशें मानेक धरिल्लें ती तिजी नाजुक मान अजुन सारकी जावंक ना. आतां बडबड बंद,बोडकेचें बोडय बद जालां. तकली सारकी चलना. सतमतर तातुंत हे भेश्टावणेन स्लो मोशन जालां.
सादे पूण तुजें इतलें सादे दिसना. खरी वस्तुस्थिती सांगली ना. भलतेच घडोवन सांगिल्लें. ताका लागून सगळो प्लेन फिसकटलो. चल्याचे वाटेक वचपाची संदच मेळ्ळी ना. आवय कचाट्यांत सांपडली.
“मम्मा तुका नसतें उलोवंक कित्याक जाय आशिल्ले गो ? “.व्हडल्या पुतान विचारलें.
“आमच्या वेपाराच्यो खबरी तुका सांगना म्हणटा. सांगल्यार अशी गांवांर घालता “. दुसऱ्यान म्हणलें.
“म्हजे तकलेंत उरना रे बाबानो “.तशें जाल्यार आमी उलयतात तें आयकुन कित्याचें कितें कर नाका “.
पयलीं डेडी आसतना तोंणाक चावी करुंन बसताली. तोंडांतल्यान ब्र काडनाशिल्ली. डेडीन तुका सदांच बरी.. मानान दवरली. ताका आपली घरकान्न म्हणल्यार मोटो “अभिमान “आशिल्लो. “तुवें तो तांचो तोरो तितलेच नेटान सांबाळिल्लो. आपले घराब्याचें नांव दोगांयनी बरें राखलें.”
“मम्मा नसते उठाठेव कर नाका.”
“ना ना तशें कांय करना हांव. मातशें घसरलें हांव.तुमचें आयकप शाणेंपणाचें “.
“जाणटेपणांत तकली थाऱ्यार उरना मोजकें, उलयल्यार बरें “.
मम्माक पश्चाताप जालो. केन्नाच “कोणाच्या वाटेक वचपी न्हय. कित्याक जिब हुळहळ्ळी म्हजी कळना. मनांतल्यान रेवाक स्वताचीच लज दिसली.
“आज ते दीस उरुंक ना. भलते सलते घडपाक लागलां. फकत हातांत पयसो मजा, एन्जॉय ह्या उतरांचेर चलता आयचे नवे पिळगेंतले कांय जाण”.
रेवाचे चुकीन मानसिक तांण सगळ्या घरांतल्याक सोसचो पडलो. घरा पुरतें उरिल्लें जाल्यार काय व्हडलें घडचें नाशिल्लें. पूण पुलिस केज जाली. खबरां पत्रात छापुन आयली.दर एकट्याक उलोवपाक तोंड मेकळें जालें. कोणा कोणाचें तोंण बंद करुंया?!! पुतांक घरांत उलयतना आयकत पसुन रेवा येदेशें तोण करुंन बसपाक लागलें.
“हावेंच म्हज्या घराब्याच्या नांवाक काळो तिबो लायलो”. ना तर कोणाक एक उतर उलोवपाची कापसताद नाशिल्ली.”
समाज म्हणल्यार आमी न्हय तीं ?” पूण एक समजना. त्या सान भुरग्याक हांचे दोळ्यां सामकार सुण्यांन चाबडावन वडोवपाचो यत्न केलो. कोणे हुं ना चूं केले ना. अशें कशे हे लोक गुड्डो मारुंन बसतात ?”हांकां मातुय कशें काय दिसना ?”.
सुणीं रस्त्यार भोंवन कितल्यो कटकटी करतात. तांचे खातीर वेगळे घरांनी रावपाची वेवस्ता केल्ली आसा. तरी पळयात मनशांचेर पसून पिशे जाल्लेवरी आंगांर धांवन येतात!! दोळे आसुनय कुड्डे काय भेड्डे काय म्हणपाचें?
रेवतीक मात सगळ्याचें आयकुवचें पडलें. अविचारीपणा करतकच कितें घडत सांगप कठीण. If you do what you always did, you will get what you always got .
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
