एक दुख्ख पिराये पलतडचें….

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

जेन्ना ते हो संवसार सोडून वतात, तेन्ना ते आमच्या काळजाचो एक कुडको आपले वांगडा घेवन वतात. तांचो मोग ते गेल्या उपरांतय आमचो रस्तो उजवाडायत रावता, मार्ग दाखयत रावता.

कोलवाळ म्हामार्गाचेर जाल्ल्या एका अपघातांत, खिणाभितर घोव-बायलेन जीव वगडायलो. कितल्याशाच लोकांचीं काळजां दुख्खांत बुडलीं. दर एक मरण कश्टदायक आसताच, पूण कांय अपघातांचें दुख्ख फकत प्राण सोडिल्ल्या मनशां पुरतेंच मर्यादित उरना, तर तें तांच्या फाटल्यान उरिल्ल्यांकय कायमचें दुख्खांत बुडयता. सगळ्यांत काळीज पिळवटून उडोवपी विचार म्हणल्यार, फाटल्यान उरिल्ल्या भुरग्यांचो आनी तांच्या मोगाच्या मनशांचें कितें जातलें? पळयतां- पळयतां कांय खिणांत तांचो संवसार उध्वस्त जालो. काल मेरेन ज्यांच्या लागीं सुख- दुख्ख उक्तावपाक आनी हक्कान आदार घेवपाक आवय- बापायचें अमुल्य छत्र आशिल्लें, दुसऱ्याच दिसा तें कायमचें ना जालें. अशा दरेका अपघाता फाटल्यान एक अथांग दुख लिपिल्लें आसता; कारण जेन्ना भुरगीं आपल्या दोगांय पालकांक वगडायतात, तेन्ना तीं फकत दोन मनशांक न्हय, तर आपल्या संवसाराचो एक कुडको, आपली वळख आनी मोगाचो- मार्गदर्शनाचा घट खांबो वगडावन बसतात.

खंयच्याय मनशाक असो गैरसमज आसूंक शकता की, पालकांचें छत्र ना जावपाचें दुख फकत भुरगेपणांतच चड आसता. पूण खरें पळोवंक गेल्यार गजाल सामकी वेगळी आसा. पालकांच्या दोळ्यांत भुरगें केन्नाच ‘व्हड’ जायना आनी भुरग्यांच्या काळजांतलें पालकांचें स्थान केन्नाच उणें जायना. एखादो मनीस तीस, पन्नास वा सत्तर वर्सांचो आसूं, ताणें संवसारांत कितलेंय यश मेळोवं, तरी ताच्या मनांत तें ल्हान भुरगें सदांच जिवें आसता, जाका आवयच्या मोगाची ऊब आनी बापायच्या अणभवाचो धीर जाय आसता. पालकांच्या मोगाची गरज केन्नाच सोंपना. मरमेरेन. तांचे आसप आमकां अशी सुरक्षितताय दिता, जी खंयचीच गिरेस्तकाय वा समाजीक मान-सन्मान दिवंक शकना. संवसार घडये एका यशस्वी जाल्ल्या जाणट्या मनशाक पळयता आसतलो, पूण आवय- बापायच्या दोळ्यांत मात तो ल्हान भुरगोच दिसता, जाका तांणी खांद्यार खेळयला, जाचीं दुकां पुसल्यांत आनी ज्याच्या यशाचो उत्सव मनयला. देखून, आवय- बापायचें सांसणाचें वचप खंयचेय पिरायेर एक खोल जखम करून वता. हें फकत दुख न्हय, तर ‘जांणी आमकां पयलीं वळखलें आनी काळजांत सांबाळलें, ते आतां ह्या संवसारांत नात’, ही काळजाक तोंपपी जाणीव आसा.

कोविड- 19 च्या धामीच्या काळांत संवसारान ही वेदना भयानक रूपान अणभवली. हजारांनी भुरग्यांनी कांय दिसांच्या फरकान आपल्या आवय- बापाय मदल्या एकाक वा दोगांकय वगडायले. खबरांच्या पांनांचेर येवपी दरेका आंकड्या फाटल्यान एक मोडून पडिल्लें कुटुंब आनी एक फुटिल्लें काळीज आशिल्लें. कितलींय वर्सां जालीं तरी, आजूय कितलेच जाण तें रितेपण मनांत बाळगून जियेतात. पालकांक वगडायिल्ल्याचें दुख्ख मड्याक उजो दितकच सोंपना. तें दिसपट्ट्या जिणेंतल्या साद्या- साद्या प्रसंगांनी अचानक फुडें येता—जेन्ना एखादी खोशयेची खबर सांगूंक जाय आसता, जेन्ना कोणाच्या तरी सल्ल्याची गरज आसता वा जेन्ना फकत तांचो तो वळखीचो ताळो आयकुपाची तीव्र इत्सा जाता. काळ मनशाक एक वेळ दुख्खा वांगडा जियेवंक शिकयतलो, पूण काळजांतली ती ओड केन्नाच सोंपोंवक शकचोना. 

ह्या संवसारांत आवय-बापायच्या मोगा सारको दुसरो कसलोच मोग ना, जो कसलीच अपेक्षा करीना. पालकांनी आपल्या भुरग्यां खातीर स्वताच्या सुखाचो त्याग केल्लो आसता. भुरगीं व्हड जालीं तरी ते तांची चिंता करप सोडिनात. कितल्याशाच जाणां खातीर आवय- बापूय म्हणल्यार हे भुंये वयलें देवाचेंच रूप आसतात, जे कसलीच अट दवरिनासतना मोग करतात, राखण करतात आनी सारकी देख दितात. देखून, दोगांय पालकांक एकाच वेळार वगडावप हें मनशाच्या जिणेंतल्या सगळ्यांत व्हडल्या दुखां मदलें एक आसा. हो फकत आवयच्या गळ्यांत पडपाचो वा बापायच्या आडोशाचो अंत न्हय, तर दर दिसा आपल्या भुरग्यांच्या बरेपणा खातीर धडधडपी दोन काळजांचा तो निमणो अंत.

कोलवाळ हायवेर जाल्ल्या ह्या अपघातान आमकां हेंच शिकयलां की, जीण कितली चंचल आनी अनपेक्षित आसता. आमचीं लागींचीं मनशां सदांच आमच्या वांगडा उरतलीं, असो नेम ना. जायते फावट आमी कामांत, जबाबदाऱ्यांनी आनी दिसाच्या चिंतांनी इतले घुस्पतात की, पालकां वांगडा वेळ घालोवपाक वा ‘तुमचो मोग आसा’ सांगपाक आमकां वेळच मेळना. पूण, जीण एका खिणांत बदलूंक शकता. जांचे आवय- बापूय अजून वांगडा आसात, तांच्या खातीर ही एक शिटकावणी आसा की, तांणी आपल्या पालकांक मान-मर्यादा दिवन तांचे वांगडा वेळ घालोवचो. आनी जांनी पालकांक पयलींच गमायल्यात, तांच्या खातीर ही याद आसा की, तांकां मेळिल्लो मोग केन्नाच सोंपना. तो तांच्या संस्कारांत, आशिर्वादांत आनी जिणेंक आकार दिवपी त्यागांत सदांच जिवो उरता.

ह्या अत्यंत दुखद वेळार, आमच्यो संवेदना फाटल्यान उरिल्ल्या दुख्खी कुटुंबा वांगडा आसात. ही पोकळी खंयच्याच उतरांनी भरून येवची ना. तरी पूण, एक सत्य शाश्वत आसा; आमी कितलेय व्हड जाले, तरी आमच्या आवय-बापायच्या दोळ्यांत सदांच ल्हान भुरगीं उरतात. जेन्ना ते हो संवसार सोडून वतात, तेन्ना ते आमच्या काळजाचो एक कुडको आपले वांगडा घेवन वतात. तांचो मोग ते गेल्या उपरांतय आमचो रस्तो उजवाडायत रावता, मार्ग दाखयत रावता आनी आमकां पटोवन दिता की, कांय नातीं हीं काळ, अंतर आनी मरणाच्याय पलतडचीं आसतात.

अ‍ॅड. विनायक (मामा) डी. पोरोब