भांगरभूंय | प्रतिनिधी
झाडांचें मोगाळ मन पळोवन भुरगीं खोशयेन भरलीं. आमची मम्मा, पापा, आजी बी अशीच.
“कितलीं म्हूण मोगाळ!!!”म्हणलें रायनान.
अशीच दुसरी काणी आयकात हां…
त्या दिसांनी उदक मातुय खंयच मेळना जालें. सगळीं सामकी कासावीस जालीं. न्हावपाक, धुवपाक, पिवपाक उदकाचो वास ना. सुकणीं झाडांचेर चिंव चिंव करीत उदकाची वाट पळयतालीं. पिलां उदकांत चोंची बुडोवन न्हांणां न्हावंक सोदतालीं. पूण खंयच उदक ना. माया म्हयनो लागीं पावलो तरी पावसाची कुपांय खंय दिसनाशिल्ल्लीं. आतां कितें करप? खंयच्यान उदक हाडप? हें चिंत्ता चिंत्ता सगळ्या सुकण्यांचे आवय बापुय सामके बेजार जाले.
“आतां आमच्या पिलांचें कितें?” हो एकच विचार मनांत घोळत रावलो. पूण सांगतलीं कोणाक? कोण आयकुन घेतलो? कोणाक समजतली आमच्या पिलांची गरज? ती जीवित कशीं उरतलीं? अशी तांची अवतीकाय पयस आशिल्या झाडां आनी व्हांवत्या व्हाळांनी, दोंगुल्लेवेल्यान देंवतल्या न्हंयानी, धबधब्यान पळयली.
“इतलीं निरशेवपाची मातुय गरज ना. आमी आसात इतले लागीं, जाता तसो तुमकां आदार करतलीं”.
आनी कांय वरां भितरच न्हंयेचो एक फांटो वांकडो तिकडो जावन झाडां म्हऱ्यातल्यान व्हांवक लागलो. झाडांची मुळां ओलीं जालीं.
“व्वा !! हें आनी कितें !!”
दोन दिसांनी न्हंयेचो एक बारीक फांटो व्हांवत धांवत आयलो.
“इतलें इल्लें उदक कोणाक पावतलें? “
सुकणीं आपले मदीं उलयतालीं. तांतले एकट्यान म्हणलें.
“उदक मेळ्ळें तें व्हडलें नशीब समज”.
“खरेंच, भायर पळय खंयच उदक ना. बाबडी न्हय आमच्या आदाराक धांवन आयल्या … तुमकां उदक कमी दिसता?”
“चुकली आमी, माफ करात आमकां”.
“हय मनशांय तशींच. गरज जातकच विसरतात. मेळटकच ताचें कोंत नासता तांकां. पर्वा करीनात तीं.”
“बरें आसा. न्हंयेचे उपकार मानया. मनांत मोटेपण घेवन बसचे बदला खालतीकायेन रावल्यार सगळीं
कामां बरीं जातात.
सुकण्यांची उमेद पळोवन सगळी झाडां, माती, पानां,खांदयो सामक्यो नेटान हांसल्यो . तांकां हांसतना पळोवन सुकणीं, तांचे घराबे खोशयेन भल्ले.
“पळयलें असो आसपाक जाय शेजार. उल्याक धांवन येवपी जाय, गरजेक पावपी जाय. ना तर आसुनय कांय उपेग ना”.
“बरें दिसता तुमकां आयकतकच ? “विचारलें बावलेन.
“हय, खूब बरें दिसता “सगल्या भुरग्यांनी म्हणलें.
“तशें सदांच घडना. मनांतल्यान माया, आपलेपण, भाव भावाचे नातें आसल्यार सगळीं मेळून कसलेंय कठीण काम एकचारान करुं शकतात असो ताचो अर्थं.”
“म्हणल्यार आमी सगळ्यांक जमता तसो आदार करप, हें आमचें काम “रायन, रेवा, रमा, श्वेता सगळीं एकाच बरोबर आड्डलीं.
“हय तर. शेजारी म्हणल्यार आमचेच घरचे. वेळार सट्कन धांवन येवपी तोच तो”.बायुलाची बावली भुरग्यांच्या
तकलेंत एक एक इल्लो बरो कुडको बसयत ल्हवु मुखार वचपाक शिकयताली.
“पळय सैम आमच्या उल्याक जीण वाटावपाक धांवन येता!!”
“अजाप दिसता. अशें कशें घडटा?! तोच सगळ्यांक वायट बऱ्याची याद करुन दिता. मनशां समजनात ….वेल्यान झाडां मारतात. व्हाळ भरुंन काडुन घरां बांदतात. दोंगुल्ल्यो पोखरतात”. बावली जायतें सांगताली. तशेंच मम्मा पापा उलयतात तें आयकुन तांकां खरेंच बरेंय दिसलें.
कडक वत, सुकी माती, तापिल्ली तळपां आनी दोंगुल्लेवेल्यान धांवत येवपी उदक…. सगळे वाठारांत आनंदाचो घसघसो दिसलो.
सुकणीं चिंव चिंव करीत उडपाक लागलीं. पिलांनी आवयां बरोबर उडत वचून आपली तान भागयली. तांचे घराबे नेटान फुल्ले. तांकां आज आपल्या म्हऱ्यात रावपी, आपल्या सांगातान रावपी सैमाच्या एका- एका वांगड्याचे म्हत्व पटलें .
“ज्याका आमी कुसकुटाचें समजतात, तें सैम… माती, दोंगुल्ली, उदक ….आवयस !!?? कितलें मोलाचें?! कितलें उपेगी. कितलें सादें, सरळ?! कितली दिलदार !!?, सरळ मनांचीं, आपलेपणाची देख! उपकाराची पोटली घेवन धांवन येवपी. पोटली उस्तिल्यार मेळटलें कणान कण भरिल्लें गोड गोड उदक. तान लागल्यार मेळटले तान लाडू, भूक लागल्यार मेळटले भुक लाडू. सरळ हातांची दानत. दानी कर्णाची काणी. सुर्याची काणी, सीतेक पोटांत घेवपी मातयेची काणी.”
“कितें कसली काणी, कोणाची काणी ??!!” आमकां सांग हां…
रामायणातले सीतेची काणी . म्हाभारतांतल्या कवच कुडलां काडुन दिवपी …..दानी कर्णाची काणी. बायुलाची बावली आनीकुय कितें सांगतली म्हूण तीं रावलीं. इतल्यात बावलेन म्हणलें “वेळ जालो सगळें दुसरे फावट “.
मेळुया……बरें.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
