सुवार्था बगर मनशाची तकलीच चलना

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आपणाल्या अस्तित्वाची लढाय दुसरो कोणूच लढचो ना, ती आपणेच लढपाची आसता म्हणपाची जाणीव हर एक मनशाक जावपाक जाय.

वर्तमानाकूच सत्त्य मानून आमी आमचीं जीण जगपाक जाय. कोण कितलो जगलो, कोणें कितलो पयसो केलो, हें पळोवचें परस, समाजा खातीर कोणें बरें काम केलें हें पळोवप महत्वाचें. फुडारी जायतें जाण आसतात, पूण कर्तुत्वी फुडारीच लोकांचे यादींत उरतात .
कितें आसता, दुसऱ्यांचें नशिब आपलें जावंक शकना. थोड्या लोकांचो टायम बरो आसता तर कांय जणांक पनवत लागता. म्हूण मनशान सुखान आसतना हैदोस घालूंक जायना आनी जो दुख्खांत आसा तांणी नशिबाक खेपूंक फावना. पासियेंस काडपाची तांक दर एकल्यान आपणावपाक जाय. परिस्थितीं निरंतर बदलत आसता. वेळ केन्नाच तसोच उरना. ती एक ‘फेज’ आसता. वायट परिस्थिती वचून बरी फेज येताच येता, आनी ती वचून केन्ना वायटूय फेज येता. कोणेंच हें विसरचें न्हय. वास्तव सदांच तशेंच उरना. शेंणातले किडे शेणांतूच उरना. तें सगळे वर्तमानाचेर निंबून आसता.
कोणेंय कितलेंय सांगूं, जो भोगता ताकाच कळटा. समाजांत तरातरांचे सल्ले दिवपी जायतें जाण आसतले. सल्ले दिवपाक काय पयशें पडनात. आमचे सरभोंवतणीं आनी युट्यूबाचेर शेंकड्यांनी सल्लेकार सल्ले दितात, उपदेश करतात, प्रबोधन करतात. बरें ते अवश्य घेवचें, तांतूंत दुबावूच ना. मनाचे कसोटेर ज्यो गजाली उतरता त्यो जरूर आपणावच्यो, पूण पुरायपणान तांचे भकीक पडूंक जायना. कोणेच म्हूर्वतीचे बळी जावंक जायना. ते सांगतात तें शंबर टक्के खरेंच, अशें मानूंक जायना.
खरें म्हणजे वर्तमानूच आमची जीण घडयता. आमच्या मनांत विचारांच्यो ज्यो घडामोडी चलतात, तशें- तशें आमी वागतात, तशे तरेची कृती आमचे कडल्यान घडटा. जर तकलेंत सकारात्मक विचारसरणी घोळटा आसत जाल्यार आमचे कडल्यान सकारात्मक कृती घडटा. आनी म्हूण आमची जीण पर्जळीत जाता. जर नकारात्मक विचार धुमशेण कांडटा आसत जाल्यार आमची जीण विकृत जाता. म्हूण प्रत्येकान सकारात्मकताय वाडोवन नकारात्मक विचार नश्ट करपाक जाय. सकारात्मक नदर घेवनूच जगपाक जाय. भूतकाळाक वेंग मारून नशिबाक दुशण दित रडत बसूंक जायना आनी फुडाराचो हुस्को करीत निरशेवणेंत शेणूंक फावना.
आपणाल्या अस्तित्वाची लढाय दुसरो कोणूच लढचो ना, ती आपणेच लढपाची आसता म्हणपाची जाणीव हर एक मनशाक जावपाक जाय, तेन्नाच तो निर्भिडपणान अन्याया आड पेटून उठटलो. दर एक मनीस आपलेच मर्जे प्रमाण वागता, आनी वागचो. कारण मनीस आपली जीण जगपाक स्वतंत्र आसा. आनी आसचो. तो ताचो हक्क, पूण मनीसपण आपणावन. मानवी मुल्ल्यांचो आदर करीत.
मनशान कोणचोच गुलाम जावचो न्हय. कोणाचेच अंधभक्त जावचें न्हय. प्रत्येक गजाल बुद्धीचे सांणीर घासून पटली जाल्यार घेवची. राजकारणी लोकांच्या ताटां पोंदचीं माजरां तर निखालस जांवची न्हय. मनशान हिकमतीन, स्वाभिमानान जीण जगपाची जिद्द आपणावपाक जाय. आत्मनिर्भर जावंक जाय. कोणाचेच मिधें जावपाक जायना. दर एका मनशान आपणाले स्वतंत्र अस्तित्व घेवन जगपाचो यत्न करपाक जाय. तरूच तो मनीस.
आयचे घडकेक पळोवंक वचत जाल्यार सुवार्था बगर मनशाची तकलीच चलना. निर्मळ, निसुवार्थी मनीस मेळप सामकें दुर्मीळ जाला. करतलो कितें? जांची अर्दी लाकडां मसणांत पावली तें सुवार्थी लोक मेल्लीं मडी उस्तूंक लागल्यात. अशा लोकांक कोण कितें म्हण्टलो? कसलो हो तेमोज? हें सगळें प्रसिद्धी खातीर, कोणाकूच कसलेंच सोयरसुतक ना. समाजाचे कोणाकूच पडलेलें ना. सगलो दिखावो आनी आपली पोळी भाजून घेवपाक. हांवें येंव केलें आनी हांवें तेंव केलें. फकत मिरोवंक. सगलो सुवार्थ आपमतलबीपणाचें राजकारण.
कांय लोक इतलें मातलेले आसता की ते कोणाकूच भीक घालिनात. ते म्हण्टात ‘हम करेसो कायदा’. कारण तांचो गॉडफादर आसता. आनी तांच्या म्हालवजार हें कामचुकारपणां करपी लोक शबय कांडटा. हें बरोबर न्हय. कोणाचे तरी चुकीक लागून समाजाक लुकसाण जावंक फावना. ज्या सकारात्मक विचारांक लागून समाजाचें कल्याण जाता जाल्यार तशो गजाली घडपाक जाय. ताका लोकांनी उर्बा दिवंक जाय. मनशान आपणालें काम प्रमाणिकपणान करीत रावप, जाचो समाजाक नकळटां फायदो जाता. एक वेळ समाजाचे हित चिंतीना जाल्यार कोंताक येता, पूण समाजाक मारक अश्यो गजाली करूंक फावना आनी आमी आमच्या हांतातल्यान वायट करण्यो घडच्योनात हाची जतनाय घेवंक जाय.
वायट वृत्तीन वागतल्या मनशाच्या वर्माचेर बोट दवरतकीच त्या मनशांक भयंकर राग येता. ताचो जळफळाट जाता, पूण तो कांयच करूंक शकना. मनीसघाणी, कोल्दी वृत्ती घेवन जगपी मनशांक कोण बरे म्हणनात. पूण ते मात स्वताक व्हडले फुडारीच समजतात. समाज अशा मनशांक फुटके पायलेन पसून मेजीना.
आडांगीपणान, रडयांनी, अधर्मान वागपी ब्रूत लोक गरिबांची सतावणूक करता. तांकां तांतूत कसलें सुख मेळटा देव जाणां? हे वृत्तीचे लोक समाजाक चड घातक. मनशान आपणाल्या कर्तुत्वाक प्रामाणिकपणान पाळो दिवचो. कामाचेर खेंव करून उपकारना. काम करतल्याक फाटीं ओडपाक जायना. उरफाटे तांचे भितर जोश भरपाक जाय. मनशाची वृत्ती आनी मानसिकताय हें ताच्या जीवनाचो म्हत्वाचो भाग जावन आसा. पाडी, खोटी, नाड बुद्धी कोणाचेंच बरें करिना.
संवेदनशील मनीस सदांच पयलीं दुसऱ्याचें हित चित्ता. मनशाची मानसिकताय म्हत्वाची. मानसिकताच मनशाच्या निर्णयांचेर परिणाम घडोवन हाडटा. मनशाचो आत्मविश्वास बरे मानसिकतेतल्यानूच वाडीक लागता. जीणेंत सुख-समाधानाखातीर मानसीक भलायकी चड गरजेची. बरें विचार मनशाक जैता वटेन वचपाक मदत करता. तर नकारात्मक विचार उदरगतीक आडवे येतात. बरें गूण, बरी विचारसरणी समाजांत आदर आनी मानसन्मान मेळोवन दितात.
मानसीक आरोग्य जीवनाच्या सुख समृद्धी आनी समाधाना खातीर खूब गरजेचें आसा. मोह आनी दुस्वास मनशाची मानसिकता बदलून उडयता. आमी आमचें चारित्र्य जपपाक जाय. कोणाचे जिणेंत केन्ना कितें घडत कोणूच सांगूंक शकना. आमचे शितीद जाग्यार आसपाक जाय. आमी आपलोच विचार केलो म्हूण जायना दुस-याचो विचार करपाक जाय. आपणा बरोबर आनीकय लोक जियेतात म्हणपाचे समाजभान दवरपाक जाय. हांगासर कोणूच सातिस्वेत जायना. किते ना कितें तरी ताका जायच आसता. शेंकडेंकार शेंकड्यांचे हजार करूंक सोदता, हजरावालो हजारांचे लाख करपाक आशेतात तर लाखांवाले लाखांचे कोटीच्यो कोटी करपाची सपनां पळयतात. कोटीवाले अब्ज्यांनी दुडू करपाक पळयतात. गरीब आसूं नातर पयशेकार कोणाक सुख आसा? आख्खो संवसारारूच चिंतेस्त जाल्लो आसा. खरेपणी प्रत्येकाक दुख्ख हें आसाच. म्हणून समर्थ रामदास स्वामी म्हणटात, ‘जनी सर्व सुखी कोण आहे? विचारें मना तुंचि शोधुनि पाहे.’

काशिनाथ नायक
9158345844