भांगरभूंय | प्रतिनिधी
तें जालें नमू, ओगीच कित्याक बसलां?
” कांय ना गे , अशेंच.”
” शे, कितें तरी जालां. नाजाल्यार तूं अशें बसून रावपाचें मनीस न्हय. सांग गो. म्हज्या कडे कितें सांगपा सारकें आसल्यार सांगता.”
“आतां कांय ना जावं. त्या वेळार जालें. ती आयज याद जाली. त्यावेळी परिस्थितीन खूब भिवयलें घे, आनी हांवें मन मारलें. नाजाल्यार आयज अशें घरांत उरचें नाशिल्लें.”
“कितें जालें? मन कित्याक मारलेलें कळ्ळें. पूण आयज अकस्मातशें?”
“फाटीं उडयलें पावल तुका कितलें म्हारग पडटा तें म्हजी आयचीं चिंतना सांगतात. त्या वेळार जाता तें जावं म्हणून धाडस केल्लें जाल्यार, आयज कितलें जोडटले आशिल्लें? पूण आदार कमी पडलो न्हय गे. आनी … आसू..
फांटी सरप आनी फुडें सरप , हातून व्हड फरक आसा
जिवीत म्हळ्यार एक प्रवास जावन आसा.
ह्या प्रवासांत चलता चलता खूब वेळा मनीस हरता. फुडें मारिल्लें पावल सदांच निमणें घडयेक अपयश दिता. इतलो उत्साह वाडलेलो आसता की हांव जिंकतलों, पूण काय कारस्थाना वाट लायता तर कांय वेळा जिणेचीं हीं पावलां नाकारपी स्थिती सामकी लागीं पावयता. आनी नियतीक जाय तेंच जाता. “आतां बस्स! हांव फुडें वचचें ना.” म्हणून फाटीं सरतां.
पूण खरें पळयत तर, असो जो मनीस रावता तो मनीस केन्नाच आपल्या स्वपांत पर्यंत पावूंक शकना.
फाट नाका, सदांच फुडें सरचें, होच जिविताचो खरो अर्थ आसा. दुख्ख, अपयश, लोकांची वायट उतरां, परिस्थिती – हे सगळें येतलेच. पूण ह्या सगळ्यांतल्यान शिकून फुडें वचप, हेंच खरें धैर्य आसता. पूण हें जेन्ना जायना तेन्ना हो वेळ ती चूक दाखोवन दिता. उशीर जाता. गेले ते गेले म्हणचे पडटा.
ल्हान भुंरग्यांक चलपाक शिकयताना कितल्या वेळा पडटा, पूण तीं परत उठटा. कारण तांकां खबर आसता की “फुडें सरचें” आसता. ती सान, निरागस मना आसतात. तांका चिंतना कमी तरी चलपाक जाय हे शिकय नासताना कळटा.
मनशाचेंय तशेंच आसा. म्हणून एकदां अपयेश आयलें म्हणून मनातले सोडचें न्हय. कारण प्रत्येक काळोख हो आतां न्हय तरी उपरांत उजवाड दिवपी आसता. जिखप आनी हारप ही प्रक्रिया सगलल्यांक दिल्या. आमी आमचे चिंतप मात फकत जिंखप हातूंत रमयतात. आयज जे लोक यशस्वी दिसतात, तांणी तांच्या जिवितांत खूब संघर्श केल्ले आसतात. तांणी उखललेलें पावल फाटीं घेतिल्लें नासता, म्हणूनच तीं फुडें सरलीं, हीं जितीं उदाहरणां आसात. कांय पुस्तकांनी शिकलेली तर कांय आयकलीं आसत.
आमचें जिवीत तर आमी ज्या वाटेच्या, ज्या मार्गाच्या वांगडा वयतात त्या त्या वळणांनी भरलेले आसा. केन्ना सुखाची फुलां आमकां प्राप्त जातात तर केन्ना कांट्यांनी भरलेली पायवाटो मेळटात. ही म्हाकाच कित्याक हे चिंतप सामकें चुकीचे अशें म्हाजे मत आसा. हल्ली सारा तुमी आमी सगळी पळयतात, आयकतात की बरेच लोक, मागीर तातूंत भुरगीं ल्हान ल्हान अपेसांनी हरतात,
खचतात आनी आपले जिवन काबार करतात. कोणाक मारतात, जिते मारतात. त्या वेळार आपल्या हातांतल्यान कितें तरी वायट कृत्य घडटा हेवूय तांका कळना. ते सोड, इतके व्हड कृत्य करून लेगीत ताचो परिणाम लेगीत दिसना. ह्या जाग्यार आपली सत्य कामांकडेन फाट जाता आनी नाका ते घडटा. जापो कितें तर येस ना, गरीबी, परिस्थिती असली तसली कारणा आनी आपल्याक जाय ते मेळूना. आस अपेक्षा पुराय जावंना. म्हणून सपना अर्दे वाटेर सोडटात. नाका ते मनांत घेतात आनी नाका ते करतात. पूण बारीक पळयत जाल्यार हे जीव जी कामां करूं फुडें सरलेले आसतात ते जिद्द धरीत तर करपी अशे आसतात. तांकां योग्य वेळार योग्य दिशा मेळटा तर ते जिखपी अशे आसता. मानसिकताय बदलू दिली की हाती घेतलेले कामांक फाट करतात. जिवितांत जिखपा खातीर काम करप म्हणल्यार संघर्श न्हय. मनाचेर संयम आसत जाल्यार आमी फाटी सरचे नात.
वयात आयले कांय भुरग्यांची सपना व्हड आसता. बुद्धी फकत व्हड व्हड वस्तू जाय आसता. तेन्ना तांका एक तर ल्हान वयार मागता ते दितात. म्हणल्यार ती वस्तू हाडपाची आपली तितली ऐपत नासता. मागीर हेंच मतीन घेवन फुडें सरलेले भुरगे हट्ट करतात. तांका जर ल्हान आसताना समज दिवन सांगत वाडयत वतात तेन्ना ती त्याच विचारांनी फुडें सरतात. कांय वेळा आमी ज्या जिद्दीन फुडें सरत आसता थंय भुरग्यां खातीर, तांचे तोंड पळोवन चिंता की दिले ना जाल्यार तो वायट बरें करीत काय? तांका संस्कार शिकयता तेन्ना ते कडक सिश्तीन न्हय तर त्या त्या समजूतदारीचे शिक्षण दिवन चलपाक जाय काय ना? पूण लाड आनी मनांतली भिरांत तुज्या बरे चलयल्या कामांक फाट करता. हांगा चुकता. संघर्ष हो स्वता जिंकपा खातीर न्हय दुसऱ्याची बरोबरी करपा खातीर आसता.
जेन्ना कितें मेळोवक पावल फुडें घातला जाल्यार कांटे, फातर हे तुमची परिक्षक आसात म्हणून तांच्या फुडें अशे धिरान चलूक जाय की तेंकाय दिसू जाय की ना हाच्या फुडें आमी कमी आसात.
व्हड ऊंच दोंगर चडू मनांची तयारी जाय. तो चडटना धाप लागतली हे खबर आसता. ते खबर आसा म्हणून पयलीच मनाक मारलें जाल्यार तू कितें तो गाठ्ठलो.
तुमचें मन, तुमची जिद्द, तुमच्या मनांतली हुशारकी, धीटाय ही फुडें वचपी आसू जाय. ती तायट मान कशी जाय. कितेंय जावं तूं सत्यान कितें करता तर ताका फाट नाका फुडें सर. तुज्या मनाची, भावनांची तुमकां जाण ही घटमूट अशी जाय. पोकळ रावत जाल्यार पोकी सपना पळोवची सोडप बरें…
मनांतले सारके खरेच करूं जाय तर, जीवितात कितेंय मेळूं, मनांत सदांच म्हणचें
“हांव थांबचो ना… हांव फुडें सरत रावतलों.”त्याच गतीन.
म्हान व्यक्ती जांचीं नावां आजून घेतलीं वतात तांणी फाट करुना, तांच्यो काणयो वाचात. त्यो धिर दितात. आनी तुमची एक काणी फुडें सरून अशी अज्रंवर करात…
सोनाली सु. पेडणेंकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
