भांगरभूंय | प्रतिनिधी
‘कर्म’ कोणाकूच सुटना. आयज ना फाल्यां, जे तुवें दुसऱ्याक दिलां, तें शंभर पटीन तुजे कडेन परत येतलें. पूण ह्या जगांत कोणाकूच कर्माचो भंय उरिल्लो ना.
कांय दिसां पयलीं अशीच भोंवडी करतना, वाटेन एका सिमितरी कडेन (Cemetery) म्हजी नजर गेली. ताच्या वण्टीचेर बरयल्लें आसलें— “आयज म्हाका, फाल्यां तुका.” हाचो जर आमी बारीकसाणेन विचार केलो, तर ताका जायते फाटे फुटतात. चड करून आमच्या मनांत पयलो विचार येता तो म्हणल्यार ‘मरण’. मरण कोणाकूच चुकिल्लें ना. आयज जाणें जल्म घेतला, ताच्या मरणाचा दीस लेगीत थारावन दवरिल्लो आसा. पूण, जर आमी हातूंत चड खोलायेन गेले, तर मरणाचो भय सगळ्यांकूच आसता. जिवाच्या आकांताक आमी एका-एका वेळार धडपडटात, पूण आमचें मन मरण निश्चित आसा हें मानून घेवपाक तयार नासता.
आमच्या जिवितांत जगतना दरेका मनशाक आमी पळयतात. कांय मनीस खूब बरे आसतात; तांचें चरित्र, तांचो समाजा खातीर वावर आनी तांची मनीसपणाची जीण सदाच उर्बा दिवपी आसता. पूण, त्याच वांगडा ह्या समाजांत कांय मनीस चरित्रहीन, फट उलोवपी आनी समाजाक त्रासदायक थारतात.
ह्या वाक्याचो खोलायेन अभ्यास केल्यार आमच्या लक्षांत येता की, ‘कर्म’ कोणाकूच सुटना. आयज ना फाल्यां, जे तुवें दुसऱ्याक दिलां, तें शंभर पटीन तुजे कडेन परत येतलें. पूण ह्या जगांत कोणाकूच कर्माचो भंय उरिल्लो ना. जो तो आपल्या सुवार्थी सभावा खातीर आनी फायद्या खातीर वायट कृत्यां करीत रावता. जो दुसऱ्याचें हित चिंत्ता आनी सदांच मनीसपणान वागता, ताका आयज ना फाल्यां आपल्या बऱ्या कर्माचें फळ मेळटाच.
आयजकाल मनीस दुसऱ्याचो पेहराव, ताचे उणाव आनी परिस्थिती पळोवन हांसता, दुसऱ्याचो दुस्वास करता. पूण आयज तो हांसपी मनीस हो विचार करीना की, फुडें आपलीय हीच दशा जावंक शकता आनी आपल्याकूय हेंच भोगचें पडूं येता.
महर्षी वेदव्यास हांणी ‘गरुडपुराण’ बरयलां. तांतून मनशाच्या कर्मा प्रमाण ताका मेळपी फळाची सगळी म्हायती दिल्या. उदाहरणार्थ, ह्या समाजांत जो पयशा खातीर दुसऱ्याचे गिरेस्तकायेची चोरी करता, ताका यमलोकांत अशी ख्यास्त मेळटा की ताका ती दुख सोंसप कठीण जाता. असल्यो जायत्यो ख्यास्ती त्या पुराणांत बरयिल्ल्यो आसात. हें पुराण वाचल्यार मनीस दुसऱ्याक त्रास दिवपाचें बंद करतलो. पूण, जो ह्या जगांत अज्ञानान जगता, ताका ह्या वाक्याचो अर्थ केन्नाच समजचो ना.
मनशाक एक वायट संवय आसता— दुसऱ्या मनशाक त्रास दिवप, ताका नाकापुरो करप. हांतून ताका आपलें व्हडपण दिसता की आपूण ताका त्रास दिलो, गाळी संवल्यो वा ताचें वायट केलें. पूण आरे पिशा, तूं दुसऱ्याचें वायट करून स्वताचेर कितलें पाप ओडून घेता, हें तुका कळना?
आजकाल लोकांक दुसऱ्याची गिरेस्तकाय पळोवन जळटात. तांकां सोंसना. एखादो मनीस आपल्या घामा-कश्टान आपलें ल्हानशें घर उबारता, तें लेगीत लोकांच्या दोळ्यांत खुपता. पूण ताची मेहनत कोण पळयता? ताणें दीस-रात कश्ट करून तें उबें केलां. जर तूं दुसऱ्याचें बरें पळोवन आनंदी जावंक शकता, तर तुजेंय बरेंच जातलें आनी तुजी जीण फुलतली.
मनशान सदांच दुसऱ्यां कडेन सच्चेपण दवरूंक जाय, जें आयज उणें जायत चल्लां. मनीस दिखावे करून जैत मेळोवपाचो यत्न करता, पूण आयज ना फाल्यां तुजी फट उक्ताडार आयले बगर रावची ना. मनीस गिरेस्तकायेन जगपा खातीर जिवाचें रान करता. गाडी, बंगलो, भांगर, जमीन हें सगळें मेळोवपा खातीर आपली जीण सोंपयता. पूण निमणीं फक्त उरतात तीं तुजीं कर्मां आनी तुजो आत्मो; बाकी सगळें मातयेमोल जाता.
ज्या दिसा दर एका मनशाक समजतलें की आपूण जे कितें बरें- वायट करता, तें परतून आपले कडेच येवपाचें आसा; तेन्नाच सिमितरी वयल्या कर्माच्या ह्या वाक्याचो अर्थ सगळ्यांक कळटलो- “आयज म्हाका, फाल्यां तुका.”
– पूजा भरत शेट्ये
8788336568
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
