कोंकणीच आमची आवयभास

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आवयभाशेचो हात सोडून वतल्या बाबड्यांक खबरच ना आपली आवयभास कोंकणी म्हणून. आमच्याच गोंयात रावुन आमचेंच आवयभाशेक पायापोंदां माड्डोवचो यत्न आमी आमच्या दोळ्यांनी पळयला.

अामचीं गोंयकारांची भास कोकणीं. आमचीं आवयभाशा कोंकणी. आता आवय भाशा म्हणल्यार किते? हें सगळ्यांकच खबर असा. तरीय अशेंय लोक आसात की तांकां आवयभाशा म्हणल्यार कितें तें खबर ना. भुरगो जल्मताच आवयचे कुशीन आसता. तो आवयक पळयता तिका वळखता. दीस वतात तशें- तशें आवयचो हात धरचो यत्न करता. व्हडलो जाता जाता तसो तो आवयच्या तोंडातली उतरां शिकता आनी तशीच आपूण उलयता. तीच्या तोंडातल्यान यता तीच आवयभास. आपल्या आवय भाशेचो सगळ्यांकच अभिमान आसुक जाय. आपल्या भाशेक न्याय दिंवक सदाच फुडे आसुक जाय. जांका आवय भास म्हणल्यार कितें ते खबर ना. तांका आपले आवयभाशेक न्याय दिवंक जाय हेच खबर ना. ते उलयतात कोंकणीन, पुण त्या कोंकणीक न्याय दिवचे बदला ते मराठी राजभास जावंक जाय म्हूण मागतात. आता आमच्या गोंयची राजभास कोंकणी. राजभास कोंकणी जरीय जाली तरीय त्या कोंकणीक न्याय मेळ्ळा ? कितें आमची ल्हान भुरगीं कोंकणी भास मुळाव्या शाळेन शिकतात? कितल्यो शाळा कोंकणींत आसा?
आमी गोंयकार अशेंच सादे भोळें देखूनच तर असल्या साध्या भोळ्याचेर पुर्तुगीजान राज्य केले. गोयकारांच्या एकवटान तांकां धांवडायले आनी ते गेलेय. आता आमचीं अस्मिताय आमचो हक्क आमी राखुन दवरुक जाय. खरें म्हणल्यार आमकां गोंयान जो कोंकणी राजभास कायदो पास जावन आयलो तो बेठोच मेळूंकना. ताच्या फाटल्यान जायतें जाणांचे त्याग, बलिदान आसा. खूब आंदोलना जालीं. कोंकणी मोगींनी मार खाल्ला. घरान कोंकणी उलोवपी आपली आवय भास सोडून ‘मराठी राज्यभास झालीच पाहिजे’ म्हणीत आंदोलनां करतात. आवयभाशेचो हात सोडून वतल्या बाबड्यांक खबरच ना आपली आवयभास कोंकणी म्हणून. आमच्याच गोंयात रावुन आमचेंच आवयभाशेक पायापोंदा माड्डोवचो यत्न आमी आमच्या दोळ्यांनी पळयला. भंय घालून रातच्या वेळार घरार फातर शेंवटून मारल्यात तर कोणाच्या घराचे नळें फोडल्यात तर कोणाक शेतांत आडोवन मार घाला. जाय कोंकणी घे.. जाय कोंकणी घे… म्हणीत हिणसायल्या.
तुमचीं कोंकणी फकत रांदचे कुडीत उलोवपाची. तिका अस्तित्व ना. सांगात तुमचे कोंकणीन कितलीं दिसाळीं चलतात? कितल्यो कादंबरी आसात? कितलीं पुस्तकां आसात ? अशे म्हणीत हिणसायल्यात.
ज्यांच्या स्वाभिमानाक ह्या उतरांचो मार लागला ते नीज गोंयकार हातात पेन घेवन फुडें सरले. स्वताच्या बोल्सांतले पयशें मोडून कथा, कादंबऱ्यो, कविता, बाल कवितां, नाटकांची पुस्तकां जावंक लागलीं. कोंकणींत दिसाळें आयलें. आनी एक दीस कोंकणीक ज्ञानपीठ पुरस्कारूय मेळ्ळो. आता वता थंय कोंकणी नाटकां पळोंवक घे म्हणुन गर्दी आसता. दिसान दीस कोंकणी भाशा गिरेस्त जायत आसा. तरीय पुण कोंकणीक अजून जाय तो न्याय मेळूंक ना.गोंयची राजभास जरीय कोंकणी जाली तरीय अजून कोंकणी राजभास कायदो चालीक लागूंक ना. मुळावी शाळां कोंकणीन जावंक जाय. घरा घरान आमचीं धाकटूली बाळकां कोंकणींन शिकूंक जाय. आमचीं मायभासच जर आमी बरोवंक आनी वाचूंक शिकना जाल्यार तिका न्याय कसो मेळटलो? वेव्हार आनी उलोवपात कोंकणी आसुक जाय.
सगळ्यां भाशांक दिवचो मान
पूण कोंकणी आमचीं म्हान
जय गोंय जय कोंकणी

शोभा फुलकार
7218524389