हांवूच शाणो म्हणलें म्हूण जायना

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

जाता जाल्यार कोणाचेंय बरें करचें पूण कोणाचेंच वायट करपाक जायना. कारण तो अधिकार आमकां ना!

गांवांत शिकिल्लो मनीस आसत जाल्यार त्या गांवची उदरगत जाता अशें म्हणटात. आनी म्हाका तरी दिसता तशें आसपाकूच जाय. पूण हें जरी खरें आसलें तरी आयज आमकां कांय लोक, कांय गांवूय दिसता की गांवांनी कोणे समजा शिकिल्लो आसत आनी ताचे जर विचार पाड आसत, ताका लोकांचें बरें जाल्लें पळोवंक नाका आसत, ताका आपले परस कोणें वयर सरिल्लो नाका आसत ताचें आचरण जर सारके नासत ताचेर जर बरें संस्कार घडिल्ले नासत, ताच्या भितर सुवार्थ भरिल्लो आसत जाल्यार तो गांव उध्वस्त जावपाक चड वेळ लागना गांवची वाट लागपाक कळाव लागना.
आपणाक हें कळटा तें कळटा, हांव हें शिकला तें शिकला, म्हजे सारको हुशार कोणूच ना आनी केन्ना कोण जावचोय न्हय अशा प्रकाराचो कोणाचो सभाव आसूंक जायना. आमी आमचें शिक्षण बऱ्या कामा खातीर वापरपाक जाय. गांवच्या बऱ्या कामा खातीर स्वताच्या शिक्षणाचो उपेग करपा हेतान आमी आमचे विचार दवरपाक जाय.
हांव काळजा सावन उल्लेख करुंक सोदतां की खंयचेंय काम करचे पयलीं आमी जें कितें करतात आनी कितें करपाक सोदतात हाचो विचार करप सगल्यांनी खूब गरजेचो. कितेंय करून मागीर ताचेर विचार करून ताचो काय उपेग नासता. कारण आपूण जें कितें करता तें बरोबर आसा अशें आमकां सगल्यांक दिसता, आनी तशें दिसतलेंच. पूण दर खेपे आमी बरोबर आसतात अशें आसूंक शकना.
दुसऱ्यांक दुखोवप योग्य न्हय. स्वताच्या फायद्या खातीर केन्नाच दुसऱ्यांक दुखोवचें न्हय. बरो मनीस केन्नाच दुसऱ्यांक लुकसाण करपाचो विचार करिना.
बऱ्या मनशांत विस्वास, प्रामाणीकपण, करुणा, समजूत, क्षमा, आदर, धैर्य, सद्भावना अशे कांय गूण आसतात. ते चोरयना, फट उलयनात, भेदभाव करिनात, कोणाक त्रास दिनात. लोकांचे हक्क काडून घेनात. ते दुसऱ्यांच्या कल्याणाची काळजी घेतात आनी संवसार सुदारपी कामांक आदार दितात. जिणेंत येस मेळोवपाक फक्त पयशे जोडप न्हय तर एक बरो मनीस जावप म्हत्वाचें.
एक बरो मनीस जावप म्हणल्यार फक्त सत्या खातीर उबो रावप वा दुसऱ्यांक मजत करप न्हय; तर भोंवतणच्या सगल्यांक आनी समाजाक एक बरो मनीस म्हणून मान्य करचो. जाण्ट्यांक मान दिवचो आनी धाकल्यांचो मोग करचो. उगडास दवरात, जेन्ना जेन्ना कोणाच्याय संपर्कांत येतात तेन्ना ताचें लींग, जात, दर्जो, शिक्षण हांचो विचार करिनासतना ताका मान्य करात. दरेकल्याक आपल्यो भावना आसतात. सगल्यांक मान दिवप हें आमचें कर्तव्य. कोणाच्या फाटल्यान कोणाचीच गजाल उलोवंक जायना.
हांव म्हणटां, दरेकल्यान कितेंय करचे पयलीं खोलायेन विचार करचो. आपणा खातीर गांवची वा कोणाचे वायट जावपाक जायना. कारण आयज पयलीं सारके दीस उरिल्ले नात. संवसार खूब मुखार पावला. ओगीच आपल्या सुवार्था खातीर दुसऱ्याचें पाड घालीत बसपाक जायना. जाता जाल्यार कोणाचेंय बरें करचें पूण कोणाचेंच वायट करपाक जायना. कारण तो अधिकार आ मकां ना!

सत्यवान जांगळी
9923697659