भांगरभूंय | प्रतिनिधी
हावेसाची माळ गुंथता ताचेर आसता. फुलां, मोती, कळे, रत्ना, माणकां… कित्याचीं आसचीं? कशी गुंथची हीच तर कलाकुशळताय. ती आत्मसात करुंन घेवप सादे काम नासता.
वळेसर
मम्मा हावेंय तेंच शिकचें जे हेर तरनाटे शिकल्यात. अशें कित्याक म्हूण करप? म्हाका मातुय आवड ना दोतोर…. फातोर जावपाची. तुमचे हावेस गो ते म्हजेर कित्याक थापतात?
“आरे! कितें उलयता? पापाचें सगळें कोण पळयतलो तर? ताचें कन्सलटींग तुवेंच सांबाळपाचें मरे”.
“अशें तुजें म्हणणें. म्हणल्यार तूं सांगता तें हांवें मान्य करचें.”.
“म्हाका कितें शिकपाचें आसा काय म्हूण विचारला?”.
“ना. तें आनी कितें विचारपाचें?”.
“ल्हान आसनाच आमी थारायिल्लें तुका दोतोरच करपाचें”.
“कसलीं पिशेंपणा गो तुमची मम्मा?”.
“समाज म्हूण लागता मरे? ते ते सुवातेर तशें करप भाग आसता. घरदाजपणा म्हणटा तो लागता न्हय!! तुका मातुय कांय गंध ना रे. ओगी बस. आमी सांगता तितलेंच कर. “
“हें तुमचें कितें उलोवप? मम्मा तुमी नेहाकय ताची आवड सोडुन भलतेच शिकपाक फोर्सार केलें. ताकाय तुमी आवड आसतनाय कला विभागात वचपाक सांगलें.”
“मम्मा आजकाल सगळ्याकच अमेरिकेक वचपाचें भूत मानगुटेर बसला. ग्रीन कार्ड आनी कित्याक जाय गो तुमकां देशा भायरच वचपाक? “.
“हय, खरें तुजें. मागीर म्हणटात, चलो अमेरिकेक न्हय गो आमी हांगां एकटी. एकदा थंय गेले म्हणटकच तांकां भारतांत येवचेशें दिसना.” नेहान आवय बापायची इत्सा स्पश्ट उतरांत मांडली.
“तुमकांच जाय आसता ते भपके “.
“हय , तो नेट , तें मोटेपण लोकांक दाखोवंक “.
“बरो शिकलो ना, टक्केवारी मेळ्ळी ना म्हणटकच तुमची मान सकल बागवता “. चलो आनी चलयेन सरळ सरळ सांगलें.
घरांतले वातावरणच तशें आशिल्लें. तांचे बापोलयो जाव हेर घरच्या वांगड्याक आपल्या घराब्याचें नांव दवरपाक लागून भुरग्यांचेर ल्हानपणातल्यान टेन्शन आसतालें. अशा टेन्शनांतल्यात एखादो ह्या सगळ्याक बेजारुन जीण सोंपोवन मेकळो जातालो. पयशाचो खर्च, नांव, स्टेटस ,घराबो समाज, शिक्षणाचो ताण. सगले जरी आसलें त्या शिकपी भुरग्या कडेन जमतले काय ना म्हणपाचो विचार कोणच मतींत हाडिनाशिल्लो.
“मम्मा आज तूं तेंच करता मगो? “.
“तुमचो फुडार मतींत दवरतां “.
“आगो मम्मा म्हाका तुमचे बराबर हांगां रावन सगळें शिकचें आसा.” रोहनान आवयक सांगलें.
“मम्मा, आमकां कमी पयशे मेळ्ळे म्हूण लज दिसची ना. सादें रावन घरचें जेवण खाण जेवन आमी तुमकां जाणटेपणात सांबांळटलीं.”
“पयशे कमी आसत आमचे कजेन पूण सुखांत. तुमची सेवा करपाची संद मेळटली. लग्न जातकच तुमचे म्हऱ्यात रावन संवसार करपाक मार्गदर्शन घेवंक मेळटलें.”
“हेंय चुकता गो मम्मा आमचें?”
“फकत म्हजो पूत स्वीझरलँडाक आसा, हांवय वचून येतलें ” अशें म्हूण मोटेपणाचो तुमचो नेट म्हुट्टो जावन वतलो. जाता न्हय?”
“हावेसाची माळ गुंथता ताचेर आसता. फुलां, मोती, कळे, रत्ना, माणकां… कित्याचीं आसचीं? कशी गुंथची हीच तर कलाकुशळताय. ती आत्मसात करुंन घेवप सादे काम नासता. बायलेक भुरगें णव म्हयने पोटांत वाडयतना जितली जतनाय घेवची पडटा तितलीच त्या भुरग्याचो फुडाराचो विचारुय भोव कठीण मार्ग आसता. जल्माक घाले उपरांतुय जापसालकी सोंपना दीसांचे दीस रातीच्यो राती जागे रावन दोळ्यांत तेल घालुन त्या सानुल्याक ल्हानाचो व्हड करतना जापसालकी घेवपांत कितलीशीं वर्सा पणाक लागतात.”
“आमच्या समाजांतल्या लोकांनी स्टेटस तयार केला. पयशेकारालो, नेटाचो, बडेजाव दाखोवंक. जांकां तशें जमना ती दुसरे रांगेत पडटात. ताकाच लागून सगळी धडपड आसता. “हम भी कुछ कम नहीं।”
होच तांचो लोगो. “
मम्माचें खरेपण दाखोवंक चलो आनी चली उलयली खरीं, पूण तीं कितलीं तें खरेंच सांबाळुन मुखार
पावली मारुंक शकतलीं म्हणपाचो व्हडलो विश्वास नाशिल्लो. आवय बापुय दोगांय बरीच चिवट आनी अहंकारान भरिल्लीं आपल्या दोगुय भुरग्यांची फिरिल्ली हलकी तकली ताका पटली ना. दोगांय भोटीं
अशें चिंतल्यार हांच्या फुडाराचें कितें जातलें? मम्मा पापा बरींच टेशनांत आयलीं.
दुसरे दिसा दोगांय कसल्या तरी कामाच्या निमतान भायर सरलीं.
“तुमी अकस्मात अशीं खंय वतात गो मम्मा? “
“दोन दिसांनी परत येतलीं, आन्टी रेवान आपयलां आमकां “.
“कसले अडचणीत सांपडल्या तें पळोवन रोखडीच येतली?”
“तीं आमकां सदांच फाटबळ दीत आयल्यांत. वेळा प्रसंगाक पावल्यांत. आतां आमचें कर्तव्य जावन आसा. तांकां आधार करपाचें.”
दोनुय कुटुंबाचे प्रस्न तेच आशिल्ले !!!!? दोन तीन दीसांनी घरा येतकच दोगांय कांय उलयलीं ना तें दोगुय भुरग्यांक विचित्रच दिसलें. ताका कांय समजलें ना. पूण आन्टीच्या दोगुय भुरग्यांनी तांचे येवपाचे गुपीत रोखडेच फोन करुन तांचे बरोबर शेअर केलें.
“नेहा, तुमचें म्हणणें तेंच आमचें. तुमकां भारतांत रावन हांगां शिकप घेवन रावचें आसा. तशें आमकां
तेंच करचें आमचें ठाम मत आसा.”
चौगुय इश्ट इश्टीणींनी आपलें गुपीत घट मुठींत बंद केलें आवय बापायक कांयच सांगलें ना. फुडें कितें घडलें आयकल्यार अजाप जावपाचें. चौगुय जाणांक बऱ्यातल्या बरे जॉबाचे संद मेळ्ळी. सरळ इटरव्हुक येवपाची चीटय.
“पापा , मम्मा अशें कशें गो पळय भायर वचपाची संद…”
“म्हाकाय गो मम्मा ?”.
“हय अजापशें मगो मम्मा “.?
“पूण मम्मा आमकां वचपाचें ना गो “.
Doing the best at this moment puts you in the best place for the next moment. आतां तुमकां दिसता, आमी करतात ती चूक पूण तें बरोबर न्हय? तुमकां आज आमचें म्हणणे पटना आसु येता. पूण योग्य वेळार तें पट्टलें. आमी आमचे विचार बदलचीं ना. आयच्या तरणे पिळगेक आमकां आमचें उदाहरण दिवचें आसा. आमी सुरु केलें तर दुसऱ्याक सामकार दिसतले…बरोबर मगो मम्मा? Chase the vision, not the money. The money will end up following you.”
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
