भांगरभूंय | प्रतिनिधी
द नपारांची सुमार बारा वरां जायत, कडकडीत वतांत सूट-बूट घालून हो मनीस सतत पांच- स दीस नदरेक येतालो. मनांत विचारांचें दोंगर वयर- वयर चडपाक लागिल्ल्यान म्हजो जीव तर्कांची फाट सोडपाक राजी नाशिल्लो. सप्तकभर हो सतत नदरेक पडटालोच, वेळ वयर- सकयल जावये.
कांय दीस आड गेले, हांवूय विसरिल्लें, पूण परतून एक दीस सांजे वेळार एका हॉटेला भायर नदरेक आयलो. त्याच खिणाक ताची गाडी आनी गणभेस पळोवन हो तोच आसुये अशें दिसलें. पोटांतलें उमळशिकेक आनीक पाशियेंस नाशिल्लें. तो फोनर उलयतालो, ‘बांयक सांग रागार जावं नाका, हांव ताका मागीर व्हरून हाडटां.’ ‘ताका कितें जाय तें बरोवन दवर सांग.’ ‘येता हांव, दवरता.’ अशें म्हणून ताणें फोन दवरलो. हांव त्याच वेळार ताचे कडेन गेलें आनी ताका टू-द- पॉयंट म्हणटात तशें, डायरेक्ट विचारले; जाणा तशें करप बरें जायना, पूण म्हज्यान रावं- नजं जालें.
‘तुमी सूट- बूट घालून डिलिवरी दिवपाचें काम कित्याक करतात?’ ‘तुमकां खूब दीस जाले हांव पळयतां.’ ह्या गजालींचेर तो पयली हांसलो, आनी मागीर सुरवात जाली ती म्हळ्यार म्हज्या प्रस्नचिन्नांक, फक्त जापो न्हय जाल्यार, त्या प्रत्यक्ष उदाहरणाचो आदार आशिल्ल्यो जापो.
तो, ताची घरकान्न, दोन चलयो, एक धाकलो भाव, ताची घरकान्न आनी ताची दोन भुरगीं, असो तांचो घराबो. तांच्या घरची परिस्थिती तितलीं बरी नाशिल्ल्यान ते खंय विदेशांत कामाक गेल्ले. घडये दोन म्हयने जायत नाजायत आनी तांचो धाकलो भाव काळजाच्या आताकान भायर पडलो. घरांत आनीक दादलो मनीस नाशिल्ल्यान तांकां गोंयांत परतून येवचें पडलें. घरांत तो जोडपी एक आनी जेवपी तोंडां चार अशी ताची परिस्थिती. विदेशां वचपाक पयशे मोडले ते गेलेच, मात हांगा येवन थंय मेळटालो तो पगार मेळना, आनी मेळटा तें दुडू पोट भरपाक फावो अशें ना अशें जाल्लें. एकां कंपनीन काम मेळिल्लें, मात तें मुंबय आशिल्लें. परतून मनांत तोच विचार आयलो, पयशे आयचे फाल्यां करूं येता मात नव्या शारांत दोग जाणां बायल मानशांक आनी चार भुरग्यांक घेवन, तांची शाळा आनी हेर गजाली ताचे रणनितीत बसले ना आनी सगल्या वटांनी विचार करून गोंयांत रावप ताका सुरेख दिसलें.
आता एके कंपनींत सेल्स बॉय म्हूण सकाळीं काम करप आनी पांच वरांचेर सांजे सुटले उपरांत डिलिवरी दिवप. रातीं धा वरांचेर परतून घरा परतप. ‘ते गडबडींत सूट- बूट थंयच उरलें न्ही गो बाय’ अशें म्हणून तो परतून हांसपाक लागलो. ‘काय ना, करचें पडटा’, ‘जाता तितले दीस करपाचे!’ ‘मागीर भुरगीं आसा, व्हड जातात, ती करतलीं’. ‘तुका हांव दिसतालो तेन्ना हांव आख्खो दीस काम मेळसर हेंच काम करतालों. आतां सांजेवेळारूय करतां’. इतल्यान ताची ऑर्डर तयार जाली, तो गेलो.
ह्यो ताच्यो पांच मिणटांतल्यो चार गजाली मनांक स्तंभ करून गेल्यो. ताणें आपल्या जिविताच्या काणयेच्या पुस्तकांची पानां म्हाका वाचपाक दिलीं अशें दिसलें. ताच्या जिवितांतली आव्हानां दिवपी पानां जंय ताणें सुलभ रितीन परतिलीं. ताच्या जिवितांत तुटिल्ल्या सपनांचें कंवचे आशिल्लें. विदेशांत वचून अर्थीक परिस्थिती सुदारतली हीं, धाकलो भाव भायर पडिल्ल्याचें दुख्ख, आनी दुसरें वटेन खांद्यार आशिल्लीं जापसालदारकी. घराब्यांची आनी घरांतल्या लोकांची जबाबदारी, भुरग्यांचें शिक्षण आनी जिवितांतलें हेर चडाव-उतार, खरेंच तो कसो तोलता आसत कांय? मनीस खरोच इतलो घट आसत कांय? तो मनीस आपलो कारभार कसो सांबाळटा आसत काय? तो जोडटा तें तो कसो भागयता आसत?
तो म्हज्या ह्या प्रस्नांक जापो दिवपाक थंय नाशिल्लो. तो गेल्लो, आपली काणी मुखार सारपाक, मात त्या पांच मिणटांत खूब कितें शिकोवन गेलो. जिवितांतले अशे पाठ जे आमकां ‘कागाळ’ करपी पंगडांतल्यान, ‘मार्ग सोदपी’ पंगडांत सकारात्मक रितीन पावोवपाची तांक बाळगितात. त्या मनशांक देव जाणा हें चार गजालीं सोडून आनी कितलें फावटी परिक्षेच्या मळार देंवचें पडलां आसत. पूण तो? तो धीट उबो रावलो. फाल्यां जावपाचें आसा तें आयच्या दिसां परस बरेंच जातलें हो ताचो विस्वास. आनी हेंच जिवितांतलें खरें बळगें हांतूत दुबाव ना. ते म्हणटात तशें, ‘मन के हारे हार, मन के जीते जीत!!
अॅड. सायली शा. कवठणकार
8411982774
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
