संस्कार आनी संस्कृती

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आपल्या भुरग्यांनी आपलें काम स्वताच करचें, हाचे खातीर तांकां कश्ट करपाक शिकोवचें.

भुरगेपण कितें आसता हें आतांच्या भुरग्यांक कशें कळटलें? भुरगेपणांतल्यो गोड यादी फक्त आतां जे जाण्टे जाल्यात तांकाच खबर आसतल्यो, कारण तांणी आपलें भुरगेपण पुरायेन अनुभवलां. भुरगेपणांत आपणें कशी- कशी मजा केली, कसले खेळ खेळ्ळे, ते शाळेतले दीस, पावसांतले खेळ, गांवच्या नाटका खातीर रातच्या राती मारिल्ल्यो त्यो येसायो, नाटका उपरांत गांवकऱ्यां कडल्यान मेळटली ती शाबासकी, तोखणाय आनी अपुरबाय! खेळाच्या मैदानार बॉल शिमे भायर पडला काय भितर, ते खातीर जावपी तो वाद, खिणाचो राग खिणांतूच पयस जावप आनी जैत मेळोवप्याक परबीं दिवप… ह्यो सगळ्यो यादी जर कोणा जाण्ट्या मनशाच्या मना- काळजाच्या कुर्कुटांत सुरक्षित उरल्यात, ताणेंच आपलें भुरगेपण पुरायेन जगलां, अशें म्हणूं येता.

हांवें म्हजें भुरगेपण अशेच तरेन जगलां. केन्ना केन्ना एकांतांत बसून भुरगेपणांतल्यो यादी काडटां, तेन्ना म्हजें भुरगेपण सार्थ जाल्ल्याचें एक वेगळेंच समाधान म्हाका मेळटा आनी हेंच खरें जगणें अशें दिसता.

भुरगेपणांत ल्हान भाव म्हजो इश्ट आनी सांगाती आशिल्लो. हांवें जगलां तें मोलादीक भुरगेपण म्हज्या भावानूय जगलांच आसतलें.  दुबावूच ना. पूण ताच्या परस हांवूच मात्सो चड भाग्यवान, अशें म्हाकाच न्हय तर ताकाय दिसतालें. कारण, हांव ताचे परस तीन वर्सांनी व्हडलो आनी हांव व्हडलो आशिल्ल्याचो सगळो मान म्हाका ताचे कडल्यान मेळटालो. तो म्हजो हक्क आशिल्लो अशें तो मानतालो! राम आनी लक्ष्मणा सारकी आमची जोडी आशिल्ली, पूण तितली प्रभावी नक्कीच नाशिल्ली, हें हांव अणभवान मान्य करतां! पूण आमचेर जाल्ले संस्कार मात तांचे सारकेच घट्ट आशिल्ले.

भुरग्यांचेर संस्कार हे भुरगेपणांतूच करपाक जाय. एका वेळाक खावपाक- जेवपाक कमी मेळ्ळ्यार चलतलें, पूण संस्कार मात भुरग्याक पुरायेन मेळूंक जाय. जशें खाणा- जेवणान भुरग्यांची कूड वाडटा, मायेन भुरगो मायेस्त जाता आनी संस्कारान संस्कारी! आमी पयशांनी विकत घेवन जी गजाल भुरग्याक दिवंक शकनात, ती ताका बऱ्या संस्कारां वरवीं दिवं येता. सवंसारांत आपल्या भुरग्याक खूप व्हड मनीस जाल्लो पळोवपाची इत्सा आसा जाल्यार भुरग्याक भुरगेपणांतूच बरे संस्कार दिवंक जाय. आपल्या भुरग्यांनी आपलें काम स्वताच करचें, हाचे खातीर तांकां कश्ट करपाक शिकोवचें. हें सगळें जर तुमी तुमच्या भुरग्याक शिकयलें, तरूच तुमचें भुरगें संस्कारी जातलें.

आवय- बापूय हे भुरग्याचे पयले गुरू आनी आपलें घर ही भुरग्याची पयली शाळा. ते शाळेंत भुरग्याक बरे संस्कार मेळटात, आपले संस्कृतायेची वळख जाता आनी मनशा सारकें कशें जगचें हें ती पयली शाळाच शिकयता; पूण हें तेन्नाच घडटा जेन्ना त्या शाळेंतल्या गुरूंना (आवय- बापायक) संस्कार आनी संस्कृतीची जाण आसता! जर भुरग्यांचे आवय-बापूय संस्कारी आसत, तर दर एक भुरगें संस्कारीच जातलें.

– अविनाश कुंकळकार 

7875237830