राखण

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

निर्भीड जावन आव्हान पेलप हीच बायलेची तांक, ते तांकेचो मान राखत आयिल्ले शरयु… सरुबाय.

फ्लॅटांतल्यान भायर सरतना दोन फावटी दार ओडुन पळयत नेहा भायर सरलें. ऑफिसात पावलें, मनांतली नदर मात कुडींत आशिल्ले शरयुचेर थिरावली. हाली कितलेंय सांगलें म्हूण आयकना. कितें करतले? देवाकच खबर. तिचें तें सरळ उलोवप कोणाकुच आवडनाशिल्लें.
“जाणां तूं तुजे भशेन सगळी सरळ मनांचीं न्हय”.
“आसु गो सरु कित्याक उलयता? म्हज्यान न्हय तें सोंसुक जायना”.
केन्ना आयतार केन्ना बुधवार करतात तें पळयतकच राग येता.”
“तुका जाय तें सगळें घेवन बसपाक. सोड सुसेगाद जग आतां”
“फाटल्या यादींनी घुस्पुवचे परस आज जगपाक मेळटा तें पळोवया”.
सकाळच्यान दोगांय बरी उलयत रावलीं. सरुचें मन हलकें जालां म्हूण नेहाय बरें हांसत ऑफिसाच्या दारांतच उरलें. ताका आपलें सरुच दोळे सामकार उबें रावलें. “नेहा घे हो डबो, मातसो जड जाला म्हाका.”
“कित्याक गो शरयु, कित्याक म्हूण हीं तुजी पिशेंपणा?”
“हांव आयल्यार नाका दिसता तुका म्हूण अशें करता काय कितें तूं?”
“बेठेच कितेंय!!”. दोगांय अपुरबायेन पळयत रावलीं.
“तशें जाल्यार चल्लें हांव,” शरयु गेलें आनी नेहा वनिताली कांकणां दिवंक विसरलें.
“ना अशें म्हूण न्हय” तांकां एकामेकांचे कपडे, वस्तु बी शेअर करपाची संवंय आशिल्ली.
“हांव दिवचें ना तुमकां. म्हाका तुमचे भशेन संवय ना.” शेअर केले म्हूण बरीं, हेर सगळीं पाडीं अशें तुमकां दिसता गो. तें बरोबर न्हय”.
“हांव सरळ उलयतां म्हूण वायट धर नाका”.सरु बडबडलें
“हां…. हां… हां…. करुन मेळटा तेन्ना लोकांक दाखोवंक हांसप. वतकच तांचेच धुवप हें असलें जमपाचें ना”. दर दिसा शरयुच्या हातचें जेवण जेवन नेहाक सामकी संवय जाल्ली. हालीं शरयु फकत घरांत बसून आसतालें.
“सरु” म्हणलें, दोळ्यांत दुकां आसतालीं. कितें जालें गो? मागीर अशें कितें करता?
“ना गो म्हजो आतां काय उपेग ना, अशें दिसता म्हाका.”
“हें अशें कितें उलप गो तुजें?, म्हाका बेजार हाड नाका”. मागीर हांव तापता, उलयता म्हणटलें तूं.”
” ना गो कांय म्हणना “.
सरु खूबच भावुक जालें. आपली जीण दोळ्यांत भरुंनच कदाचित दोळ्यांत दुकां भरतालीं आसुये. कोण कोणाचो न्हय ह्या सवंसारात. आपलो पसून आपलो नासता. तेन्नाचे दीस सामकार उबे जाले.
“कितें म्हूण ते बायलेक मातुय दुख्ख म्हणटात तें ना. कशी नाचता, भोंवता पळय,वता थंय आसा. “
“जें कितें घडलां तें कोणाच्या जिवीतात काय म्हणपाचो म्हाकाय प्रस्न पडटा!! “
“मनीस इतलो फातरा काळजाचो आसुं येत?”
“म्हाका तर जाप खंयच कोणाकडेन मेळना गो “
“इतली कापस्तादीची बायल, ना गो बाये हांवे पळोवंक. येदी व्हडली संकश्टा कशे बाये हे लोक पेलतात, कळना.”
” हांव आयकुनच अर्दे मरता.” इश्टीणीन म्हणलें. हांव तेन्नाच त्याच खिणांक वचपाचें. पूण सरु म्हाका तुजें अजाप
दिसता. अजुनय आसा तशें मन, कुड पळय टवटवीत. थोमणे मार वायट वागय कसलोच परिणाम ना. “फातरार खंय गरम उदक घाल, थंड उदक तो जशाच्या तसो जसो आसता तशें गो बाये.”
” तुवें पळयलां ताका आपुणच व्हड, शाणें म्हूण दाखोवपाची ताका चड सगरज आसता.”
” इतलीं वर्सां अशीं कोणाच्यान जगपाक जायत?”
” ना गो बाये, अशक्य. हीं अशीं कशीं तें कळप कठीण “
हे अशे संवाद शरयुचे मन पोखरत रावतालीं. कसलें कसलें म्हूण खतखतें ह्या लोकांच्या मनांत शिजता. फकत शिजना, तूं जगता तर तातुंत विघ्न हाडपाची तीं पाडेपणां करतात. मन नाच मुळ सभाव तसो. मनांचो पड्डो जो मेरेन साफ दवरुंक जमना तांचें अशेंच.
“आगो तुजें नशीबच फुटकें. बाबडें, तूं तरी कितें करतलें?”
“पळय मगो पोसको म्हूण घेतलो, तोय कसो अचकीत गेलो?” प्रश्नाच्या भडिमारांत सरु चेपलें, चेंचलें चार चवगांत चुपचाप बसलें.
खरें लोक फकत प्रस्न विचारतात, कोंडी करतात, मानसीक छळ करपाक, तोकसावाची सतत बडबड चालु दवरतात. खऱ्या अर्थान तुका गरज आसता. तेन्ना कोण येता? अडचणींत कोण उबो रावता? खरेंच सरुचें. पोसको पुत गेलो. घे घरभर लोक जमलो. पूण फुडें एकटें पडटकच आदार दिवंक एकटोय ना. कांय जाण फकत धुवतात.
खबरी करतात फकत मेळटकच खिणां पुरत्यो. कांय वरां उपरान्त कोणाची याद पसुन उरना.
“आगो सगळें सोपलें आतां तें बेगीन सोंपोवन वडय. ह्यो घरांतल्यो वस्तु इतल्यो कित्याक जाय? “
“मेले उपरांत कोण केअर पसुन काडनात ” पिकअप हाडटात आनी भरुंन व्हरतात.”
“सामान काडुन वडयतात सरळ. कितें उपेग अशें साबांळुन? “.
सरु लोकांनी उलयिल्लीं उतरां परत याद करुन बरे दिसांची वाट लावं नाका गो.”
मनीस जे अवतिकायेत जगता ताजें भान आसपाक जाय. समाज!! समाज म्हणल्यार कितें तर!?
दुसऱ्याचें बरें करपाक जमना, बरें आसा. तोडाची वाजंत्री कित्याक वाजयतात? हात उखलुन कोणाच्या हातार वडोवप ना. अशी उलोवणी, करणी करप जाका लागून मनशाचो मोरल डावन तांणें जीव दिवन मरचें. कांय फावट कोण गोळ घेवन मेलो म्हूण पेपरांनी वाचपाक मेळटा तें आमीच करतात. तशी तोंकसांवाची उतरां काळीज चिरुन वडोवपा सारकी तांकीची आसतात.वातावरण आमी तयार करतात. कडु वखद परवडलें. पूण उतरां अंतरमन चिरुन वडयतात.
चलो गेलो तोय पोसको, घोव सोडुन गेलो. एकटी जीण जगप कोणाच्या भरवंशार? एकटो एकटो ते बायलेक आपल्या मोजमापांतल्यान मेजता. तिचो मनांतल्यान कळवळो कोणाक आसना. ताजे मनशांनी पळोवपाचें न्हय गो ताका? फाल्या मेले जाल्यार आमी खावंक वतली दवरता तें? कोण आपले सोडून दुसऱ्याक दिता व्हय?
ह्या सगळ्या जाळांत शरयु पुराय माखिल्लें. कोळ्याच्या जाळांत आडकल्लें. तांतुतल्यान सुटका ना. खूब वरखणले, फडफडलें, तापलें, न्हीवलें, तळमळ्ळें पूण अशे बायलेक वाट मेळना. तिची धडपड तशी कमी नासता. पूण हो सवंसार असोच चलपाचो. हांगां कोणाक कोणाचो ना भार. मान मेळपाक, ताट मानेन जगपाक स्वताक सिद्ध करपाची तांक जाय. निर्भीड जावन आव्हान पेलप हीच बायलेची तांक, ते तांकेचो मान राखत आयिल्ले शरयु… सरुबाय. निमाणें मेरेन सरु बागचें ना, केन्ना बागलें ना. ” Never bend your head. Always hold it high. Look the World straight in the eye.”

विजया शेळडेकार
9146791523