मरणा उपरांतची सुवार्थी धांवपळ

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

मरणा उपरांतची धांवपळ त्या जिव्या मनशाच्या हांसपा इतली केन्नाच मोलादीक नासता.

मनीस मेले उपरांत जी धांवपळ करतात ती हांवें म्हज्या दोळ्यांनी पळयल्यात. मनीस जिवो आसता, तेन्ना ताचे कडेन लक्ष दिवपाक वा वासपूस करपाक कोणा कडेन वेळ आसना. मनीस सदांच घर संवसार चलोवपाक लागून धांवता, कुटुंबा खातीर झरता. धोको पत्करून वेगळे वाटेर चलता एकलो आसल्यार आडखळून पडटा. आपली इत्सा कुशीक दवरता पूण ताच्या थकिल्ल्या तोंडा कडेन क्षीण जाल्ल्या आवाजाचेर वा ताच्या दोळ्यांत लिपिल्ले वेदनेचेर कोणूच लक्ष दिना. एक दीस अचकीत संवसाराक अंतरता. मागीर सुरू जाता ती खरी धांवपळ.
कोणाक फोन करून कळोवचें, हॉस्पिटलाचीं कागदपत्रां,मरणाचो दाखलो, नात्यातल्या लोकांची गर्दी, रडपाचो आवाज, निमाण्या संस्काराची तयारी सगलें बेगोबेग करतात, पूण कांय मनशा बाबतींत अशें कांयच घडना तेन्ना ते मनशाक जिवितभर वालोर नाशिल्लो काय तो एकलोच आशिल्लो काय कितें असो त्रासीक प्रस्न मनांत उप्रासत रावता. बरें, जाचे खातीर इतली धांवपळ चालू आसता तो मनीस निर्जीव शांत आसता. काल मेरेन जाचे कडेन दोन खीण बसून विचारपूस करपाक कोणा कडेन वेळ नाशिल्लो, ताचे खातीर आयज लोक वराचीं वरां बसून यादी काडटात. “खूब बरे आशिल्ले …” अर्थांत जो फाटल्यान भरपूर संपत्ती सोडून वता ताच्यो यादी काडून विशय सोंपनात. विशेश म्हळ्यार ताका पडट्या काळांत वायट वागणूक दिवपी मात फाटलें सगलें विसरून मेल्ल्या मनशाचे संपत्तीचो पुराय वांटो आपल्याक कसो मेळटलो हाचो विचार करून कायदेशीर झगडपाक तयार जाता.
‘सासणांत ताणें केन्ना कोणाचेंय वायट केलें ना, आनीक जगपाक जाय आशिल्लो’ हें जितो आसतना कोणूच उलयनात. हें सगलें आयकतना मन इतलें दुखवता की… हींच उतरां तो जिवो आसतना म्हणिल्लीं जाल्यार एखादे त्याच्या चेऱ्योर एक समाधानाचो हांसो येतलो आशिल्लो अशें दिसता. मनीस भायर पडटकच ताणें वापरिल्ल्या वस्तुंकूय अचकीत मोल येता. जितेपणांत तागेल्या भावनांचो, एकटेपण, संघर्श हें सगलें विसरतात. निमाणे यात्रेंत हजारांनी पावलांचो वांगोड आसता. पूण जिणेंतल्या कठीण रस्त्यार तो एकलोच आसता तेन्ना ताचे बराबर कोण कितले चलताले? मेल्लो मनीस निर्जीव आसता, पूण फाटीं उरिल्ल्या लोकांच्या मनांत जायतीं उलोवपाचीं उतरां तशींच उरतात. म्हणून मनशा कडेन जिवेपणांत जाय तितलें उलोवचें. जायते फावटीं घोव-बायल एकामेकांक आनी हेर कोणाक कारण नासतना खेपतात. केन्ना केन्ना कुटुंबातल्या सदस्यांची चूक आसल्यार जोडिदाराची बाजू घेनात आनी आतां तो अंतरले उपरांत विचार करतात, ‘तेन्ना हांवें ताची बाजू घेवंक जाय आशिल्ली’ पूण वेळ गेल्लो आसता.
अजापाची गजाल म्हळ्यार कांय बायलो फक्त घराची जतनाय घेतात आनी उरिल्लीं सपनां पुराय करपा खातीर घोवान कितली तकलास घेतल्या ताचो विचार करिनात? कांय जाण नोकऱ्यो करून आनी घरांत आपलो अर्थीक वांटो घेवन मालमत्ता, घर वा जायते उत्पन्नाचे स्रोत तयार करून घर वेवस्थापन करता. घोवाच्या आदारान ते अक्षरशा जिणेची गाडी धुकळटात. जंय घोव नंदी बैल, कांय कडेन अशें कांयच नासलें तरी ताचो मान मोलावप जाता. उपरांत एकलेच ​​उरतात तेन्ना आयुश्यभर यादीं तयार करपाचो कांयच फायदो जायना. पालकांचेर निंबून आशिल्लीं आमचीं भुरगीं सदांच आवयची बाजू घेतात. पयश्यांची गरज आसल्यार आवयक सांगतात. बापूय म्हळ्यार एक बँक. हातांत आसूं वा नासूं, पुराय कुटुंबाची दरेक गरज ताणें भागयल्यार लेगीत ताका सारको मानतात. जेन्ना आमी दुसऱ्यांक दिल्ली वागणूक परत मेळटा तेन्ना मागीर कळटा की तो काळ गेलो, कूड आदार दिना. आमी फक्त घराची जतनाय घेतली, आनीक कितें केलां?
जायतीं कुटुंबां आपल्या जोडिदारा फाटल्यान घट्ट उबीं रावतात आनी नवे साम्राज्य उबारतात. जायत्यो बायलो घोवाच्या भुजाक भूज दिवन घर संवसार उबारतात आनी घोवा उपरांत लेगीत स्वाभिमानान जगतात. जेन्ना कुटुंबाच्यो गरजो सोंपतात, थकतात तेन्ना कोणूच आदार दिना. जिवितांत आमकां आदार दिवपी मनशाक समजतना जायते प्रस्न मनांत येतात. कांय वर्सां उपरांत तो विचित्र वागता काय. ताचीं सपनां साकार करपाक आमी ताका कितलो आदार केलो कितें तरी करप शक्य आशिल्लें काय आमी पळयत उबे रावले? तांकां कितलो अर्थीक आदार दिलो? दुसऱ्यां कडेन उलोवपांत आनी ताचे कडेन वागपाक भेदभाव केलो काय? तो म्हाका उलोवपाची संद सोडना अशें मागीर हांवूय कित्याक सोडूं? हेरां वांगडा तेंच सुत्र वापरताले वा कारणां दिवन आमच्या मनाक खात्री करून दिताले म्हणून ओगी रावले. ताका दोन उतरां उलोवप आयज तो चुकीचो आशिल्लो हांव केन्नाच चुकीचो नाशिल्लो मागीर उलयतलों तो आयकतालो हो बदलाचे उज्याचो हुलोप फुडें एकटे आसतना कळटा, मागीर उलोवंक जाय आशिल्लें आमीय चुको केल्यो काय? ताणें आमची जतनाय घेवपाचो यत्न केलो काय? कुटुंबांतले वांगडी आमचे फाटल्यान घट्ट उबे रावले काय? हाचो भितरल्यान विचार करता आनी गोंदळांत पडटा.
जोखीम घेवन कुटुंबाक शक्य तितले दिवपाचो यत्न केला तरी आयज योग्य आदार मेळूंक नाशिल्ल्यान म्हजीं बोल्सां रितीं जातात. जिवीत खेदांनी भरिल्लें आसता. लोक म्हणटात तो त्रास सोंसता पूण आमी ताका दर दिसा पळयतात. ताचे भितर एक वादळ आसा. ताका सुखान जगूंक मेळना ताका योग्य वेळार आदार दिल्लो जाल्यार आयज आमकां एक आदरणीय कुटुंब म्हणून मान आनी सन्मान मेळपाचो? हेरांक चार वण्टीं भितर कितें आसा हाची कल्पना ना, पूण ताचे कडेन उलयतना ते हांसतात आनी मजा करतात. चुकी करूंक ना जाल्यार मानाची जीण जगपाची. पूण वेळार सादूर रावचें. आयज तो हांगा आसलो जाल्यार हांव कुशीक घट्ट उबो रावपाक शकतालो असो वेळ येवंक दिवचो न्हय. ताच्या अडचणी विशीं विचारात. कारण मरणा उपरांतची धांवपळ त्या जिव्या मनशाच्या हांसपा इतली केन्नाच मोलादीक नासता.

सुदिन वि. कुर्डीकार.
8275425404