भायले- भितरले

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

विद्यार्थ्यांक दर्जेदार साहित्य शिकोवप हो अभ्यासक्रम तयार करपा फाटलो हेतू आसूंक जाय, कोणा तरी…

मराठी पाठ्यपुस्तकांनी महाराष्ट्रांतले साहित्यकारांचे 75 टक्के धडे घेतल्यात. पाडसा वयलो कुंवाळो तांकां मेळ्ळा आनी गोंयकार साहित्यकारांच्या हातांत फक्त आंवाळो पडला, असो सूर सध्या कानार सादता. सोशल मिडियाचेर हाचेर वाद- विवाद रंगल्यात. कांय कोंकणी समर्थक म्हणटात, हालींच्या गोंयकार मराठी लेखकांच्या साहित्याक महाराष्ट्राचे तुळेन दर्जो ना. गोंयचे मातयेचो वास नाशिल्ल्यान तें साहित्य आपलेशें दिसना. कांय मराठी समर्थकांनी ह्या प्रकरणाक मराठी राजभाशेच्या मागणे कडेन व्हरून जोडलां. कोणेतरी हो वाद मुद्दाम तयार केला, अशें तांकां दिसता. इंग्लीशींत गोंयकार लेखकांकूच घेतले, असो प्रस्न कांय जाण उपस्थित करतात. तर थोडे भुगोल, विज्ञानाचे धडे बरोवपाक खंयचे गोंयकार हाडटले, अशें चुकीचें विचारतात. कांय गोंयकार मराठी समर्थकांक हो अन्याय कसो दिसचना. मराठी ती मराठी. ती खंयचीय आसना, असो तांचो युक्तीवाद. विरोधी पक्षांनी हीं पुस्तकांच रद्द करचीं अशी मागणी केल्या.
चड लेखक महाराष्ट्राचे आनी उणे गोंयचे हो मुद्दो आसाच, पूण ताचेय परस म्हत्वाचो मुद्दो आसा तो दर्जाचो. मराठीचो जो दर्जो आसा, ताचे लागीं पावपी गोंयकारांचें हें पाठ्यपुस्तकांतलें साहित्य ना, अशें बऱ्याच लोकांचें म्हणणें. थोड्यांक दिसता साहित्य वेंचपी समितीन, आपले वळखीचे, विचारांक लागींचे लेखक घेतल्यात. कांय लेखकांचीं नांवां सहसा आयकूंक येनात. दिसाळ्यांनीय तांचें साहित्य हालीं दिसना.
हेंच न्हय, प्रस्नपत्रिका काडप, तपासप, ताचेर नियंत्रण दवरपी अधिकारी हांच्यो नेमणुको इश्ट, नातीं, वळख पळोवन जाता, अशें कांय जाणांक दिसता. हें खरें जाल्यार सरकारी यंत्रणेन तें आडावपाक फावो. गोंयांत सरकारी, खाजगी कार्यावळी जातात. तातूंत चडशे महाराष्ट्रांतले कलाकार, पंगड, साहित्यिकांक घेतात. आमी गोंयकार फक्त ताळयो मारपाक अशा आशयाचो धाकटुलोसो वाद कवितांचे एके कार्यावळी वेळार कांय वर्सां पयलीं जाल्लो. म्हणटकच हो भायलो- भितरलो वाद साहित्य मळाचेरूच सुप्तपणान वावुरता तर!

गोंयकारांनी मराठीक व्हडलें योगदान दिलां. बाकिबाब बोरकार, शंकर रामाणी, महादेवशास्त्री जोशी, लक्ष्मणराव सरदेसाय, द. आ. कारे, सुभाष भेंडे, विष्णू वाघ, पुष्पाग्रज, डाॅ. अरुण हेबळेकार, वि. ज. बोरकार, ज्ञानेश्वर कोलवेकार, विठ्ठल गांवस, अवधूत कुडतरकार कितलींशींच नांवां आसात. गोंयच्या शालेय मराठी पुस्तकांनी तांचें आनी नव्या साहित्यिकांचें गाजिल्लें साहित्यूच घेवं येतालें. टक्केवारीचे नदरेन पुस्तकांनी गोंयकारांचें साहित्य उणें आशिल्ल्यान ही भौशीक चर्चा रंगल्या, ती सभावीक. साहित्य निवडीचे निकश कितें आशिल्ले काय? लेखक पयलीं वेंचून तांचें साहित्य घेतलां काय साहित्य वेंचून मागीर लेखक कोण तो पळयला तेंय कळना. पाठ्यपुस्तकांनी थळावो इतिहास, संस्कृती, बोली, लोकजिणेचेर भर दितात खंय. कारण विद्यार्थ्यांक तें साहित्य घरचें कशें दिसता. शिक्षणीक नदरेन बरें, दर्जेदार तेंच साहित्य पाठ्यपुस्तकांनी येवपाक जाय. तें पारदर्शकपणान वेंचूंक जाय.

खंयचेंय शिक्षणीक प्राधिकरण अभ्यासक्रम तयार करतना जाणकारांची समिती नेमता. राजकी विचारसरणी पयस दवरून ही निवड जावची. समिती मागीर पिराय गट, साहित्यीक गुणवत्ता, मुल्यशिक्षण, साहित्य प्रकार, असले निकश लावन साहित्य वेंचून काडटा. तज्ञ तें नदरे खालच्यान घालता आनी मागीर मुघल इतिहास भायर मारचो काय सम्राट अशोकाचो घेवचो, ताका निमाणी मंजुरी दिता. 30 टक्के भितरले आनी 70 टक्के भायले लेखक घेतल्यात अशें दिसता. ही आंकडेवारी उरफाटी कित्याक आसची न्हय? पूण, 70 टक्के गोंयकारांचें साहित्य घेतना दर्जो होच निकश थारावचो. थळाव्यांक न्याय्य प्रतिनिधित्व मेळपाक जाय, ही अपेक्षा चुकीची न्हय. विद्यार्थ्यांक दर्जेदार साहित्य शिकोवप हो अभ्यासक्रम तयार करपा फाटलो हेतू आसूंक जाय, कोणा तरी लेखकाक प्रतिनिधित्व दिवपाचो न्हय!