भरवंसो तोडचो न्हय म्हूण एक उलो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आमी जेन्ना भरवंशाची गजाल करतात तेन्ना एका दिसान कोणाचो भरवंसो जिखून घेवंक शकनात. तो मेळयतलो जाल्यार सत्याच्या मार्गार सातत्यान चलचें पडटा.

आमच्या भुरगेपणार आवय- बापूय आनी घराब्यांत आशिल्ले जाण्टे खूब अणभवी मनीस, आमकां सदांच सांगताले भुरग्यांनी चड उलोवचें आसना म्हूण. जाण्टे उलयतना भुरग्यांनी तोंड घालप ना अशेंय आमकां समजावन सांगिल्लें आसतालें. जेवतना- खातना लेगीत उलोवंचें न्हय म्हूण आमकां शिकवण दिताले. भुरग्यांनी भुरग्यां वरींच विचार करूंक जाय अशें म्हणून आमकां फाटीं काडटाले. आयज तो काळ फाटीं पडला कोणाकय कितेंय सांगल्यार तातूंत सांगतल्याचो कितें तरी हेत लिपिल्लो आसा. असो सो समज करून घेवंक लागिल्ल्यान शिकपी भुरग्यांचो लोगीत घुस्पागोंदळ जावंक लागला. हाचे सारकें दुर्भाग्य आनीक दुसरें ना. कोणाचें आयकप आनी कोणाचें आयकप ना अशे कात्रीत ही पिळगी सांपडल्या.
ही सभावीक गजाल जरी जाली तरी पूण शिकपी भुरग्यांक देख दिवप ही काळाची गरज जावन आसा. आनी म्हणून आमी तांकां शिस्तीन वागपाची आनी बऱ्या गजालींची याद करून दिवप गरजेचें थारता. पालकांच्या मतान आयच्या भुरग्यांक कितेंय सांगपाचो यत्न केल्यार तीं आयकुपाचे मनस्थितींत आसनात. बारीक विचार केल्यार तांकां आमचे सांगणेची गरज पडना अशें दिसता. हाचे कारण म्हणल्यार तांच्या मोबायलार सगले तरेची म्हायती मेळूंक लागिल्ल्यन तांका कोणाची गरज ना अशें दिसता. हो तांचो गैरसमज पयस करून खरी वस्तुस्थिती तांचे मुखार दवरप भोव गरजेचें अशें म्हाका दिसता.
शाळा कॉलेजींनी शिकपी भुरगीं आपलो मार्ग भटकूंक शकतात. कोणूय तांकां फुसलावन तांचो गैरफायदो घेवंक शकतात. हाकाच लागून पालकांनी आनीक शिक्षकांनी ह्या भुरग्यांचो भरवंसो जिखून घेवप खूब गरजेचें. तशे करतले जाल्यार पालकांनी सगल्यांत पयलीं आपले भितर बदल करचो पडटलो. कांय सदच्यो गजाली आनीक आपल्यो संवयो लेगीत हय न्हय शा प्रमाणांत बदलच्यो पडटल्यो. आपल्याच भुरग्यांक प्रस्नार प्रस्न करून तांचो आपल्याचेर आशिल्लो भरवंसो व्हगडावन बसचे नात हाची जतनाय घेवची पडटली.
शिक्षणाचे बाबतींत लेगीत खूब बदल जाल्लो पळोवंक मेळटा. तरेकवार विशयांची म्हायती भुरग्यांक आदींच मेळूंक लागिल्ल्यान शिक्षक लेगीत बुचकाळ्यांत पडटा, पूण विस्तारान शिकपाक भुरग्यांक पालोव दिवप आतां गरजेचें थारता. खेळीमेळीच्या वातावरणांत शिकप आनी शिकोवप चलूंक जाय तेन्नाच तें फळादीक पावता. बदलत्या काळा प्रमाण हे बदल आमकां सगल्यांक आपणावचे पडटले तेन्नाच मना सावन भुरगीं जिणे रीत समजूंक पावतलीं. पालकांनी तशेंच शिक्षकांनी बरें कितें वायट कितें हाची भुरग्यांक वळख करून दिता आसतना तांची मनस्थिती समजून घेवची पडटली. सरभोंवतणच्या वातावरणा प्रमाण नवीन पिळगी घडत वता. हाकाच लागून मनशाचे जिणेंत एकामेकाचेर भरवंसो आसप खूब गरजेचो थारता. खरें म्हणशात तर स्वताचेर आशिल्ल्या भरवंशाचेरूच मनीस हेरांचें मन जिखूंक शकता. आपलें कर्म बरे तरेन करूंक शकता हातूंत दुबाव ना.
आमी जेन्ना भरवंशाची गजाल करतात तेन्ना एका दिसान कोणाचो भरवंसो जिखून घेवंक शकनात. तो मेळयतलो जाल्यार सत्याच्या मार्गार सातत्यान चलचें पडटा. आपली जीण हारशा वरी नितळ दवरची पडटा तेन्नाच आमी दुसऱ्यांचो विस्वास मेळोवंक सफळ जातात. कोणाक पयशाचें हांयस दाखोवन तर कोणाक गोड गोड खबरो सांगून फटयिल्ल्याच्यो खबरो आमकां दिसान दीस वाचूंक आनी पळोवंक मेळिल्ल्यो आसताच. दरेक मनशान आयज सादूर आसूंक जाय. कोण केन्ना कसल्या रुपान मुखार उबो रावून लुटून वचत हाचो नेम ना, आनी म्हणून आमच्या भुरग्यांक ही शिकवण दिवप गरजेची जावन आसा. खंयचेय परिस्थितींत कोणाचेरूच विस्वास दवरप ना ही शिकवण पयलीं सगल्यांनी समजून घेवंक जाय. आपल्या संपर्कांत आशिल्लो मनीस कितें सांगता आनी कसो वागता हाचें निरिक्षण करून आपल्या पालकांक कळीत करप खूब गरजेचें.
तेच परी आमी पालकांनी लेगीत याद दवरूंक जाय, ती गजाल म्हणल्यार “आमची जीण हीच आमच्या भुरग्यां खातीर देख जाल्ली आशिल्ल्यान दिल्लें उतर पाळपाक जाय आनी वेळार सगलीं कामां करूंक जाय. खंयचेय परिस्थितींत तें उतर पाळपाचो यत्न करूकच जाय.” अशें केल्ल्यान तांचो भरवंसो वाडत वता. तेय मागीर दिल्लें उतर पाळपाक शिकतात. वेळाचें बंधन पाळपाक शिकतात. आयज जितले पालक मेळटात तितलेय भुरग्यांची मुखेल कागाळ करतात, ती म्हणल्यार भुरगो रातचो उसरां न्हिदता आनी सकाळी वेळार उठना. हाचेर उपाय कितें ? सोंपो उपाय आपलें वेळापत्रक बदलप. सगल्यो कृती एका बराबर बदलप ना. दर सप्तकांत वो पंद्रवड्याक एकूच गजाल बदलप. देख दिवची जाल्यार टी. व्ही पळोवपाचो वेळ खास करून रातचो कितलो वेळ मेरेन पळोवप हें थारावप. थारायिल्ल्या वेळा पुरतीच टी व्ही पळोवची आनी बेगीन न्हिदचें. हळू हळू करून दीस वाडोवचे आनी हेर कामां करपाचो वेळ थारावचो. स्वता हो बदल आपणावचो आनी उपरांत इल्लो इल्लो करून भुरग्यांकय तो आपणावंक लावचो. शाळेंत शिकयतनाचो एक पाठ याद जाता तो असो,
एक वेपारी देवाक वच्चे पयलीं आपल्या इश्टा म्हऱ्यांत वता आनी म्हणटा, “इश्टा ही म्हजी जिणे भरची जोड देवाक वच्चे पयलीं तुजे लागीं दवरपाक सोदतां. परतले उपरांत व्हरूंक येतां.” इश्टान म्हणलें “बरे भशेन. आयले उपरांत व्हर तुजी पोटली”
वेपारी परतून आयले उपरांत इश्ट बदल्लो, वळखना जालो. म्हणूंक लागलो कसली पोटली ? तुवें म्हजे कडेन कितेंच दवरूक ना ? हांव तुका वळखना ? वेपारी राजाच्या दरबारांत कागाळ घेवन गेलो. मंत्र्यान वेपाऱ्याक सांगलें पोटली इश्टा लागीं दवरतना कोण गवाय आशिल्लो ताका घेवन यो. तेन्ना वेपारी म्हणूंक लागलो हांवें पोटली दिल्ली तेन्ना हो म्हजो इश्ट एका झाडां पोंदा खुर्चेर बशिल्लो. मंत्र्यान म्हणलें तशें जाल्यार चल झाडाची फांदी घेवन यो. वेपारी फांदी हाडूंक गेलो, पूण बरोच कळाव जालो तरी परतना तें पळोवन राज्यान मंत्र्याक विचारलें, तो अजून कित्याक परतूंक ना काय ? त्या वेळार वेपाऱ्याच्या इश्टान जाप दिली तें झाड खूब पयस आसा महाराज. तो आजून थंय पावूंक ना आसतलो राजा कितें समजुपाचे ते समजलो ताणें निस्पक्ष न्याय दिलो. हाकाच लागून कोणाचो भरवंसो तोडचो न्हय.

एच. मनोज
9822441417