फुलांचो तुरो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आमी दुसऱ्याक कितें दिवपाक तोंड वांकडें करतात. फुलां सामकी वाट पळयतात. सुकणीं तांकां चोंची मारतात तरी तीं सोसतात.

आपले विशीं बरें- बरें आयकलें आनी बावली फुलली. “आपुण मळबांत उडटां अशें तिका दिसलें. बायुल तर चडच खोशयेन भरिल्लें. आपुण कितें तरी करपाक शकता हेंच परत- परत ताच्या मनांत येत रावलें.  थंय जमिल्या सगल्यांक तर आपणेंय कितें करचें अशें दिसलें. 

“तशें कितें एकाच दिसा शाणें जावंक जमना. पूण ल्हवु- ल्हवु तकली वापरुन इल्लें विचारुन करप. व्हडां कडल्यान शिकप आनी फुडें वचत रावप. सांजवेळा एक जातकच तांणी उलोवपाचें थारायलें. इतल्यान बावलेन आपल्या हातांतलो फुलांचो तुरो दाखयलो.

“हो सारको पळयात”

“कित्याक?” सगळ्यांनी एकाच बरोबर विचारलें.

“तो तुरो, पळयलो आमी. कितें करपाचे ताचें?”

“तुमकां मनांत कितें दिसता तें म्हाका सांगात”.

“ताका बांदला कित्याक ?”रायनान विचारलें.

“फुलांक आडयल्या कित्याक?” श्वेतान म्हणलें.

“चिड्डल्यार  तीं पिसडुन वतलीं”.

“तांकां गुलाबाच्या  फुलांचे कांटे तोंपल्यात”, प्रणवान सांगलें.

“पळयात तुमकां काय बरें- बरें सुचता”.

“एक- एक फुल म्हणल्यार परमळ घेवन आयलां,” म्हणलें विभान.

“वेगळी दवरल्यार तांचो  वेगळो परमळ आमकां सारको घेवंक मेळटलो” बावलेन म्हणलें.

“तीं सोबीत, पळयात कितलीं” रायनान म्हणलें.

“हय, बरोबर” सगळ्यांनी म्हणलें.

“आमी अशीं खोशी रावंक शकतात, तांचे भशेन?” रायनान विचारलें

“बरे भशेन ,मनांत हाडलें तर”.पूण आमकां तांचे कितें आवडलें “.

“सदां   हांसत रावप” रेवान सांगलें

“परमळ वांटप. फकांणा करता, हांसता मगो?

“पयस आसल्यार लेगीत मजेंत रावप” रेवान म्हणलें.

“बेठेंच म्हणू नाका, आमच्यांनी तशें रावंक जायना. आमकां मम्मा पप्पाची याद येता”, म्हणलें उमेशान.

“बरोबर पूण दोन दीस रावं येता?”

“केन्ना कॅम्पाक बी वतलीं तेन्ना रावचें पडटलें न्हय, म्हणलें बावलेन. वेग वेगळे रंग वास, आकार दर एकटो वेगळो तरी तीं कशी एकवटान रावपाक सांगतात, दिसता तुमका?”

“हय, म्हजे तकलेंत आयलें ना” म्हणलें रेवान.

“एकठांय रावतना पळयात भांवडां कशीं रावतात” बावली उलयली.

“पूण तांकां एक कोण करता?” बावलेन विचारलें.

“आमची तकली. आमी तांकां बरोबर वेचून हाडटात.”

“काय बरी तकली पळयात आमची, म्हणल्यार आमी हें सगळ्यांक सागल्यार बरें “. 

“कित्याक तांणें कितें जातलें ? “रेवान विचारलें.

“व्हडले देश एकामेकांचेर राग काडटात, तांकां सोपी मांडणी दाखोवपाची”, बायुलाची बावली उलयली.

“व्वा! वा! आयडिया, म्हणलें भुरग्यांनी सगळीच हांसली, खोशी जालीं. पूण जाणटी अशें सांगता तें आयकुन हांसतलीं. बरें, बरें म्हणटलीं आनी वगी रावतलीं,” म्हणलें रश्मीन.

“तीं आमकां सांगतात, पूण आपुण केन्ना केन्ना झगडटात, न्हय गो रेवा?” विचारलें रश्मीन.

“तशें तांकां सांगचें, पूण आमीय तशें आपल्या इश्टा बरोबर वागचें” म्हणलें बावलेन.

“आमी बरें तें हेरां सांगातान वांटुया “

इतल्यान तातुतलें एक फूल सगळ्यां सामकार येवन उबे रावले. तें उलयलें .

“तुका अशें करपाक कोणें शिकयलें?”

“म्हज्या हेर भांवडांनी, इश्ट – इश्टीणीनी. तीं सगळ्याक सहज असो मान दितात. उदेंतेच्या सुर्याक पळोवन पळयात कशी उबी रावतात, धोलपाक लागतात.” म्हणलें सूर्य फुलान.

“म्हणून तूं सदांच अशें झेतान उबें आसता?” रेवान म्हणलें.

“आपल्या परस तेजान उजवाडान भरिल्ल्या सूर्याक मान दितां.” सकाळीं पळयात  फुलां  फांत्यार उठपाचे तयारेक लागतात. उजवाडटाच आपले कपडे सरळ नीट करुन सुकण्यां पिलांची वाट पळयतात. तांकां आपले कडलें जेवण वाडपाक तयार रावतात.

“वा! वा! खरेंच कितलीं मायेस्त आनी शाणीं.” म्हणलें प्रणवान.

“आमी दुसऱ्याक कितें दिवपाक तोंड वांकडें करतात. फुलां सामकी वाट पळयतात. सुकणीं तांकां चोंची मारतात तरी तीं सोसतात”.

बावली आनी भुरग्यांनी बरोच वेळ एकामेकां कडेन उलोवप केलें. भुरग्यांक मात खूब बरें दिसलें. सुकणीं, फुलां,  सूर्य तांकां सदांच दिश्टी पडटालो. पूण अशें केन्ना तांणी येवजिलें नाशिल्लें. आज तांकां बायुलाची बावली चडच आवडली. कितें कितें म्हूण सांगता. म्हऱ्यात आसून लेगीत आमकां दिसना तें ती आमकां दाखयता म्हूण. भुरगीं बावलेची अपुरबाय करपाक  उठलीं. इतल्यांत बावली पूट्कन टिव्हीचेर वयर बसली….. आनी हांसली. तिचें हांसप पळोवन भुरगीं  चड उर्बेन भरलीं. 

“फुलां भशेन आमी सकाळीं उठून सूर्याच्या वतात रावल्यार कितलें बरें. जाणात तुमी? “म्हणलें बावलेन.

“हय, मम्मा सदां सांगता पूण हांव न्हीदता” म्हणलें रेवान.

‘म्हाकाय सांगता, म्हणलें रश्मीन. सगळ्याचें एकच सांगणें “आपलो आळस”.

“चला, आतां सकाळचो सूर्याक नमस्कार घालपाक शिकपाचो. पळयात कितलीं हुशार जातलीं. भलायकेन बरी, घटमूट उरतलीं. बावलेन सांगलें तें आनी मम्मा सांगता तें एकच म्हूण तीं उमेदीन घरा गेलीं.