भांगरभूंय | प्रतिनिधी
वेंचणूक लागीं पावतकच अळम्यां भशेन पत्रकार तयार जातात. मोबायल फोन घेवन भोंवचे परस पत्रकारितेचें रीतसर शिक्षण घेवन पूर्णवेळ पत्रकार म्हूण वावुरचें, असो विचार ‘गुजा’न आयोजीत केल्ल्या पत्रकारिता पुरस्कार वितरण सुवाळ्यांत व्यक्त जालो. मुख्यमंत्र्यान तर अभ्यासक्रम तयार आसल्यार सरकारी यंत्रणे वरवीं पुराय पालव दितले, अशें सांगलें. आतां, ‘गुजा’न फुडाकार घेवंचो. कारण गोंयच्या पत्रकारिता मळा वयले मेहनती, बारीकसाण आशिल्ले, उपाट वाचन आशिल्ले, समाजसेवा हेंच ध्येय, उद्दिश्ट (मिशन) बाळगिल्ले पत्रकार उणें जायत आसात. पत्रकारितेचें रुप बदलता, बदल्लां हें पावला- पावलांर जाणवले बगर रावना.
डिजीटल माध्यमां, सोशल मिडियाक लागून पत्रकारितेंत व्हडले बदल जाल्यात. आमच्या देशांत अक्षरशा लाखांनी ल्हान- व्हड चॅनल आसात. ताका लागून कोणाकूय म्हायती प्रक्षेपीत करपाची संद मेळटा. लोकशाही खातीर हो एकदम बरो बदल, पूण कांय आव्हानांय निर्माण जाल्यात. तीं त्या पत्रकारांक, फुडाऱ्याक, वेवसायिकांकूय त्रासांत उडोवपाक शकतात. पत्रकारिते कडेन समाजसेवा, सत्य सोदपाचें माध्यम म्हूण भोवतेक पत्रकार पळयतात. मात कांय जाण फुडारी, अधिकारी, वेवसायिक हांचे कडेन वळखी वाडोवन वैयक्तीक कामां करपाक, तांचे आदेश पाळपाक, तांकां ब्लॅकमेल करपाक, तांच्या नांवार सादोवन घेवपाक वा नांव वापरून दुसऱ्यांक फटोवपाक पत्रकारितेचो गैरवापर करतात. देशांत जायते कडेन हें दिसून आयलां. राष्ट्रीय खबरां चॅनलांची तर वेगळेच तरेची पत्रकारिता! वेंचणुकेच्या दिसांनी अळम्यां सारके पोर्टल्स, पत्रकार तयार जातात, असो आरोप जालो, तो चुकीचो म्हणपाक मेळचो ना. ह्या अळम्यांक लागून प्रामाणीक पत्रकार आनी पत्रकारितेच्या प्रतिमेक खत लागपाचो धोको निर्माण जाता. म्हणटकच अधिकृत पत्रकार संघटनांनी चड जागृत रावप गरजेचें.
पत्रकाराची खरी शक्त ‘सत्ते’च्या लागीं वचपांत न्हय, तर ‘सत्या’च्या लागीं रावपांत आसता. समाजाच्या वेदनांक ताणें उतरां दिवंक जाय, दुबळ्यांचे, अन्याय जाल्ल्यांचे वटेन उबें रावपाक जाय. लेखणी प्रामाणीक, मनांत जनहीत, तोच अस्सल पत्रकार जाता. वळखपत्रान पत्रकारितेचो मान वाडना, हें ह्या मळाचेर येवप्यांनी मतींत दवरल्यार बरें. पत्रकारितेचो पांवडो देंवपाक तिचें जाल्लें वेपारीकरण कांय प्रमाणांत जापसालदार आसुये. ब्रेकिंग न्यूजाची सर्त वाडल्या, राजकी वा अर्थीक चेंपण पडपाची भिरांत आसता, पत्रकारितेचें अर्दकुटें प्रशिक्षण, कश्ट कमी, वाचन शून्य, वेवसाया परस पत्रकारिता ही प्रभाव निर्माण करपाचें साधन म्हूण पळोवपाची मानसिकताय… हाका लागूनय पत्रकारितेचो जीव घुस्मटला. मात, कांय जाणांक लागून सगल्यांकूच दोश दिवप चुकीचें थारतलें. कमी पगारांत, उण्या सुविधांनी, धोके स्विकारून, भ्रश्टाचारा आड, सैमाच्या घट्टणा आड वावुरपी धाडसी पत्रकार आसात. समाजीक प्रस्नाचेर उलोवपी, लोकांक सत्याचो दिश्टावो घडोवपीय पत्रकार आसात. पत्रकारितेच्या मुखेल प्रवाहांत ते उणें आसले, तरी सोशल मिडियाचेर दिसतात.
पत्रकारिता हे वेवसाया परस लोकसेवेचें व्रत मानीत, वाचकांक आयज सत्यूच दिवंक जाय, अशें थारायत जाल्यार समाजाचें कल्याण जातलें. खबर आनी मत हें वेगळें. बातमेंत मत येवंक जायना आनी लेखांत फक्त बातमीच येवंक जायना. पूर्ण वेळ वा अर्दवेळ पत्रकारिता करतना सामान्यांच्या प्रस्नांक प्राधान्य दिवंक जाय, आचारसंहिता, नैतिक मुल्यां पाळपाक जाय. पत्रकाराक सत्तेक (म्हणजे फक्त मंत्री न्हय) प्रस्न विचारपाचें धाडस जाय. ह्या वेवसायाची शक्त तिचे विस्वासार्हतेत आसा, हें विसरचें न्हय.
म्हाविद्यालयांनी पत्रकारिता अभ्यासक्रम शिकयतात. सरकारा वतीनूय नव्या भुरग्यांक तो शिकोवंक जाय. दिसाळ्यांतल्या शिकावू नव्या पत्रकारांक (इंटर्न) ल्हानशें मानधनूय दिवं येता. सक्रीय पत्रकारांची वळेरी तयार करून पत्रकारांच्या संघटनांनी तांकां वळखपत्र दिल्यार बरें. मुक्त, निर्भय, सत्य पत्रकारिता ही लोकशायेची गरज. तेन्ना सगल्यांनीच शिस्त आनी स्वातंत्र्य हाची संतुळा राखप गरजेचें.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
