भांगरभूंय | प्रतिनिधी
वळेसर
समाजा खातीर वर्सांची वर्सा चुप रावपी आपले घरकान्नीची नंदनाक काकळुट आनी अभिमानय दिसलो. आपले बायलेक समजनासतना चोख विचाराचो चोथो करुन आपले जिणेचो चोथो करपी बापायचें ताका वायट दिसलें.
आज रांदलें कोणे तर? तुमीय आशिल्लीं न्हय थंय? कितें शेण काडटालीं काय!?
“तशें न्हय”.
“मागीर आनी कशें?”.
जेवण आज सगळ्या वाड्याभर लोकांक ही खबर आसतनाय अशी इतली घाळ रावत हाची कल्पना केली ना “.
“हय, खरें म्हजेंच… मात्शें घुस्पलें”.
“म्हणजे, अशें कशें जावचेंच कशें?!” अबरगत खंयची.”
“हांवें कितें केला तर.”
“तेंच तें , तुका कांय जमच ना. तूं आनी करतलें कितें ? “.
“म्हजी पुराय नदर आशिल्ली. मातशें दुर्लक्ष जालें पूण म्हजें “
“तुमचे भयणीक सांगपाची गरज आसा. तिका तुमचो भोवच अभिमान आसा. तुमची चडच तोखणायो करता ती. तोंण पळय कशें फुललां, तसो व्हडलो चमत्कार बी करुंक ना….आज जेवणाची वाट तुमकां लागून लागली. शे… बेठोच विस्वास दवरता हांव तुमचेर. तातूंत तूं!!?
हेर भयणी परवडल्यो. तूं… शे… शे. कोणाक पसंत नाशिल्लें, म्हूण निमाणें म्हजे गळ्यांक बादलां आसतलें.”
“कितें म्हूण उलप हें!!? अशें कित्याक करतली म्हजी घरचीं?”.
लग्न उपरांत थोमणे मारत अशींच कितली वर्सां गेलीं. ताचे आनी नंदनाच्या संवसाराक असोच जाळ पडत उरलो. नंदन ताचे बायलेक फकत तव्यार भाजची तशी उतरांनी भाजतालो. बाबडें रेवती चुपचाप सगळें सोंसतालें. घोवाक प्रत्त्युतर दिवपाक ताचे कडेन तांक नाशिल्ली.
“बाबडें शेणिल्लें गोरुं जावन ओगी रावतालें”. सकाळ ते आमोरे मेरेन ताका कुकडावरी चोंची मारीत रावतालो. जणु आपुण सर्वगुणसंपन्न बायल कितेंच उपेगाची ना. अशें भासयत मोटे मजेन आपली दहशत जागयतालो. “बस थंय बस , उठ तें उठ करीत “आपल्याची दादागिरी दाखयतालो.
अचकीत चल्याचें लग्न जालें घरांत नवी सून आयली. आतां अडेचो तोरो थंयच जिरलो. नरेशाचें लग्न जातांच बापायच्या बडीर गेल्लो , सुदारिल्लो पूत विचित्रच जालो. घरांत कितें चलता तें तांणें सगळेंच बरें नियळील्लें. बापायच्या पावलार पावल दवरुंन तोय नेट एकवटावन चलपाक लागलो. मांय अजागळ, पूत बापाय भशेन वागतना पळोवन तिच्या हातां पायांक कडकडो सुटलो. ल्हवु तिणें पुताक समजायलो.
“रोहन अशें करीनात. आज संवसार बदलला. अशे तरेची वागणुक!
तुका बंदखणीत वचुन बसचें पडटलें. मतींत दवर.” रोहनानुय तशीच बोकडी धरुंन हाडिल्ली.
“मम्मा तूं काय भियेव नाका. हांव पळयतां कितें करपाचें तें. तुमी मातुय दुबाव दवर नाकात. कांय दीस मात्शी ओगी रावात. बिनधास्त रावात “. मांयक आपले सुनेचो हो आत्मविश्वास आवडलो.
“जाव पूता तुमी तुमच्या सारक्यानीच आतां जग स्वता सुदारपाचें पावल मारलां तें पळोवन मनांतल्यान खोस जाली”. सुनेन मांयक घट्ट वेंग मारली.
“तुमकां उतर दितां हांव घराब्याच्या नांवाक मातुय कसलोच तिबो लावंक दिवचें ना. हांव ह्या घरची सुन आनी धुवय. तुमची जापसालदारकी घेवपाचें काम आमचे दोगांचे”.
रेवा मिनटा मिनटाक आपल्या घोवाची उतरां, गैरवर्तन याद करुन बरेंच बेजार जातालें. पूण, “सुण्यांची शेपटी नळयेंत घाली तरी वांकडी ती वांकडीच”.
कांय वर्सा तांणें आपलो इगोचो खेळ चालु दवरलो. बायलेक सांगुन सुनेचेरुय दादागिरी करपाची ताची मांडणी मात मांय सुनेन पोखरुन वडयली.
“आमी दोगांय आमचो एकवट दवरया “.
“हांव तुमचे उतरा भायर ना” मांयक सुनेची उतरां काळजांत थाकाय दिवन गेली.
दोगांची इश्टागत आनी विस्वास कसोच नमलो ना. एक दीस नंदन बरोच तापलो. तांणे बायल आनी सुनेक कचरो करुन वडोवपाचें थारायलें. पयशां खातीर तांणें आपल्या भाटाचो ल्हानसो कुडको विकुन वडोवपाचें थारायलें. सरळ सरळ तांकां ताकीद दिवन दवरली.
“म्हाका पयशाची गरज. बरे भशेन सायन करात पूतान हां म्हणलें, पूण बायल कशीच तयार जाली ना.
सुनेन म्हणलें, “आज जायते भशेचें कर्ज मेळटा. विकुन वडोवचे परस इल्ले पयशे फारीक करुंन लोनार पयशे मेळटले आनी भाटय वाटावतलें. पुतान आपल्या पगारांतल्यान लोन फारीक करपाचें थारायलें. सुनेची मांडणी, मन पळोवन मांवाक बरोच पश्चाताप जालो. आपणे विनाकारण आपल्या बायलेक “आपलो इगो” सांबाळपाक कुड्यापास्ट लेखली हाचे ताका वायट दिसलें.
“बायलेक मनीस म्हूण पळयलें ना. तिका सदांच तुच्छ लेखली “.
“चार उतरां तोकसावांचीं आनी चार उतरां उणाकपणाचींच तिका खावड म्हूण खावंक घाली “
“दादलो म्हणजेच” सगळो कर्तो तुमी बायलांनी फकत दादल्याचें आयकत , म्हणणें मान्य केले बगर दुसरी वाटच ना.
“मंत्री जावपाची लायकी, राज्य चलोवपाची लायकी दादल्यातच आसा. तेन्ना तुमी बायलांनी चुप बसपाक जाय “. पूण बायलेचो नेट सुनेची तकली आनी शांततायेचे तांचें वागप पळोवन बापुय पूत भांबावन गेले.
“दोगांय बरींच वस्ताद मेळ्ळी “. नंदन आनी रोहनाक समजलें. भायर असो कान दिवनय आयकल्यार आपुण चुकता हेंय दोगांकय बरीच खबर आशिल्ली.
“कसले कसले कायदे “बांयलां हक्क !!!” नाका ती “हेकेखोरपणा” म्हणत दोगांयनी तांतलें आंग काडुन घेतलें.
घर बरे भशेन चलचें म्हूण कोणेतरी एकट्यान मन मारुन रावचें पडटा हाचो अर्थ ती बोकडी , अबरगत जायना. संवसार समजिकायेन चलोवचो आसता.एकटो चुकता तेन्ना दुसऱ्यान सांबंळुन घेवचे पडटा.
“आमी मतां मारतात म्हूण तर तुमी वेचूंन येतात.”
“आमी हांकां पिशीं समजताले. ही दोगांय बरींच…. आमचे परसुय धा पटीन हुशार”.
बापूय पूत दोगुय आपल्या नेटाचे पाखांट्यानी भलतीच साहसा करपाची सपनां पळोवचे बदला “तोखणाय “करीत उरले.
आज नंदनाक कळ्ळे आपली बायल कापडाची चुमडी करुंन आलमारीत मारी नाशिल्ली ती एक एक विचार घट मतींत पोसयत धिटायेन सवंसाराची चुमडी घट बांदुन दवरताली. आपल्या भुरग्या बाळांच्या फुडाराक तांचेच पसत घोवाचे वागपाचेर पांगरुण घालताली. “संवसारा खातीर त्यागूय करपाक तयार आसताली.
समाजा खातीर वर्सांची वर्सा चुप रावपी आपले घरकान्नीची नंदनाक काकळुट आनी अभिमानय दिसलो. आपले बायलेक समजनासतना चोख विचाराचो चोथो करुन आपले जिणेचो चोथो करपी बापायचें ताका वायट दिसलें. मनशान “सौंदर्य” मनाचें पळोवप गरजेचें.
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
