भांगरभूंय | प्रतिनिधी
उदकांत पडले बगर मनशाक पोवपाक येतलें कशें? वयर मळब , तारे पळयत लोकांच्या तोखणाये बरोबर आपल्या देशाच्यो तोखणायो संवंसारान करुन घेवपाक चिकाटी जाय.
वळेसर
नेहा आनी रतन समजीकायेन चलत आयिल्लीं. आपल्या पुराय कुटुंबाचे वजें आपल्या माथ्यार घेवनच बशिल्ली. दर एका वांगड्याची जतनाय घेवंक ती जल्मा आयिल्लीं, ताका भोव काळजी. जल्माक आयिल्लो भुरगो धरुन ताचो फुडलो कणो सांबाळपाची जापसालदारकी दोगांयनी स्वताचेर घेतिल्ली.
“दादा, नेहा काकी तुमी कितली म्हूण करतलीं?”
“खूब केलें तुमी आतां आमकां आमचो इल्लो भार उबारुंनी न्हय”.
“जाता तो मेरेन करतलीं. मागीर तुमचे तुमी पळोवचें पडटलें”.
“काकी म्हाका नेव्हीत वचपाचें आसा.”
“एकदम बरें. पळय फुडलें कितें करपाचें तें आतां साकून तयारेक लाग. दुसरो प्रणव उबो रावलो आपल्याक रिसर्च करपाचो आसा म्हूण सांगुन मेकळो जालो.
“पळय दोगांय एकामेकांक मार्गदर्शन करात. ना तर दादा आसाच न्हय मागीर,” नेहा काकीन समजायलें. उंचेले पांवडे गांठपा खातीर म्हान ध्येयां आपणावचीं पडटात. कासवाचे गतीन वचपाकच जाय अशें ना. फकत “हातुण पळोवन पांय सोडचे” म्हणटाले तें आदले तेपावेलें आतां पोन्ने जालां.
“हांतुण पांय हांची जोखां घेत बसचे परस जें कितें मनांत येता, उंच उडत रावपाची तेंगशी गांठपाची इत्सा बाळगुन उमेदीन मुखार वच म्हूण दर एकट्याक एका पांयार उबे रावपाक शिकोवन, उर्बा वाडोवची आसा.”
काकी वयर मळबाचे हावेस पांगरुन उडटाली. ती सतत धडपडटाली. दर एकट्याचो फुडार कसो बरो करपाक शक्य आसा तें पळयताली. दादाक लागून घरचें वातावरण निवळ, शिस्तीचें उंचेल्या घोड्याच्या शर्यतींत रमतालें. दादान बागेंत फुलां फुलोवचीं, परमळ भरचो अशें तरेन घराबो सुगंधीत करुंन तातुंत मनशाच्या रुपान नव्या दिव्यानी दिको आपणावपाचे हावेस मातयेंत चिकण मातयेंन कालोवन मुर्ती तयार करपाचे चिकाटीन भरसुन गेल्लो.
दादा म्हणजे जळटी मशाल देशाची दिका सोदपी ,म्हान चरित्रां सामकार दवरुंन दिकेन चलपाक चालना दिवपी. घोड्याची गाडी धरुंन दर खिणाचो रुळ बांदुन तरेतरेची माखनां तयार करीत घणांनी घडोवन, धोडोवन आकार दित व्यक्तिमत्वाची तांक वाडोवपी.
मशाल सोदीत येवपी लोक ताका पळोवन अचबीत जाताले. हो खंयचे काळांतलो शूर वीर सेनापती.
होमी भाभा, अब्दुल कलाम सारक्या बऱ्या बऱ्याची उदाहरणां दाखोवन तरनाट्याक वेल्या पांवड्यार पावयताले. दादा आनी काकी दोगांय जणु समाज परिवर्तन घडोवन हाडपाचें रीण फारिक करतालीं.
अशें तरेन समाज, देश, सवंसार बदलचो बरे मार्ग दाखोवन सगळ्याक शांततायेचे वारें व्हावत रावचें. उत्कर्शा बरोबर, विचार मंथन जातना बरी घडण घडची. संवसारातल्या जापसालदार व्यक्तिमत्वाची जगाक वेगळ्या समजाच्या घडयेंत बसयतना आपले पृथ्वी मायेचो मोगाचो मायेचो संदेश सगळ्याक पावोवचो हेंच तांचे ध्येय आसतालें.
नेहाक आपल्या पुराय परिवाराची अपुरबाय आनी अभिमान आशिल्लो.
“आपले जिवीताक नवें मोडण दिवचें. आपलें ध्येय प्राण पणाक लावन साध्य करचें. सरळ मुखार वचत रावचें. कश्ट कितलेय करचे पडल्यार कांय परवा ना “.
दादाची ही वाक्यां घरांतल्या लोकांक पाठ आशिल्ली. शेजारी पाजारी तांकां मानान, अभिमानान पळयताले. समाजाक दिल्ले तांचें देणे परत कोणाक परतफेड करप शक्य नाशिल्लें. पळोवंक
कठोर , मनांन मात मृदु, म्होवाळ म्होवा भशेन म्हूण म्हणटना कांय जाणांच्या गालांचेर सहज मोतयां गळटालीं.
“कमांडर, मार्शल, बेरिस्टर, इंडस्ट्रियलिस्ट, बेकेचे चीफ ऑफिसर, रिसर्च सेटरांचे मुखेली जाल्ले नावाजते, सगळ्याच्या येसांत ते वांटेकार पूण केन्ना खंयच जायरात ना फोटो ,ना केन्ना दोन वळी तांचेर लेख ही असली जायरातबाजीचो तांकां मनांतल्यान तिरस्कार येतालो.
“जंय लोक नांवाक हपापिल्ले, वसवसतात ते सुवातेर दादा सगळ्यांत फाटीं. ” नेहाची हीं उतरां ज्याका पटना ते जेन्ना खरी वस्तुस्थिती पळयताले तेन्ना “देवा म्हजे!” हे असले मनीस आजय
आसात ह्या सवंसारात काय म्हणत व्यक्त जाताले. घराबो, आपली भुजां, आपल्या मनशाची घडण तांचो फुडार हें सोडल्यार तांकां दुसरे कांयच दिश्टी पडनाशिल्लें. वादळ, वारें, बुडटेतुय पनेळांतल्यान कोणाची कशी सोडवाट काडपाची तकली जन्मतांच घेवन आयिल्ले. झाड, म्हारुखाची तेंगशी गांठपा खातीर कितें करचें. एके एके खांदयेर वयर कशें चडप ती मनांच्या विस्वास आनी तितलेच बुध्दीमत्तेन दादा दोखोवन दितालो.
उदकांत पडले बगर मनशाक पोंवपाक येतलें कशें? वयर मळब , तारे पळयत लोकांच्या तोखणाये बरोबर आपल्या देशाच्यो तोखणायो संवंसारान करुन घेवपाक चिकाटी जाय. नेहाक दादाच्या तोखणायेक खंयच वायट दिसनाशिल्ली. दादाच्या कर्तुपांतल्यान भोव खोशयेन भरतालें.
“नेहा बाय आमकां ही येदीं व्हडली तुमी सांगतात तीं ध्येयां जमत अशीं दिसता तुमकां?” शेजारच्या रमणान विचारलें.
रमण ते वर्सा बारावेचे परिक्षेंत नापास जाल्लो. पुराय निरशेल्लो.
“तुका सादी बारावी जमना तर फुडें कितें कपल करतलो?!!!”.
रमणाक बरोबरच्या इश्टानीं कुळांत काडिल्लो. पूण नेहा ताका दादा म्हऱ्यात बसोवन ताजेर बशिल्ली धुळ साफ करपाचो यत्न करपाक लागिल्लें.
“तुवें परत परिक्षा दिवपाची कळ्ळें?..”
दादा सामकार हें सगळे चलतालें… सहजतायेन कसलोच कांच नासतना. अशें घडत वतालें….योग्य वेळार रमण पासय जालो. फुडें आवडट्या मळार धांवत सुटलो. तक्रारी तश्योच उरल्यो. वाऱ्याच्या वोगान धांवतल्याक कोण कांय करुंक शकना. फकत तें आपटुन पडपा सारकें आसचें न्हय. जतनाय घेवप गरजेचें. कमल घरचीं कामां करुंन अभ्यास करपी. ल्हवु ल्हवु नेहाच्या मार्गदर्शनाचेर रिसर्च सेंटरांत काम करतालें.
बुद्द आसली म्हूण जायना ती योग्य ते वेळार वापरपाची तांक मनशात आसची पडटा. दादा, नेहा काकी चें नांव खंयच नाशिल्लें. खंय एका मासीकांत तांचेर लेखय बरोवंक नाशिल्ले पूण तांचे कर्तुप इतलें मोटे जंय नतमस्तक जावपाक सुवात कमी पडटाली. तांकां तांचे हे न्हंये वरी व्हांवते जिणेक दर्याच्या ल्हारांच्या उत्साहाची दाद, हे तांचे जीणेक सलाम!….
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
