खरी गिरेस्तकाय

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

एक फावटीं एक गिरेस्त मनीस आशिल्लो, ताचो पूत भव्य घर, चकचकीत गाडयो आनी खेळणीं भरून आशिल्लीं कुडीं सारकीं जिणेचीं सगळीं विलासीपणां घेवन व्हड जाल्लो. गिरेस्त मनशाक आपलो पूत बिघडूंक शकता असो हुस्को आशिल्लो देखून ताणें ताका एका गांवांत व्हरून गरिबांचें जिवीत कशें दिसता तें दाखोवपाक व्हेलो.
पयलीं तांकां उजवाड, उदक वा वॉशरूम नाशिल्ल्या ल्हान ल्हान कुडींत रावपी कुटुंब मेळ्ळें. “अशे परिस्थितींत कशें रावूं येता?”, गिरेस्त मनीस आनी ताच्या पुतान त्या गरीब कुटुंबाक विचारलें. “आमचे कडेन पयशे नासूं येतात पूण देवाचे आशिर्वाद आशिल्ल्यान आमी गिरेस्त आसात” अशें तांणी सांगलें. मागीर दोगांय न्हंय पळोवपाक गेले. तांच्या घरांतल्यान वेगळें, जंय तांकां पिवपाक निवळ उदक, 24 वरां नळाचें उदक आनी पेंवपाक कुंड आशिल्लें, हांगा लोक आपली सगळी नितळसाण, धुंवप आनी पियेवप एकेच न्हंयच्या उदकांतल्यान करताले. रोखडीच रात जाली आनी रात सारपाक ते एका ल्हान घरांत पावले.
खाट वा पंखो नासतना तांकां फकत न्हीद येनाशिल्ली. तशेंच भायर येवपी विचित्र आवाजांक लागून तांकां अस्वस्थताय येताली. आवाज कितें आसा तें पळोवपाक तांणी घरांतल्यान भायर सरले आनी तांकां उज्याच्यामाशींच्या झुंडांतल्यान खोशीन खेळपी चले-चलय दिसले. गिरेस्त मनशाचो पूत मोहीत जालो. ताचे कडेन संवसारांतलीं दरेक खेळणीं आशिल्लीं पूण तातूंतलीं खंयचींच खेळणीं अग्नीमाशीच्या चकचकीतपणान जुळोवंक शकली ना.
दुसऱ्या दिसा गिरेस्त मनशान आपल्या पुताक एका गरीब शेतकाराच्या घरा जेवपाक व्हेलो. पिकाच्या वायट हंगामाक लागून खावपाक चडशें नाशिल्लें. शेतकारान तांकां कांद्या वांगडा एक चपाती जेवण दितालो. गिरेस्त मनीस थाळी कडेन एकटक पळयत रावलो पूण ताचो पूत जेवपाक लागलो आनी रुचीक जेवणाची लेगीत तोखणाय करतालो. गिरेस्त मनशाक धक्को बसलो. ताणें आपल्या पुताच्या कानार फुसफुसलें, “तुका हें जेवण कशें खावचें कशें दिसलें? म्हाका उलटी येवपाक लागल्या.”
पुतान बापाय कडेन वळून ताका सांगलें “पापा, घरांत, म्हाका सिल्वर प्लेटींत सगळ्यांत बरें शेफ तयार केल्लें जेवण मेळटा पूण तूं आनी मम्मा म्हाका वेळ दिवपाक वा म्हजे वांगडा बसपाक लेगीत व्यस्त आसता. हांगासर जेवण म्हाका मोगान दितात, तें इतलें रुचीक करपी घटक तोच.” गिरेस्त मनीस कांयच उलोवंक ना आनी त्या भुरग्याक घरा व्हेलो. दुसऱ्या दिसा सकाळीं त्या गिरेस्त मनशान फकांडां करून टिप्पणी केली, आतां तांकां गरीब लोकांक पळोवचे पडचे नात हाची खोस आसा. ताचो पूत हांसलो ना.
ताचे बदला ताणें म्हणलें, “पापा, आमकां एक कुंड आसा, तांकां पुराय न्हंय आसा. आमकां एक सुणो आसा. सुणीं, माजर ते सुकणीं आनी अग्नीमाशी मेरेन गांवांतलीं सगळीं जनावरां तांचें पाळीव प्राणी. आमी कंदील वापरतात, ते नखेत्रां सकयल न्हिदिल्ले. आमकां बाग आसा, तांकां रान आसा. आमी तुळा
करतात, ते आकांक्षा करतात.
आमचे कडेन सगळें आसा आनी आमी अजुनूय कागाळ करतात. तांकां कांयच ना आनी ते इतले खोशी आसात.
म्हणून सांग बाबा, खरेंच कोण गरीब? आमी काय ते?”

पुजल प्रकाश नागवेंकार
8378862298