कोंकणी आनी कोंकणीच

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कोंकणीची सक्ती केल्यारूच गोंयच्या भुरग्यांक नोकऱ्यो मेळटल्यो. सद्याक पोस्टांत नदर मारून पळेयात. सगले भायलेच दिसतले.

सद्याक गरमी बरीच वाडल्या. सामकी सोसूंक जायना अशी. अशे वेळार तकल्यो फिरल्यो म्हणून अजाप जावचेली गरज ना. तातूंत कांय लोकांक पयलीं पसून कसलीं तरी कुच्छित्रीपणां करपाची संवयूच आसता. करतात बाबडे. घालतात धोंशी. तें करतना समाजाक हाचो कितलो त्रास जातलो हाचो विचार ते करिनात. फक्त आपणाचेर कसो फोकस पडटलो तितलेंच ते पळेतात. कांय जाण रस्त्यार येवन धुमशेणां कांडटात तर कांय जाण सोशियल मिडियाचेर फुगडी घालतात. तांकां गोंयची राजभास मराठी करूंक जाय. कित्याक? तर मराठी म्हणटात ती देवा कडेन संबंदीत भास खंय. मराठी खंय तांची संस्कृती. मराठीक लागून हिंदुत्व उरलां अशें कितें कितें आयकूंक मेळटा. आनी हें सगलें वाचतकूच जंय मराठी ना थंय हिंदू ना असो समज जाता. आनी प्रस्न पडटा, पुराय देशांत फक्त महाराष्ट्रांत हिंदू आसात तर? बाकी राज्यांनी आसात ते कोण तर? सद्याक भारताक हिंदू राष्ट्र घोशीत करात म्हणपाची जी मागणी जाता ती खंयच्या आधाराचेर तर? काय हे महाराष्ट्र देशांतल्यान वेगळावंक बी सोदतात?
सोशल मिडियाचेर जें कितें वाचूंक मेळटा तें पळेतकूच हांचे तकलेंत कितें आसा तें समजूंक वेळ लागना. कांय दिसां फाटीं कोणे एका बर्वे नांवाच्या मनशान एक पोस्ट घाल्लो. पोस्ट भाशे संदर्भांतूच. सदचेंच गाणें, ‘मराठीला तिचे स्थान मिळावें.’ तशे सोशल मिडियाचेर ह्या दिसांनी हेच बर्वे, जोशी, धवळकार हेच फुगड्यो घालतना दिसतात. कारण हे मराठी भाशीक लोक. काम-धंद्या निमतान ते गोंयांत आयले. येतना ते आपणाली भास वांगडा घेवनूच आयल्यात म्हणटकूच तांकां आपली भास व्हडली आसतलीच. पूण स्थानीक भाशेक इल्लो मान दिवंक जाय म्हणपाचें ह्या सभाग्यांक कळना. धवळकार तर अजुनूय कोंकणीक बोलीच म्हणटा. आनी एके बोली वांगडा अभिजीत भाशेक राजभास करात म्हणपाची मागणी करता. बाबा अशें करून एके अभिजीत भाशेक आपूण ल्हान करतां, तिचो अपमान करतां म्हणपाचें ताका कळच ना. खरें म्हणल्यार ताणें कोंकणीक भास मानूंक जाय आनी मागिरूच मराठीक तिचे वांगडा बसयात म्हणपाची मागणी करूंक जाय. ना जाल्यार बोलीक काडून कुशीक उडयात आनी अभिजीत भाशेकूच राजभाशा करात म्हणूंक जाय.
पूण अशी मागणी केल्यार कितें जातलें हें ताका भरपूर खबर आसा. म्हणुनूच तर ते आमी कोंकणीक विरोध करिना म्हणटात. कोंकणीक विरोध करिना म्हणटनाच कोंकणीक बोलीच म्हणटा. आतां हांकां कितें म्हणपाचें. खरें तर तांकां गोंय वेगळें उरलें, कोंकणी राजभास जाली हाचें मनांतल्यान दुख्ख आसा. तांचो जाल्लो पराभव ते कशेच विसरूंक शकनात. पूण आयज घडयाळीचे कांटे उरफाटे फिरचेनात हाची जाणीव आशिल्ल्यान ते उघडपणान तशें म्हणूंक वा मागूंक शकनात. पूण पोटांत सल आसाच. म्हणुनूच हांवें त्या बर्वे नांवाच्या मनशाच्या पोस्टाचो उल्लेख केल्लो. ताच्या पोस्टार कोण तरी एक कुलकर्णी नांवांचो मनीस कोमेंट बरयता, फक्त सोळा लाख लोकसंखेच्या प्रदेशाक घटक राज्य कित्याक करूंक जाय? महाराष्ट्राच्या एका जिल्ह्याची लोकसंख्या हाचे परस चड आसता. गोंयांक राज्याचो दर्जो दिवप म्हणल्यार दुडवांचो अपव्यय. एक राज्यपाल, मुख्यमंत्री, कितलेशेच मंत्री, कितलिशींच ऑफिसां, सगलोच नश्टखर्च. ते परस गोंयांत महाराष्ट्रांत विलीन करप योग्य. ताचे हे जापेक कितल्याश्याच लोकांनी लायक दिल्यात.
हें वाचतकूच ह्या लोकांचे तकलेंत कितें चललां तें कळटा. हे वृत्तीचेर एका काळार स्वाभिमानी गोंयकारांनी खोंट घाल्ली. तरी हांची शेंपडी वळवळत आसा. अजुनूय गोंयचेर तांची नदर आसा. आयज ना फाल्यां बेळगांव, कारवार, गोंयां सयत सगलो वाठार महाराष्ट्रांत विलीन जातलो हे आशेर जगतात बाबडे. पूण जो मेरेन गोंयची भास कोंकणी आसतली तो मेरेन तांचें हें कारस्थान कशेंच तडीक लागपाचें ना हें तांकां खबर आसा. आनी म्हणुनूच तांकां कशीय करून गोंयकारांचेर मराठी थापपाची आसा. एकदां मराठीचो शिरकाव जालो म्हणजे कोंकणी ही स्वतंत्र भास न्हय तर ती बोली म्हणपाक ते मेकळे. आनी मराठी गोंयची भास जाल्यार गोंय वेगळें कित्याक दवरूंक जाय? तांच्या मनांत तर हेंच आसा आनी मराठीक राजभाशेचो दर्जो हें ताचें पयलें पावल. आमी एक गजाल विसरूंक फावना की गोंयचे तरणाटे, गोंयचो फुडार हांचे बरें जातलें तर कोंकणीक पर्याय ना. आयज खंयच्याय ऑफिसांत वचून पळेयात. गोंयकार वखताक तरी मेळटा? कोंकणीची सक्ती केल्यारूच गोंयच्या भुरग्यांक नोकऱ्यो मेळटल्यो. सद्याक पोस्टांत नदर मारून पळेयात. सगले भायलेच दिसतले. केन्नाय पोस्टांतल्यान फोन येता, पोस्टमनाक तुमचो पत्तो मेळना. मात्शे पोस्टांत येवन पत्र व्हरात. आमी जर पोस्टांत येवन पत्र व्हरचें पडलें जाल्यार पोस्टमन जायच कित्याक? तांचीं पोटां भरपाक? पोस्टमनाक पत्तो मेळना कारण ताका त्या वाठाराची म्हायती ना. ताका कोंकणी नांवां वाचूंक कळनात. हेंच जर गोंयचे भुरगे आशिल्ले जाल्यार अशें घडचें नाशिल्लें.
आतां कोणाक तरी आपल्या मराठी भावोजीक वा मेवण्याल्या भुरग्यांक गोंयांत सरकारी नोकरी जाय म्हणून मराठी लागू करची अशी जर तांची इत्सा आसत जाल्यार ते आपल्या सुवार्थाक लागून गोंयच्या भवितव्या कडेन खेळटात म्हणचें पडटलें. आंबे, घरे खावचे आमकां काथे दिवचे म्हणपाचे दीस फाटीं पडले. आतां आमचे आंबे, घरे आमीच खावपाचे. आमच्या भुरग्यांचो फुडार सुगूर जावंक जाय. देखून कोंकणी आनी कोंकणीच हें वेगळें सांगपाची गरन ना. घालात तुमी कितलींय धुमशेणां.

अभयकुमार वेलींगकार
9423884687