भांगरभूंय | प्रतिनिधी
एका सुशिक्षित कुटुंबांतल्या 22 वर्सांच्या तरणाट्या चल्याक, सोशल मीडियाचेर एक व्हिडिओ व्हायरल जातकच जाल्ल्या भौशीक अपमाना उपरांत आनी ताका लागून जाल्ल्या त्रासांक लागून आत्महत्त्या करची पडली, हे घडणुकेन समाजाक धपको दिला…. आनीक एक व्हड वाद निर्माण केला.
हे घडणुके फाटल्या परिस्थितीची निश्पक्ष आनी प्रामाणिकपणान चवकशी जावपाकच जाय, पूण ह्या विळख्यांतल्यान एक व्हड आनी म्हत्वाचो प्रश्न मुखार येता. आत्महत्त्या हो खंयच्याय प्रश्नाचेर उपाय जावं शकता काय? ताचे उत्तर स्पश्ट आनी ठामपणान ‘ना’ अशेंच आसपाक जाय. खंयचीय परिस्थिती त्या खिणाक कितलीय कठीण, लजेची वा दुख्खाची दिसली तरी, आपलो जीव काडप हो केन्नाच पर्याय जावं शकना. दरेक समस्येक उपाय आसता, दरेक संकश्टाक अंत आसता आनी दरेक काळोख वेळ येता तसो उजवाडांत बदलताच. आत्महत्त्या ही समस्येचेर मार्ग काडिना, पूण ती समस्या हाताळपाची आनी ताचेर मात करण्याची संद मात कायमची सोंपयता.
आत्महत्त्येचो एक सगळ्यांत चड दुर्लक्षित जाल्लो भाग म्हणल्यार आवय- बापायक जावपी अथांग त्रास. भुरगें हें चड करून आवय- बापायच्या जिविताचो मुखेल आदार आसता. जल्मा सावन तीं आपल्या भुरग्याक पोसतात, तांचें रक्षण करतात, तांकां शिकयतात आनी तांच्या सुखा खातीर आपल्या आनंदाचो बळी दितात. चडशे आवय- बापूय आपल्या भुरग्यांचेर कसलेच संकश्ट येवचें न्हय देखून खोशयेन कश्ट, गरिबी आनी खंयचेय दुख्ख सोंसपाक तयार आसतात. देखून, खंयच्याय एका तरण्या पुतान वा धुवेन जिवीत सोंपोवपाचो निर्णय घेतल्यार आवय- बापायक जावपी आत्मीक दुख्खाची कल्पना करप लेगीत कठीण आसा. हो घाव मनाचेर एक कायमची विस्कळटाय दवरून वता आनी ताच्या जोडीक गुन्यांवकारपणाची भावना, अथांग दुख्ख आनी केन्नाच सुटनात अशे कितलेशेच प्रश्न आवय-बापायक पिळत उरतात. खंयचेय असले टोकाचें पावल उखलचे पयलीं, दरेक तरणाट्यान आपल्या ह्या कृत्याक लागून तांचेर जिवा परस चड मोग करपी मनशांक कितलो असोस कश्ट जातलो, हाचो विचार करपाकच जाय.
ही घडणूक तरणाट्यांच्या मानसीक भलायकेचेर सोशल मीडियाचो जावपी वायट परिणाम लेगीत दाखयता. आयच्या डिजिटल युगांत, खंयचीय घडणूक रेकॉर्ड करून, कांय वरांच्या भितर हजारो लोकांच्या मुखार पावोवप, ताचेर कमेंट करप आनी न्याय दिवप एकदम सोंपें जालां. भौशीक अपमान, ऑनलायन ट्रोलिंग आनी सामाजिक टीका हाका लागून मनाचेर एक व्हड दबाव निर्माण जाता, खास करून अशा तरण्या मनांचेर, जांकां अशा मानसीक तणावाक फुडो करपाची ताकद अजून मेळिल्ली नासता. समाजाने सोशल मीडियाचो वापर करतना चड संवेदनशील आनी जबाबदार जावपाक जाय. खंयच्याच मनशाची अब्रू भौशीक रितीन पांयथळ उडोवपाक जायना, आनी कोणाकूच फकत एक ‘व्हायरल व्हिडिओ’ वा ‘ऑनलायन वाद’ म्हणून हिणसावपाक जायना.
तेच बरोबर, तरणाट्यांक हें समजावून सांगपाक जाय की सोशल मीडिया तांचे जिवीत वा तांचें मोल थारोवपाक शकना. लोकांचें मत तात्पुरतें आसता आनी ऑनलायन वाद रोखडेच विसरायेर पडटात. खंयच्याय मनशाची किंमत अनोळखी लोकांच्या कमेंट्सचेर न्हय, तर ताच्या सभावाचेर, वागणुकेचेर आनी कठीण परिस्थितीचेर मात करपाच्या तांकीचेर थारता. तात्पुरती लज, टीका वा सामाजिक अपमाना खातीर आत्महत्त्ये सारको परतून फाटीं घेवंक मेळना असो कायमचो निर्णय घेवप केन्नाच योग्य न्हय.
हे दुर्घटनेंतल्यान भुरग्यांच्या आनी तरणाट्यांच्या मनांत भावनीक आनी मानसीक घटसाण निर्माण करपाची गरज स्पश्ट जाता. शिक्षण संस्थांनी सदांच फकत अभ्यासाचेर आनी गुणांचेर भर दिला, पूण आतां मानसीक भलायकी, भावनिक जाणविकाय, ताण- तणाव वेवस्थापन आनी जिवीत जगपाचीं कौशल्यां हांचेरय तितलोच भर दिवपाची गरज आसा. भुरग्यांक अपेस, टिका, न्हयकार आनी निराशा हांकां कशे फुडो करचें हें शिकोवपाक जाय. मनाचेर दबाव आसतना तांणी मदतीची मागणी करपाक फाटीं सरचें न्हय आनी मदत मागप हें कमकुवतपणाचें लक्षण न्हय तर हुशारकायेची निशाणी आसा, हें तांकां पटोवचें पडटलें. शाळा आनी कॉलेजांनी मानसोपचार सल्लो आनी मानसीक भलायकेचे कार्यक्रम सक्तीचे करपाक जाय.
आवय- बापूय, शिक्षक, शिक्षण संस्था आनी समाज ह्या सगळ्यांचीच हातूंत एक वांटून घेवपाची जबाबदारी आसा. भुरग्यांक हें कळपाक जाय की खंयच्याच परिक्षेचो निकाल, भौशीक अपमान, जाल्ली चूक वा अपेस हें तांच्या जिविता परस व्हड न्हय. घरांत असो संवाद आसपाक जाय, जंय तरणाटे आपलो भंय, काळजी आनी कश्ट खंयचेच नदरेच्या भंया विणें उक्तेपणान सांगू शकतले. खंयचीय व्यक्ती जेन्ना कठीण परिस्थितींत आसता आनी तिचें कोण तरी आयकता, समजावन घेता आनी फाटबळ दिता, तेन्ना असले कितलेशेच अनर्थ टाळूं येतात.
खंयच्याय अधिकाऱ्यां कडल्यान जाल्ल्या त्रासांची वा गैरवर्तणुकीची बारीकसाणेन चवकशी जावन दोशींचेर कारवाय जावपाकच जाय, पूण हे दुर्घटनेतल्यान मेळपी व्हड धडो बदलू शकना.
आत्महत्त्या हो उपाय न्हय. ती एका मनशाक फुडें वचून संकटाचेर मात करण्याची संद नाकारता आनी आवय- बापायच्या आनी मोगाच्या मनशांच्या नशीबांत जिवेंपणी मरण हाडटा. देखून, समाजाने संकश्टां मुखार शरण वचपा परस, तांकां धैर्यान फुडो करपी मानसिक नदरेन घटमूट पिळगी तयार करपाचेर लक्ष दवरपाक जाय. अशा दुख्खद घडणुकांतल्यान एकच खरो संदेश भायर येवपाक जाय की, जिवीत कितलेंय कठीण दिसलें तरी तें जगपा योग्य, ताचे खातीर झुजपा योग्य आनी तें सांबाळपा योग्य आसा. सदांच याद दवरात- “एका खिणाची चूक, आवय- बापायच्या दोळ्यांत जल्मभराचें दुक.”
अॅड. विनायक द. पोरोब
9923146840
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
