भुरग्यांक भरपूर शिक्षण दियात

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

परिक्षा काळांत कोणेंच असल्यो सर्ती आयोजीत करच्यो न्हय. गांवच्या भुरग्यांच्या हिता खातीर असो दर एके पंचायतीनी थाराव घेवपाक जाय. कारण लुकसाण गांवच्या भुरग्यांचेच जाता.

शाळा, विद्यालयां ही गांवचीं मंदिरां. ह्या मंदिरांनी सुजाण, सुसंस्कृत नागरिक घडोवपाचें पवित्र कार्य चलता. आनी हो वावर थंयचें शिक्षक निश्ठापूर्वक करता, पूण हो वावर प्रामाणिकपणान चलता कांय ना हे पळोवपाचें काम पालकांचे आनी शाळा वेवस्थापन समितीचें. वेवस्थापन समिती खूब महत्वाची भुमिका निबायता. शाळेची, विद्यालयांची सर्वांगी उदरगत एकलो मुख्याद्यापक आनी ताचे सहकारी शिक्षक करूंक शकनात. ताका पालकांचे आनी गांवांतल्या सुशिक्षीत नागरिकांचें सहकार्य गरजेचें, तशेंच विद्यार्थ्यांनीय हातभार लावपाचो आसता. शिक्षक, पालक आनी विद्यार्थी मेळून शिक्षण प्रक्रिया चलता. हें तिनूय घटक महत्वाचें. हातुंतलो एक जरी घटक निश्क्रीय थारलो जाल्यार शिक्षणाची ही गाडी रूळा वेल्यान घसरता. ताका लागून ह्या तिनूय घटकांनी एकामेकांच्या सांगातान, एकामेकांचेर विश्वासून, जबाबदारीन वागपाक जाय, तरूच आमी सुसंस्कृत आनी सुजाण नागरीक घडोवंक पावतले. आयज ताचीच चड गरज आसा. आयज शिक्षणिक संस्था काडप म्हणजे एक धंदो जाला आनी थंय शिक्षणाचो बाजार चल्ला. आमी फकत पदवी, पदवीधर निर्माण करपाक लागल्यात. खऱ्यांनीच आमची शिक्षणप्रणाली तांकां सुसंस्कृत, सुजाण नागरीक घडोवपाक यशस्वी जाल्या व्हय? आमी जण एकल्यान हाचेर आत्मपरिक्षण करपाक जाय.
कारणां जायतीं आसतली. तांतलें मुखेल कारण म्हटल्यार आमी शिक्षणाचो संबंध जिणे कडेन जोडपाचो सोडून पोटा कडेन जोडलो. आनी म्हणूनच
आजच्या चडशां विद्यार्थ्यां मदीं आत्मविश्वास, सामाजिकभान दिसून येना. ताका लागून कोण कोणाक किंमत दिना. कोणाक कोणाचे पडून गेल्लें ना. देखीक मार्च, एप्रिलांत सरसकट सगळ्यांच विद्यार्थ्याच्यो परिक्षा सुरू जातात, हें खबर आसुनय गांवांतल्या क्लबांनी नेमक्या त्याच दिसांनी जर रातचे क्रिकेट, बॅडमिंटन, फुटबॉल, हाॅलिबाॅल सर्ती दवरल्यो जाल्यार ताचो परिणाम भुरग्यांच्या परिक्षांचेर जावचोना? अभ्यास सोडून भुरगे गेमी पळोवंक, खेळपाक धांवतले. मध्यानरात वा रातभर ते जागरण करतले आनी दुसरे दीस पेपर कसो बरयतले? देखून गांवच्या जबाबदार नागरिकांनी असले गजालीक आक्षेप घेवपाक जाय. परिक्षा काळांत कोणेंच असल्यो सर्ती आयोजीत करच्यो न्हय. गांवच्या भुरग्यांच्या हिता खातीर असो दर एके पंचायतीनी थाराव घेवपाक जाय. कारण लुकसाण गांवच्या भुरग्यांचेच जाता. निमाणे प्रत्येकान आपलो गांव आदर्श कसो जातलो हाचेर भर दिवंक जाय. खरी गरज गांवांतल्या क्लबांनी करीअर गायडन्स सारकीं शिबिरां घडोवन हाडून धावी, बारावेच्या विद्यार्थ्याक फुडाराचें मार्गदर्शन करपाक वावरूंक जाय. आनी म्हणूनच लोकांनीच आपलेपणान शाळेच्या आनी विद्यार्थ्यांच्या सर्वांगी उदरगतीक नेमान सहकार्य करपाक जाय. शिकपी भुरगीं खंयसरूय बऱ्यापैकी शिकूं शकता. गांवांतल्या शाळांनी, विद्यालयांनी दर्जेदार सोयी, सुविधा आनी फावो तशें शिक्षणिक वातावरण निर्माण करपाक पालकांनी आनी गांवच्या नागरिकांनी फुडाकार घेवपाक जाय.
पालकांनी आपल्यो आवडी निवडी भुरग्यांचेर लादूंक फावना. पालकांनी भुरग्यांचेर बरें संस्कार करप सामकें गरजेचें. आपल्या भुरग्यांक आपणें फावो तितलो वेळ दिवन भुरग्यां कडेन संवाद सादपाक जाय. सगळ्यांत महत्वाचे तांचेर लक्ष दवरप. कारण आज शिक्षणा बगर पर्याय ना, शिक्षणा कडेच परिस्थिती परिवर्तित करपाचें बळगें आसता म्हणपाचें आमी जाणां जावंक जाय. एक वेळ भुरग्यांक मौजमजा करपाक, उंची उंची कपडे, गाडयो घेवन दिना जाल्यार जाता, भुरग्यां खातीर बँकांनी पयसो भरून दवरिना जाल्यार जाता, पूण भुरग्यांक भरपूर शिक्षण दियात‌. त्या शिक्षणाच्या आधारान तो सगळें घेतलो. शिकपी भुरग्यां कडेन पयसो दिनाकात, ताचे मागीर शिकपा कडेन लक्ष लागना. भुरग्यांक पयशांची किंमत कळपाक जाय. आपलो भुरगो आत्मनिर्भर कसो जातलो? हाचेर पालकांनी लक्ष केंद्रित करपाक जाय. जेन्ना पालकूच शिक्षकांक सांगता, आपलो भुरगो आपणाक आयकना म्हूण, तेन्ना आनी कितें उरलें?
जो भुरगो स्वताच्या आवय- बापायक आयकना, किंमत दिना तो शिक्षकांक आयकता? तो भुरगो म्हण्टां, ‘हांव म्हज्या आवय- बापायचें आयकना तो तुजें आयकतलो?’ शाळेंत तो तवनास कसो वागता, हेरांकय पिड्यार करता, परिणाम फुडाराचे खोबरे. हें कित्याक घडटा? आवय- बापायचे नस्ते लाड. भुरग्याक लाडावन दवरूंक फावना. मागता तें- तें रोखडेच हाडूंन दिवंक जायना. भुरग्यांक ना आयकूपाची संवय करात. जाची खरी गरज तें अवश्य दियातस पूण हें दितनाच ताका बरें मनीसपणूय शिकयात. तेंच ताचे खरें धन. आयज अशें जाला बऱ्यो गोश्टी आपणावपाक आमकां लज दिसता आनी वायट गजाली करपाक अभिमान भोगतां, हें वास्तव कोणूच न्हयकारचोना. परिणाम ज्या मनशाक कामचुकारपणां करपाक जाय. कामार फोल्गां मारपाक मेळपाक जाय आनी जो मनीस आपल्या कामा कडेन प्रामाणिक आसना, त्याच मनशाक राजकारण्या कडेन संबंध दवरचें पडटात. जो मनीस निश्ठापूर्वक, निस्वार्थीपणान आपणाल्या कामाक100% न्याय दिता, ताका कोणाचीच गरज भासना. पूण, जाता कितें जो कोण निश्ठेन आनी प्रामाणिकपणान आपलें काम करता ताच्या फाटल्यान सगळेंच लागतात. बरें काम करतल्याक चडशां लोकांचीं वायटपणां ही घेंवचीच पडटात. समाजा खातीर जो कोण विधायक काम करता ताका सगळ्यांनी तेको दिवप मनीसपणाचें. कामचुकारपणां करतल्या घमेंडी मनशाक जें कोण माथ्यार घेवन नाचयतात तें सगळें समाजाक घातक, अशेंच म्हणणें पडटलें. कारण घमेंडी मनीस फकत दुसऱ्यांची पाडेपणां तितलीं करतात, तांच्या हातांतल्यान बरें कांयच घडना. ताका सत्याची नसाय. ही घातक वृत्ती मुळा सकट हुमटावून उडोवंक जाय. जायत व्हय आमचे कडेन?

काशिनाथ नायक
9158345844