आॅटिजम : जाय समाजाचो आदार

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आॅटिजम आशिल्ल्या आनी हेर भुरग्यांचेर सगले उपचार करपाक भलायकी खातें यत्न करता. उत्तर गोंय (फोन – 7058960992) आनी दक्षीण गोंय (फोन- 84467 60034) हांकां संपर्क करचो. उत्तर गोंय आनी दक्षीण गोंय हाॅस्पिटलांचो भाग आशिल्ल्या ह्या केंद्रांक मुजरत भेट दिवची. 

पळयलें मगो नेहा? हे आज- कालचे पालक आनी तांची भुरगी? आता पळय, ह्या भुरग्याक हेच खुर्चेर बसपाक जांय, दुसरें कदेल उपकारना. मागीर हट्ट करप… उबें आडवें लोळप… आनी पालक कितें करतात गुपचूप पळयतांत. ताका शिस्त मातूय लावप ना. तांणी ताका उबारलो, जेवण  पार्सल कर म्हळें…  म्हजो भुरगो आशिल्लो जाल्यार हांव दोन कानसुलार लावपाचें. नस्तें लाड हे. निशान खूप रागान आनी काळजींत म्हळें.

इतल्यान हाॅटेलाचो मालक  प्रदीप तांच्या म्हऱ्यांत आयलो, मॅडम तुमका आनीक कितें हाडूं? काय बिल करुया?  

नेहान भर आतुरतेन प्रदिपाक म्हळें, अशें म्हणून वागणें? हट्ट करप… जमनीर लोळप… कसले कसले आवाज काडप… शी…शी… तुवेंय कांयच म्हळें ना? असल्यांनी कसें जातलें? ह्या भुरग्याक शिस्त कोण शिकयतलो?

प्रदीप हांसलो. आपल्या भुरग्याक घेवन बेगचे बेगीन त्या हाॅटेलांतल्यान भायर वचपी पालकां कडेन पळोवन ताणें म्हळें, मॅडम हो ल्हान सो माणकुलो भुरगो विनय…ताका आॅटीजम आसा.

 “कितें? ओटीजम? हें आनी कितें नवल? तसलें कांयच ना, ही सगलीं फक्त कारणां, असल्या वागण्याक वाव दिवपाक”, निशान रागान म्हळें.

ना मॅडम, प्रदिप उलयलो. ओटीजम म्हणजे जल्मा पसून आसपी एक अवस्था. भुरगो जरी दिसपाक  दुसऱ्या भुरग्यां सारको दिसलो, तरी ताची मानसिक स्थिती सगळ्यां सारकी आसना. आॅटीजम म्हणजे  दुसऱ्यां मदीं कमी वावरप आनी एक सारकें खेळ किंवा वागणूक करप… हाकाच आॅटीजम म्हणटात.

“आॅटीजम… हें भारतांतुय आसता? म्हाक दिशिल्लें हें इतल्या प्रमाणांत आसना”, नेहान म्हळें. 

“59 भुरग्यां मदीं एका भुरग्याक ओटीजम आसूं शकता, प्रदिपान सांगले. आॅटीजमाक लागून ह्या भुरग्याक दुसऱ्या कडेन दोळ्यांत दोळे घालून उलोवप, फुडलो मनीस कितें सांगता तें समजप, दुसऱ्या लोकां मदीं जुळप, मेळप, दुसऱ्या भुरग्यां मदी खेळप सामकें कठीण जाता. आता विनोदाक पळयात, तो चार वर्सांचो एक भुरगो ताका आॅटीजम आसा हें ताच्या पालकांक एका  वर्सा पयलीं कळ्ळें. ताका मोठो आवाज उपकारना, आपल्या सदच्या गजालींत बदल आवडना, आनी हो बदल जातलो जाल्यार ताका पयलीं कळपाक जाय… नाजाल्यार तो  खूब अस्वस्थ जाता. जग कोसळिल्ल्या सारके मागीर ते वागतात… आज कितें जालें? ताका तुमी बसल्या त्या जाग्यार बसपाची संवय आसा. आज तशें जालें ना म्हणून तो रडलो.  

आनीक कसले त्रास आसा विनोदाक?  नेहान   विचारलें.

प्रदिपान म्हळें, ताकां आजुन आपणाक कितें जाय ते सांगपाक कळना. दीसभर तो आपल्या घरांत गोल गोल फिरता. वेगळे वेगळे आवाज काडटा.  केन्नाय  पदां म्हण्टा. A, B, C, D म्हण्टा, पूण गरजेचो संवाद करीना. दुसऱ्यां कडेन उलयना. ताका व्हडलेशें कळना.  ताका आयकूंक येता. 

 “बावडी ताजी आवय बापूय कशें करता आसतलीं सगलें?” नेहा चुरचुरलें.

“आं मॅडम, पूण ह्या पालकांक आमची सहानभुती नाका, आमची समज जाय” प्रदिपान म्हळें.

“आं आमी जर समजुन ताकां हो जागो बसपाक दिल्लो तर इतलें जावचें नासलें, आमचेच चुकलें तांचें न्हय”, निशान म्हळें.

“पूण आता ह्या भुरग्याचो फुडार कितें? नेहान काळजी करीत विचारलें. 

“ताची आॅटीजमची चाचणी बेगीन जाल्या. ताका आता थेरपी चालू आसा. आॅटीजम वच्चो ना. तें जल्मभराक अुरतलें, पूण खूब सुदारणा जावपाक शक्ता. ताचे थेरेपीस्ट ताच्या समाजीक संवादाचेर काम करतात. थोड्या वर्सांनी विनोद सुदारतलो.   घडये उलोवपाक लागतलो. सगळी भुरगीं वतांत त्या स्कुलात वतलो. शिकून सवरुन आपलें जीवन जगतलो. पूण आपल्या जीवनाच्या दर पावलार ताका मदतद लागतली. आमच्या सारके समजून घेवपी लोक लागतले. स्कुलात मेळपी वेगळी सुविधा लागतली. प्रदिपान म्हळें.

“प्रदीप, देंव बरें करु. तुवें आमका आॅटीजम बद्दल म्हायती दिली. आमका कांयच खबर नाशिल्ली पूण तुका इतलें सगळे कशें खबर?” नेहा उलयलें.

मॅडम म्हज्या चल्याक आॅटीजम आसा, पूण आमका तें आठ वर्सांचेर कळ्ळें. पयली आमी रावलीं, जाणटी म्हणपाक लागली चलें लेट उलयतात. मस्ती करता तो. हे सगळें आयकून आमी फाटीं रावलीं. आतां तो अजुन अुलयना, पूण जमता तें तरेन संवाद करता… बाकी विनोदाक आसा तशेंच ताका सामाजिक संवाद कठीण आसा. म्हाका इतलेंच दुखख आसा की, आमका हें बेगीन कळ्ळें ना… जाल्लार म्हज्या भुरग्यांत आनीक सुधार जाता आशिल्लो, प्रदिपान सांगलें. 

“प्रदीप हें आयकुन जीव सामको दचकलो, तुमी पालक कितलें त्रास घेतात, पूण सामान्य जनतेक हाचे बद्दल कांयच खबर ना. जर सगल्यांक हें खबर आसल्यार तुमचें जीवन कितले सोपें जावपाचें”. नेहान म्हळें.

“हय मॅडम, तुमी सांगता तें सारकें… आॅटीजम आशिल्ल्या भुरग्याक वाडोवपाक एक  पूर्ण गांव लागता. जितलें लोक ह्या गांवाचो भाग जावपाक शकतात, तितलें ह्या भुरग्याक बरें”. अशे म्हणत प्रदीप बील हाडपाक गेलो.