भांगरभूंय | प्रतिनिधी
मागीर मरतकच कित्याक म्हूण ही पुजा बांदप. पोळे काडप, बरें बरें उलोवप. दाखोवन दिवपाक आपुण तांतलो न्हय…..म्हूण?!
वळेसर
आगो, ती घरा पावली जाल्यार पळय. सकाळीं भायर सरिल्ली.
“राव, राव सांगता. पळयतां तरी”.
इतले मजगतीं नेहा आपल्या घरच्या कामांत घुस्पलें. रकाद दिवपाचो तसोच उरलो. दोन- तीन वरांनी ती घरा पावली. तिका पळोवन नेहा भानार आयलें.
“आरेच्या! म्हाका यादच ना. सामकें विसरलें पळय हांव. ही घरा पावली हांगा, आरे देवा!!!. दाजीक रकाद दिवपाचो म्हत्वाचें विसरलें. आतां दाजी तापयतलो. आतांच फोन करुन कळयतां, अशें म्हूण बेगीन हातांतलें काम तशेंच दवरुन उठलें.
“म्हाका रकाद मेळ्ळो”.
नेहाक मात आपुण चुकलें म्हूण खूब वायट दिसलें. विसर पडटा हालीं सतत कितें ना कितें घडटा आनी म्हजे कामां वेले लक्ष वता. ती आयली म्हूण सांगपाचें… येद्या ल्हान प्रस्नाची जाप जमली ना म्हाका.
“अशें इतलें हें कित्याक म्हत्वाचें जावचें दाजीक?.” खरेंच नेहान विचार कर- कर केलो. ताका कांय जाप मेळना अशें दिसलें.
खंय गेलो काय पदेर? सकाळीं उंडे घेवन आयिल्लो, पूण आतां सांजवेळ जाली वेळय जालो. आजुनय आवाज ना. लाली जाप सोदी. बेठीच घुटमळटाली. अशी तशी, तशी चड जाणटीय न्हय पूण…… कितें तरी शेणलां हिचें म्हणपाचें पळयतनाच नदरेंत भरतालें. तिचे दुख्ख…कळवळो. ?!! नेहा तिका बारीकसाणेन नियाळटालें.
हाली कांय वर्सां जालीं लालीक कितें जालां कळनाशिल्लें. पूण कांय पाडे जणु हात धुवन तिच्या फाटल्यान लागल्यांत. तिचें नाक, हात गोबरांत बुडोवन काडपाचो तांचे यत्न आसतात. पूण लालीच्या सरळ, सादेपणाक लागून सगळें फसता.
लालीचेर चिखोल मारपाचो जायत्या जाणाचो यत्न जालो. “लाली गो?!!! सामकेंच तें. शे! ताचें कांय उलोवंच नाका. आंगार वस्ती ना कांय ना तरी सोबीत मुर्त कोरीव. जणु सुंदर नक्षी कशी. कोणाकुय भूल पडची. पूण तिचें रावप सादें, वागपय तशेंच. सादे सामकें रगतात भरिल्लें. आंबट शौकी, लंपट कोले, शेण खायत तिचे फाटीं फुडें करताले पूण ताका ती कितें करतली?!!
“बायल मनशेन कोणाच्या नदरेक नदर दिली तर ती….पारपोळ. लायनी मारता, दुसऱ्याच्या घोवाक पळोवन व्हरता. दादल्यांनी? दादल्यांनी मात चलया फाटल्यान नाचत रावल्यार??
ती ताची वाट लायता!!!? त्या चल्याचें कोण तासना. फकत म्हालो जावन केस कापुन बोडकी
जावची पडल्या बायलेक, कांय दादले मात सुसेगाद बोल्सांत हात घालुन आपणें जग जिखलें असो भाव निर्माण करतात.
लालीन हें सगळें अणभविल्लें. बाबड्या घोवाक हाका लागून तिचो चड हुसको आसतालो.
“हाचे असलें कोण मेळ्ळें तर लोक सुंगट कशें भाजुन खातले…”
“कितली म्हूण सादेपणा ?!?!”.
“मनशान खंय चड प्रमाणीक आनी चडच सादेंय आसचें न्हय.”लालीक घोवान समजावन जालें.
कोणे घालुन पाडुन उलयलें तरय लालीचेर कसलो परिणाम जायनाशिल्लो.
“कितें गो तें तुजे इतले उस्तवारे करी तुजी एकय जाप ना. तूं खरेंच हाडां मासांचें…..कांय तुज्यो भावना म्हणटात त्यो सगळ्यो मेल्यो बी काय कितें गो??. तूं कितें स्वता सती सावित्री बी समजता?!!”
लालीन मात कसलीच हय ना म्हूण आपल्यो संवेदना उक्तायल्यो ना. तें आपले सदाचेच वाटेर चलत रावलें. हाचे वेल्यान एक सिद्ध जालें. ताका कांय लागना. असल्या कोत्या विचारांचो कुरपणो तांणें लासुन वडयला. लालीन यादीचो म्होंवाळ कुरपणो फुलांनी भरला. परमळीत फुलांक गुंथुन व्हड लांब माळो केल्यात त्यो आपल्या देवीच्या मंदिरांत तें सदचे भशेन पुजपाक वापरता. हाचे भायर कोणेय तिटतिट्टा म्हणलें, हिणसायिल्लें ताचें सोयर सुतक ताका नासतालें. सोशीकपणा मनशांत जाय पूण इतलो?!!! चडच सो दिसतालो.
मन लासुन उडोवनुय आपल्याक कांय जाव ना म्हूण जगपी लाली!?! इश्ट, इश्टीणीय जाता तितले खेंचत रावतालीं. जणु आपुण धुविल्या तांदळां इतली नितळ निवळ. लाली तांचे हातांतलें बावलें
जाल्लें. काय इतलें बुदवंत लालीन खरेंच असल्याक शेणार काडिल्ले. कोणेय बडोवचें फकत उतरांनी चोपुन काडचें. समाज म्हणटात तो हो!!?. लागता तें आनी लागना तेंय खणुन काडुन पळोवपी.
“सगळेच कितें सर्वगुणसंपन्न आसात जगांत!!? हें तर लाली आयकत आयलां.
“तुजे परस हांव व्हड”. सगळेच बाबतींत हांव व्हड. तुका कांय जमना.”
“इगो…. त्या इगोक लागून सगळेंच वाकडेंपण”. लालीचे विचार जरी खरे आशिल्ले ताका मान दिवपी कमी. कुळांत काडपीच चड, उणाक दाखोवपी दादले तशे बायलोय.
जो खटपट करुंन वयर सरता, धडपडटा ताका हात दिवचे बदला, ताका उणाक लेखपांत कांय जाण तुटुन पडटात. हें घडटा तेन्ना 90% लोक दादल्याच्या वटेन आसतात. अशी वृत्ती नदरेंत भरता. बायलो लेगीत बायलेची साथ दिवचे बदला दादल्याक सुसेगाद रावन. बायलेक फटकीरी म्हूण कोणांत वडयतात. बारीकसाणेन पळयल्यार पुरुशप्रधान संस्कृतीक कांय बायलोय सहजपणान हयकार दितात.
लाली जगावेगळें जरी आसलें तरी विस्वास, बळगे, चिकाटी हाकाय खंयतरी शीम- मेर आसता. संयम कितलो म्हूण… आसचो? सोशीकपणा खंय आनी कितली दाखोवची?? फकत बायलेकच ह्या असल्या परीक्षेचो छळ…..!! “खाली मुंडी पाताळ धुंडी” अशे कांय ताशेर, संवाद लालीक आयकुंक आयले. म्हूण लाली बदलचे ना हेय खबर आसतना.
“तें अरवळ रे,कांय जमपाचें ना रे”….. हां हां…. हंहं करुंन हांसप तातुंत दुसऱ्याक उणाकपण दिवन मुखार पावल मारतल्याक फाटीं ओडप हीच तर भाकरी भाजपाक काय जाण तयारी करतात.
“ही आनी खंयची पतिव्रता रे!!!! तें हें हें हें… कितें म्हूण ह्या असल्याची अक्कल आनी….कितें म्हणपाचें”. आनी अचकीत…..
काल पयरच लाली गेली. अचकीत हार्ट अॅटेकान….. आतां गेले उपरांत सगळे लाली… लाली म्हूण चुरचुरतात. पूण फायदो कितें? जाय तेन्ना आदार दिलो ना आतां तिचेर बरें बरें उलयतात.
“बरी गेली, बाबडी!!! बरी रे सभावन कसली. संस्कारांनीय तशीच ती….चुरचुरे लालीचे.!!!
चुरचुरे कित्याक घोव आशिल्लो तिची बरी जतनाय घेतालो. तरी ताचे फाटल्यान धुवप. विशय जाय आसता. कोण अबरगत मेळटा, पयशांनी तांण आसा तांचें कोण धुवपाचे वाटेक वचनात. विशय फकत लागता समाजातल्या कांय जाणाक लाली सारक्या मध्यमवर्गीय बायलांचेच.तांणी कोनशांक पडुन वगी रावचें, मागीर कोण तांची खबर करीना. हो नेम कांय समाजांतल्या लोकानी जणु संविधानात बरोवचें तशेंच शें कितें आंखुन मांडणेन दवरला. मागीर मरतकच कित्याक म्हूण ही पुजा बांदप. पोळे काडप, बरें बरें उलोवप. दाखोवन दिवपाक आपुण तांतलो न्हय…..म्हूण?! बायलांचो आमी आदर करतात हें दाखोवंक. समाजाक हें केन्ना समजत काय… we realize the importance of our voices only when we are silenced.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
