न्हंयो बुरश्यो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

उदकाक संस्कृतांत जीवन म्हणटात. उदका बगर जीण अर्दकुटी. हें उदक आमी आयज सांबाळपाक जाय. नितळ दवरपाक जाय. फाल्यां रडून कांयच फायदो ना. कारण दुकांनी तान भागना. उदकाची जतनाय घेवप म्हणल्यार आमचोच फुडार सांबाळप. तेन्ना दरेकल्यान जिविताचो प्रवाह आशिल्ल्या उदका स्रोतांचें प्रदुशण म्हणल्यार आमचेंच लुकसाण, हें मतींत दवरचें. मांडवीं न्हंयेंत कॅसिनो उबे आसात, थंय फिकल कोलिफाॅर्माचें प्रमाण वाडलां. ताचेर राज्य प्रदुशण नियंत्रण मंडळाक 1 जून मेरेन अहवाल सादर करचो अशें न्यायालयान म्हणलां. कांय म्हयन्यां पयलीं हें उदक शुद्ध आसा, असो एक अहवाल जाहीर जाल्लो. तो कोणे केल्लो तर? पयरूच म्हापशेंचे कार्यावळींत उदकांत कोयर उडयल्यार खर कारवाय करतले, अशी शिटकावणी मुख्यमंत्र्यान परतून एक फावटी दिल्या. आतां, सरकारान कडक पावलांच उबारपाक जाय.
मांडवींत नांगरून दवरिल्ले कॅसिनो आनी पर्यटकां खातीर वापरतात त्यो क्रूझ बोटी हांचे भोंवतणच्या उदकाचे नमुने एकठांय करून ताचें विश्लेशण केल्लें. प्रदुशण नियंत्रण मंडळाच्या अहवालांत प्रदुशण थारिल्ले मर्यादे परस 200 पटीन चड आसा, अशें म्हणलां. प्रक्रिया करुंक नाशिल्लें उदक न्हंयेंत सोडटात. तातूंत विश्ठेंत सांपडटात, ते विशाणूय मेळ्ळ्यात. न्हंयेंत लोक नुस्तें धरतात, पेंवतात. हो सगलो प्रकार मांडवीच्या पर्यावरणाक धोक्याचो आसा. न्हंयो, व्हाळ, रस्त्या कुशीक कोयर उडोवप्यांचेर खर कारवाय करपाची घोशणां पोरूं जाल्ली. पयर परतून जाली. खरें म्हणल्यार पालिका, पंचायतींनी हें मनार घेवंक जाय. घराघरांतलो कोयर एकठांय केल्यार ही समस्या सुटावी जातली. कोयर उडोवप्यांक धरून एक दीस बंदखणींत उडोवंक जाय. ताची गाडी जप्त करूंक जाय. नाजाल्यार हे प्रस्न केन्नाच सुटचे नात. गोंयान कोयर वेवस्थापन साधनसुविधेंत एक हजार कोटी रुपयांची गुंतवणूक केल्या. ताचें थोडें तरी चीज जावंक नाका? राज्यभर रस्त्या कुशीर जागे बुरशेच उरतात, न्हंयो इबाडपूय बंद जावंक ना.
सरकारान कायदेशीर कारवाय करपाची घोशणा केल्या, तरी हो प्रस्न कायद्याचो न्हयच. प्रशासन, वेवस्थेंतले उणाव, जागरुकताय, लोकांची संवय हाका लागून हीं बुरशेपणा घडटात. लोक उदका स्रोतांत वा लागसार प्लास्टीक पोतयो, बाटल्यो, पॅकेटां, ओलो, सुको कोयर, बांदकामांतले फातर, माती, रसायनां, घाणयारें उदक, मेल्ले प्राणी, निर्माल्य इतलेंच न्हय, तर सिवरेज पसून सरळ न्हंयेंत सोडटात. कोयर व्हरपाक कोण येना जाल्यार वा कोयराची म्हयन्याक 20 वा 50 रुपया फी दिवप परवडनाशिल्ले लोक कोयर उडयतात. हातूंत हाॅटेलांत गेल्यार पांचशें ते हजार रुपया सहज मोडपी लोकूय आसात. ते स्कुटर वा मोटार घेवन देड, दोन किलोमिटर पयस वचून कोयर मोखून मारतात. जागरुकतायेचो उणाव वा मस्ती. परिणाम खबर आसून पसून ते हें कर्म करतात. धर्मीक कारणाक लागूनय न्हंयेंत निर्माल्य वा हेर साहित्य रकोवपी आसात. गाडयो, गोरवां, कपडे धुंवप, प्रातर्विधी…. हाका लागून उदका स्रोत इबाडल्यात. आमकां नळांतल्यान मेळटा, तें हेंच शुद्ध केल्लें उदक हें कोणें विसरचें न्हय!
न्हंयो, व्हाळांच्या प्रदुशणाक लागून काॅलेरा, टायफाॅयड, डायेरिया, कांतीचीं दुयेंसां, रोग जातात. शेतां, भाटांचेर, मोनजातींचेरूय परिणाम जाता. न्हंयेंतली वनस्पती, नुस्तें, कांसव, सोरोप, हुदां हांकांय तें माल. पालिका, पंचायतीन कोयर एकठांय करपाचे मोहिमेचो आंवाठ वाडोवंक जाय. कोयर उडयतात, थंय सीसीटीव्ही कॅमेरे बसोवचे, गांवकारांनीय जागृत रावचें. न्हंयांचो वाठार वर्साक तीन फावटी तरी नितळ केल्यार बरो. गांवांतल्या समाजीक संघटणांची मजत घेवं येता. लोकांनीय कोण कोयर उडयतात, ताचे पुरावे पालिकांक दिवंक जाय. उदका स्रोतांच्या प्रदुशणाचो प्रस्न हो फक्त पर्यावरणाक लागना, तर भलायकी, अर्थवेवस्थे खातिरूय धोक्याचो आसा.