भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कोणाक तरी बसोवपाच्या हेतान नाटकाचे लायिल्ले मांडावळींत कदेलां मांडूंक लागले. तें पळोवन रसिकांचे उमळशिकेक पयली वेर पडली.
हालींच गोंयचे एके नामनेच्या संस्थेन मुंबयचें एक नाटक गोंयांत पुरस्कृत केलें. आमकां गोंयकारांक ‘नाट्यवेडा’ म्हण्टात, तेच म्हणणेक धरुन मुंबयच्या ह्या नाटकाक गोंयकारांची उपाट गर्दी जाली. पुराय आसनां तांणी ओकूपाद केलीं. ताचे फाटलें दुसरें कारण म्हणल्यार दूरदर्शनाचेर आनी मराठी चित्रपटांनी विनोदाच्या फुलांचो रूख घसघसून हालोवपी ,सगळ्यांक परमळान भुल्लूसून उडोवपी तशेंच पळयतल्या लोकांक ‘पैसा वसूल’ म्हणपाक लावपी ‘भाऊ’ आशिल्लें हेंय स्पश्ट करीन दिसता. कारण ‘भाऊ’ म्हणल्यार एकमेव ‘भावू’च. काळजांतली निर्शेणी, खंत, दुख्ख खिणभर विसरायेर घालून ताका आपल्या अभिनयांतल्यान निखळ आनंद दिवपी, ताचें मुखामळ हांसतें दवरपाक लावपी तो ‘भावूच’.
…तर अशा कलाकारांक एके तरेचो मान आसता. तांचे विशीं आनी तांचे कले विशीं लोकांक एक उमळशीक आसता. दुरदर्शनाच्या पड्ड्याचेर वा सिनेमाघरांतल्या पड्ड्याचेर आपले कलेन सगल्यांक सर्गसुख दिवपी हे कलाकार रंगमाचयेर प्रत्यक्षांत कशेतरेन नाट्यमोगींक आनंद दितात हें पळोवपाक कश्टांनी जोडिल्ल्या पयशांची पर्वा करी नासतना जमता तशी तिकीट काडून आपल्या वांट्याचो गोड कलानंद मेळोवपाक बसका घेता. तेदेवेळार नाटकाचो पड्डो वयर सरचे पयलीं उमळशिकेन रावता. पयले घांटी सावन नाटकाच्या शेवटा मेरेन नाट्यमोगींची ती उमळशीक खिणा खिणांत वाडत वचपी आसता. कला सादर करपी कलाकारांचे दरेक संवाद, अभिनय, नाटकाच्या तांत्रीक गजालीं सयत नाट्यमोगी काळजांत सांठोवपाचो यत्न करतात. नाटक पळोवपाक आयिल्ल्या दरेक रसिकाची हीच गत. ते प्रमाण हिशेबी मनीस त्या- त्या तंत्रांनुसार आपले तिकेटीची वांटणी करता आनी तातूंतल्यान आनंद मेळयता.
बरोवपाचें म्हणल्यार आपले कले वरवीं लोकांची निखळ मना रिजवण करुन तांकां कांय खिणां पुरते कसल्याच ताणा विरयत, आनंदीत दवरपी कलाकारांचो मान आपणे राखचो पडटा. प्रेक्षकांनी, तशेंच खास करून नाट्य प्रयोग पुरस्कृत करपी संस्थेनय.
आमी पळयतात कला अकादमीची नाट्य सर्त सुरु जावचे आदीं सर्तक संस्थेचो, कलाकारांचो मान राखपाक गुलाबाचें फुल भेटोवन तांकां भोवमानान येवकार दितात. हेर भोवशीक सुवातींनी लेगीत नाटक सुरू करचे पयलीं तांकां गांवांत येवकार दितना, रंग माचयेचो पड्डो वयर वा कुशीक सरकय नासतना पड्ड्या भायर आपोवन रसिकां मुखार फुलां भेटयता. त्या वेळार आयोजक त्या कलाकारांक मान भोवमान दितना रंगमाचयेर मांडिल्ल्या मांडवळीचें दर्शन लोकाक जावचें ना वा नाटकांत आस्पावीत आशिल्ल्या कलाकारांचें न्हेशिल्ल्या न्हेसवणीचें दर्शन घडचें ना हाची जतनाय घेतात. कित्याक तर ते आयोजक वा संबंदीत संस्था रसिकांक, नाट्य मोगींक लागिल्ली उमळशीक राखून दवरता. तातूंतल्यान तांकां वेगळो आनंद मेळोवपाचो आसता हाचे भान ते आयोजक दवरतात. पड्डो वयर सरतना रंगमाची मांडावळ, उजवाडा येवजण, आवाजा येवजण आनी कलाकारांची ‘एंट्री ‘हे विशीं जी उमळशीक लागिल्ली आसता तिका वेर पडपाक दिना. कारण नाटकाक जोडून आशिल्ल्या गजालींचें दर्शन पयलींच घडयलें जाल्यार मुखार तें नाटक पळोवपाची उमळशीक उरना. ते वेळार, बाजारांतलें वा रस्त्या वयलें ‘पथनाट्य ‘ पळयल्ल्यावरीं गत जाता. आयोजक संस्थांनी नाट्यमोगींची उमळशीक तगून उरतली हाची जतनाय घेवंक जाय. ती एक व्हड जापसालकी मानूंक जाय. पुणून,…
…ते दिसा, हजार रुपया मोलाची तिकेट काडून तो प्रयोग पळयतना वेगळोच अणभव आयलो…
नाट्य घर पुराय भरिल्लें. पड्डो केन्ना कुशीक सरतलो आनी नामनेच्या कलाकारांचें तें नाट्य पळयतलों अशीच दर एकल्याक उमळशीक लागिल्ली. नेपथ्य, उजवाड, आवाज, अभिनय कसो आसतलो काय हे उमळशिकेंत रसिकांचे उस्वास वयर सकल जाताले. आनी तितल्यांत, नाटक पुरस्कृत केल्ले ते संस्थेन दिल्ल्या चार वरांच्या वेळा बदलाक सुमार पावणें पांच वराच्या सुमाराक मोन्यांनी पड्डो कुशीक सरकयलो. रंगमाचयेर मांडिल्ली ती सुकी (इतलेच खातीर म्हण्टा कारण ते वेळार तिका उजवाड, आवाज, अभिनय, वेळा काळाची साथ नाशिल्ली) मांडावळ दर एकल्याचे नदरेक पडली. उपरांत संस्थेचे वांगडी रंगमाचयेर आयले. कोणाक तरी बसोवपाच्या हेतान नाटकाचे लायिल्ले मांडावळींत कदेलां मांडूंक लागले.. तें पळोवन रसिकांचे उमळशिकेक पयली वेर पडली. निवेदकान एकेकल्याक उलो मारुन वेदी वयली बसका सोबोवंक विनयलें. सगल्या नाट्य कलाकारांक, दिग्दर्शकाकय ताणी सोडलेना. माचयेर मानेस्तांची रांक लागल्या उपरांत निवेदकाचीं अलंकारीत (पुणून ते वेळार ‘ना अलंकारी थारिल्लीं) उतरां प्रदर्शीत जालीं. तातूंतच कलाकारांक परंपरीक दिवल्यो भेटोवन शाल रेवडायतकच भितर धाडले. आपले संस्थेचो थोडे भितरलो वावरा नियाळ रसिकांच्या कानार घालो. रसिकांची तिश्टत आनीक बावून गेली. खीणभर दिसलें, लोक तिकेट काडून आयल्यात नाटकाक काय उत्सवी नाटकाक आयल्यात? काय संस्थेच्या भोवमान सुवाळ्याक आयल्यात? नाट्य मोगींचे उमळशिकेचें संबंदीत संस्थेक कशें येवजून आयलेंना? काय तांचे संस्थेचें व्हडपण तांकां रसिकांक दाखोवपाचें आशिल्लें व्हय?
आयोजक वा पुरस्कृत संस्था केदीय व्हड आसूं. तिचे वांगडी केदेय व्हड मनीस आसूं, प्रतिश्टीत आसूं, पुणून ते रसिकांक आनंद दिवंक वावुरप्यां मुखार ल्हानूच रावूंक जाय, मिरोवपी आसूंक उपकारनात. नाटकाचे उमळशिकेक बादा थारपी आसूंक फावनात. मान भोवमानाची रीत करपाचीच आशिल्ली जाल्यार संस्थेन मांडावळीचे मुखार आलायतो पड्डो लावन ती रीत करुं येताली वा नाटक सोंपल्या उपरांत कलाकारांक सलामी दिवपाचे आनी घेवपाच्या वेळार तांचो भोवमान करुं येतालो. पूण तशें ते नावाजते संस्थेन केलेंना. नाट्य प्रयोगाच्या सादरीकरणा वेळार संस्था तिकेट काडून नाटक पळोवपाक आयिल्ल्या रसिकांचे उमळशिकेचो अंत पळयत ‘बेशिस्तपणाचें ‘ खत लायता काय अशेंच कितेंतरी दिसूंक लागलें.
गोंयकार कलाकारांक राज्याच्या भायर जी आयोजकां कडल्यान वागणूक मेळटा ती सादरीकरणाक वेळार कसलीच आडखळ हाडीनासतना मेळटा, अशें साबार कलाकारांचें मत आसा. कलाकारांची ते मान भोवमानान, देवावरीच सेवा करतात. तांचे कार्यावळींत भरसनासतना पुरायपणान मेकळीक दियत प्रेक्षकांक, कलाकारांक आनंद दिवपाक वावुरतात. तें हांवेंय अणभवलां. आमची कला सादर करतना वेदीचेर खंयच्याच मनशा कडल्यान आडखळ येवची ना हाची ते जतनाय घेतात. सादरीकरणा वेळावयले संस्कार भोव म्हत्वाचे. जें कितें घडटा वा घडयता तें हेरांक आदर्श उरुंक जाय. आपले वागणुकीची, वावराची देख दुसऱ्यांनी घेवची अशेच तरेन त्या थळार वा सुवातींनी वागूंक जाय. तातूंतल्यान रसिकांक आनी कलाकारांक मेळपी जो आनंद आसता तो सर्गसुख देणो आसता. उतरांनी ताचें वर्णन करुंक येना. हो आनंद पुराय तरेन रसिकांक मेळचो हे खातीर आयोजक, पुरस्कृत संस्थानी किरकोळ गजालींचेर चड लक्ष केंद्रीत करूंक जाय. पयशे खर्च करून कलेचो आस्वाद घेवंक आयिल्ल्या मनशाक पुरायपणान धादोशी करपाक संस्थानी यत्न करुंक जाय. तेन्नाच तांचें आयोजन सार्थकी लागतलें. ना जाल्यार ती एक फोर्मालदाद, भोगावळ थारुन नावाजते संस्थेच्या नांवाक खत पडूं येता. केल्लें कार्य, वावर,केल्ली सेवा निर्फळ थारूं येता. आयोजक,पुरस्कृत संस्था ते दिकेन पावलां उखलीत व्हय?
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
