शेतांत भुरगीं

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

बायुला भशेन बावली शाणी आनी बावले भशेन तें  जुवाना. मेरेर बसुन वरांची वरां कुणगेंत खेळपी त्या पिलांक तोखेतात.

“मातdशें हातांक मेळिल्लें तर बरें घट धरताशिल्लें.”

“पांखांक पेन्ट कसो माल्लो काय देवान तेंय पळयताशिल्लें”.

“तीं इतलीं घटमूट कशीं? तेंय मातशें विचारताशिल्लें.

“आमकां चड वेळ वतात रावल्यार तकली उसळटा … अशें जाता”.

“तांकां कांयच जायना कशें “? रेवा, रमा, रेवती प्रस्नाच्यो जापो सोदतालीं.

“कुणगेतल्या झांडानी भोंवतना मजा करतात.”

“किडीक धरतना एकामेकांक आडायतात. वालीचेर तर तुटून पडटात, मोटी किड खातना हेर सुकणीं बोवाळ घालतात. सगळीं मागीर मोट्यान चीं चीं…..चीं चीं करीत नाचतात.

जुवानाक तांबडे भाजये कोराचो व्हीस्तुद घालपाची उमेद.

“मांय म्हाका त्याच कोरा जाय व्हीस्तुद”. म्हूण सांगतकच मांय ताका फेस्ताक शिंवता म्हूण सांगता. जुवाना उमेद कशीच कमी जायना. तें पाचव्या पानां मदीं लिपुन बसता. मदीं बरोच वेळ दिसना जातकच ताका सोदीत पयस मेरेर बशिल्लो कुतु धांवन येता. कु … कुं …. कु… करतकच तें  पानांतल्यान भायर सरता. केन्ना केन्ना भेंडो तुटुन ताच्या केसांत उरता.

“बाये हे राकेसागे शींग हाडलें तुवें… चोय … ” म्हूण दोगांय मोट्यान हांसतात. दुदी, चिडकी, वाल जुवानाच्या आवडीचे. पूण भेंडो ताका आवडना. कडक वतान सगळ्याच्यो तकल्यो बऱ्योच तापताल्यो. तेन्ना जुवाना मांयक उलो मारता.

“मांय आडसर जायें.. कातली खावंक जाय”

“राव मातशें साल्वादोर येतलो . माडार वयर वचून काडटलो”. जुवानाक  हें आयकुन खोस जाता. साल्वादोर आडसर घेवन शेतांत पावता”. बाय खोशयेन भरता.

“बाये आनी पाच काडुन दोवरल्यांत .”. जुवाना आडसराच्या कातलेक पिशें..

“खूब गरम जाता मांय पावस केन्ना पडटलो?”.

“राव मातशें ही भाजी रोयली ती सगळी  विकुन जावंदी. ना तर कुसतली बाये. हो म्हयनो सोंपता म्हणल्यार पावस पडटलो”.

” मांय टिचरी  भाजयेतली  विटामीन सांगतालीं . भाजी सावुदी बरी केसो  रोग बा जायना”. 

“बरो वारो, बरें खावप, बरें नितळ उदक,  उंच मेकळें मळब”. मांयक टिचरीन सांगले तें आयकुंन बरें दिसता.

कडक वतात पिलांक चड खावंक मेळना. म्हूण पिपुसां जुवानांच्या घरच्या आंगणांत उदक  पितात, भाता तांदुळ खातात. जुवाना सदा सकाळचें तांकां खावंक घालता. पिलांक ताची सवंय जाल्या. तांकां तें जाय. तांचें एक वेगळें नातें कशें जाला. जुवानाक ती खेळपाक जाय. ताचें आवाज तरेकवार पाखाट्याचे रंग ताका पिशें लायतात. 

शेंतांत तर ती ताच्या म्हऱ्यांत खेळटात. जुवानाक पळोवन हेर कांय भुरग्यांक अजाप जाता. मांय, पाय, शेत, सुकणीं आनी कुतु म्हणल्यार ताचो घराबो.

उबाळाचे दीस आनी सुकणीं उदकाक आशेतात. जुवान ताचे खातीर पायपाचे सोडिल्लें उदक कट्टी, धाकटें लात, फोडिल्ल्या आडसरांत घालुन पिवंक दवरता. मेरेर वता थंय पिलांक उदक आनी भात खावंक दितकच  ताचें पोट  भरता.

“ताची आवय ताका तापयना ?”.रेवान म्हणलें.

“ना तीं बरीं.  सुकणीं  तिच्या  मोगाचीं. घराब्याचे वांगडी. तिणेंच जुवानाक सुकण्यांचो मोग लायला.”

इश्कोलांत ताणें ही खबर सगळ्यांक सांगली . प्रिन्सीपलान ताची खूब तुस्त केली. हेर भुरग्यांक आपणें सुकण्याक  आपलीं मानपाक जाय म्हणपाची  उमेद जाली.चारय वाटेन फकत पाचवें, तांबडे, हळडुवें आनी तातुंत काम करपी

दादले बायलो. सकाळचे फात्यार उठुन येवपी,  आपले कलेन दुसऱ्याचें पोट भरपी मनीस. 

“शेतांत काम करप, तें राखप एक कला.”. 

“कशी ?.”

“योग्य वेळार बीम घालप, उदकान शिंपप, व्हड जावंक सारें, उदक घालप, किड लागची न्हय म्हूण वखद मारप.”

भुरगीं आयकत रावलीं . इकल्यात निहालान आपुण परीक्षेत पास जाला म्हूण कळयिल्लें ते आयकुन सगळ्यांक बरें दिसलें. आमीय  पास जालीं म्हूण तांणीं बोवाळ केलो. सगळ्यांनी आज शेतांचे चित्र काडपाचें  थारायलें. तातुंत जुवाना

आनी सुकणीं काडुन रंग मारपाक तांकां आवडटाले.

एक चित्र शाळेंत व्हरुन बुलेटीन बोर्डार लावपाचें तांणीं थारायलें.

“आपल्या मनांतलें जुवाना शेताचें चित्र काडल्यार जाता. तुमकां जाय ते रंग वापरचे ” म्हणलें बायुलाचे बावलेन.

रेवा, रमा, प्रवीण सगळीं कल्पनेंत रमलीं. आपलें चित्र बरें जावंक जाय म्हूण ती एकामेकां कडेन उलोवन मांडणी घेवंक लागलीं. 

मळब, जमीन, कुपां, शेत आनी तरेवार भाजयो. सगळ्यो भाजयो दाखोवया, म्हणलें रमान.

“हय, त्यो पळयतकच वर्गात खंयचे भाजयेतल्यान कसले विटामीन मेळटा तें समजप बरें जातलें”.

“याद बरी उरतली. आमकां घटमुट जावंक शिकयतली”.

“भाजी खाता तांची बलायकी बरी उरता “

“आवडना तरी भाजी … आजी म्हणटा, “खावंक जायच”.

बावले जायते सांगलें पूण “भाजी म्हणल्यार कांय जाणांनी तोंण वाकडें केलेंच. चित्रां काडटा पूण म्हाका भाजी म्हाका मातुय दोळे सामकार नाका.

“आजी जाय ….. भाजी मात नाका”… म्हणलें श्वेतान. सगळीं हांसली. पोट फुटसर हांसली. कारण बावलेन फकांणांनी दोळे मोटे केल्लें.

मेळया… आतां बेगीन घरा या. आमरस खावंक जाय. म्हणत सरिता भायर सरलें……

बायुलाची बावली