भांगरभूंय | प्रतिनिधी
व्हड नदरेन जिणे कडेन पळोवपाची अशी ही भारतीय नदर आसा. न्हंयांचे उत्सव करात, तांची पुजा करात, तांकां नमस्कार करात. कित्याक तर न्हंयांचे आमचेर व्हडले उपकार आसात. गोवर्धन पर्वताची पुजा करात कित्याक तर पर्वतांचेर दोंगरांचेर गायचें पोशण करपी तण आशिल्लें. पर्वता वयल्यान उदकांच्यो न्हंयो व्हांवताल्यो. पर्वताची माती धुवन सकयल येता आनी शेतांक बरी जमीन मेळटा. पर्वतांचे आमचेर व्हडले उपकार आसात. न्हंयांक आमी आवय मानतात. तांच्या उदकाचेर आमी जगतात. आवयचें दूद ना जाल्यार जाता पूण ह्या न्हंयांचें उदकरुपी दूद आमकां जाय. न्हंयांचीं नांवां आमी आमच्या धुवांक दवरतात. न्हंयांक आमी केन्नाच विसरचें नात.
आनी सगळ्यांत व्हडली ही धर्तरी! कितली आमकां माफ करता! कितली उदार! आमी तिका नांगरान चिरता पूण ती आमकां कणसां दिता. आमी तिचेर हळशीक करतात, तिचेर नाचतात, धांवतात पूण ही धर्तरी आवय आमचेर रागार जायना. ती आपल्या सगळ्या बाळकांक माफ करता. भारतीय संस्कृताय म्हणटा, “धर्तरेची याद दवरात, तिका विसरनाकात.” आमचे काणयेंत धर्तरेची काणी आसा. धर्तरेचें व्हडपण आमी विसरूंक ना. चंद्र- सूर्य- नखेत्रां हीं फुलां कशीं तिच्या केंसांत सोबता. दर्याचें वस्त्र ती न्हेसल्या. फुलांचे हार तिणें घाल्यात, पाचवो पोलको तिणें घाला, शेष-वासुकीचें तोडे तिच्या पांयांत आसात.
सकाळीं उठ्ठना ते धर्तरमातेक म्हणपाचें, “आवय, म्हजे पांय आतां तुका शंबर खेपो लागतले, रागार जावनाका.” “विष्णूपत्नि नमस्तुभ्यं पदस्पर्श क्षमस्व मे।” सगळ्यांचेर प्रेम करपाक पळोवपी, सगळ्यांक उपकारपणा दाखोवपी ही भारतीय संस्कृताय आसा. हे संस्कृतीचो अंतरात्मो वळखात. हे संस्कृतीचें ध्येय कितें? तिचो सूर वळखुया. जाणटेल्याची ही व्हडली नदर घेवन फुडें चलात, तसो प्रयत्न करात. ध्येया कडेन वचपाचे प्रयत्न करप हेंच आमचें काम आसा.
जगाचेर प्रेम करपाचें व्हडलें ध्येय दिवपी हे व्हडल्या भारतीय संस्कृताये, तुका शतशः नमस्कार! तुका वाडोवपी आमच्या जाणटेल्यांकय काळजांतल्यान नमस्कार!
फुडें चालू…
मूळ लेखकः साने गुरुजी
अणकारः पांडुरंग नाडकर्णी
पांडुरंग नाडकर्णी
9326139252
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
