वर्तमानांतली वागणुकूच तुजो फुडार

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

संवसारांत जण एकल्यान आपआपल्या कर्तव्याक पाळो दिवन कुशेंसान वागत जाल्यार संवसार भांगराळो जातलो हातूंत इल्लोय दुबाव ना. पूण पासियेंस कोणाक आसा?

सद्याचें जग हें ‘हम करेसो कायदा ‘ हे धुंदींत चलता. सत्ते मुखार कोणाचेंच शाणेपण चलना. हें जण एकल्याक खबर आसा. तरी पूण दर एकलो इगो घेवनच जगतना दिश्टी पडटा. कांय लोक जण्टलमॅन आसा, ना अशें न्हय. पूण चडशे जाण रडीच खेळिल्ले पळोवंक मेळटात, आनी हाका लागून समाजाची वाताहात जायत चल्ल्या. कोण कोणाक मीठ घाली ना, सगलेच मिजासीन वागतात. जो तो वयले वयर घेता, तशेंच लोकांक गृहीत धरून चलता. हें समा न्हय. सगलेच सुवार्थी. भटो भटो आपल्यो वाटो. सगलेच लुटीत चल्ले. सकयल सावन वयर मेरेन. मालकूच आपल्या घरांत चोरपाक लागतकच नोकरवर्ग कित्याक हात मारचो ना? मनशान जिणेंत सदांच शिस्त आपणावंक जाय. जें काम आमी करता तें तें निश्ठापुर्वक करपाक जाय. तळमळीन आनी प्रामाणीक भावनेंतल्यान काम करपाक जाय. तरच त्या कामाक यश प्राप्त जाता. भोगावळी करून उपकारनात.
चडशे जाण एटीचो वावर करतना दिश्टी पडटा. कांय जणांच्या कामाक लाय हळद व्हरून. कितेंच सारखें आसना. कर पारा कर. सगळोच घुस्पागोंधळ. कामाचें खतखतें करून दवरिल्लें आसता. तें काम जाग्यार घालपाक खुबूच कास्तीक पडटा. म्हणून पयलींच वेवस्थीत, टापटीप करपाक जाय. तकली जाग्यार दवरून करपाक जाय. दुसरो कोण त्या जाग्यार येता ताका त्रास जावंक जायना हाची जतनाय घेवपाक जाय. वा कोणाक लुकसाणाूय जावन उपकार ना. दरेक कामांत फायदोच सोदलो म्हूण जाता? पूण थोड्याक ताचे कांय एक पडिल्लें आसना. तांचे विचारूच पाडे आसता. ते मुद्दाम लोकांक त्रासांत घालतात. कांय मनशांचो सभाव जल्मजांत झगड्यांळो आसता. तें चलताना लोकांच्यो कळी काडटात. तांकां कितें सांगपाची माणसुकी आसना, ते एकदम झगड्यांक उबें जाता. दुसऱ्यांचें कांयच आयकुपाचे मनस्थितींत आसनात. ते मुळांतूच कोंदीक आसतात, आनी स्वताक कोण तरी व्हड समजतात. तांच्या मतान दुसरो म्हणजे किंकोंत. खरें म्हणल्यार हांकां कुत्रोय खायना, पूण मिजास बापायली मिरयतले. असले कालेतीच्या लोकांक कोणूच झळकेक घेनात. हे लोक अशे समजतात जशे कितें जगा वेलें सगळें ज्ञान हांकां खबर. दुसरो कांयच नकळो, हांवूच ज्ञानी ह्या भ्रमांत ते वावुरतात.
संवसारांत शेराक सव्वा शेर मेळटातूच. आपुणूच एकलोच हुशार आनी शाणो समजूंक जायना. अती शाण्याक खंय फातरा शीत. आमच्या आंगातली मस्ती, मद सारो तेप तुका साथ दिना. तोल आससर तूं धोल बडयता. आनी जितलो तूं गैर वागता, जितलीं तूं पापां करता तीं सगळीं तुकाच फेडची पडटात. वा भोगची पडटा. तुजे बरे वायट करणेचें फळ तुवेंच भोगपाक जाय. जाण्टीं करतात पाप आनी भुरगीं दिता जाप. ही म्हणणीं जाण्ट्यांची. जेन्ना आमी जाण्ट्यांची संपत्ती हडप करतात तेन्ना तांचे संपत्ती वांगडा तांणी केल्ल्या पापांचेंय पानवळ संपत्ती खातल्याक भोगचे पडटात, हेवूय आमी जाणा जावपाक जाय.
समाजांत जगताना आमी समाजभान राखून मनीसपणान जगपाक जाय. बेरड, सैतान कशे जगपाक फावना. फटिंगपणा करून, हाका ताका लुबाडून, वायट मार्ग आपणावन संपत्ती जमोवंक जायना. अधर्मान एकठांय केल्ली संपत्ती तुका जयाक पावयना. एक दीस तुका कादय भोगची पडटा. संपत्ती ना आनी इज्जतूय ना. सगळेंच व्हगडावन बसचें पडटा. घरच्यांक आनी सोयऱ्यां-दायऱ्याक लजेन मान सकयल घालची पडटा. ना तर घोळ घेवन आत्महत्या करून जीव सोंपवचो पडटा. समाज असल्या मनशाक केन्नाच लागी करिना.
सभाग्यांनो पयसो म्हणजे जीण न्हय. मनशाचे पयले कर्तुत्व म्हणजे मनीसधर्माक पाळो दिवप. मन निर्मळ आसचें. तें दुस्वासाच्या चिखलांत केन्नाच म्हेळें जावचें ना हाची जतनाय घेवप. चारित्र्याचेर कसलोच दाग उदेवंक दिवंक फावना. चारित्र्य म्हणजे आळवाच्या पाना वलो चकचकीत उदका थेंबो. ताका सांबाळपाक जाय. एकदां पावल घसरतकूच कांयच फायदो ना. जशें वाऱ्यार गेल्ले तांदूळ मुटलाक येना. सदांच मनशान जिबेचें पोंत सांबाळपाक जाय. कांय मनीस तोंडान समकें फटकळ आसता. तांकां जाण्टो नेण्टो कोण एक लागना. आनी ते कोणाची मुर्वतूय बाळगिना. अशा वृत्तीच्या लोकां कडेन समाज चडसो दाटी करिना. मनशाची जीण ही ताच्या भुतकाळांत घेतिल्ल्या निर्णयांचेर आनी विचारंचेर आधारून आसता. जसो मनीस वर्तमानांत वागता, विचार करता ते ते प्रमाण ताचो फुडार घडटा. मनशाक आपणाली तांक बेस बरी खबर आसता. पूण केन्ना केन्ना मनीस फटें पांगुरता. पणसाची साल जाम्यार आनी जाम्यांंची साल पणसार करता. पिंरगून पिंरगून आपणालो संवसार करता.
कांय जाण सामकींच अजागळां कशीं जगतात. सदांच मुर्वतीत रावून आपले आनी आपल्या घरच्यांचेंय व्हड लुकसाण करून बसता. मुर्वतीकय म्हण एक शीम मेर आसता. आपूण सामकोच सवाय जावन उपकारना. समाजांत वावुरतना दर एकल्यान आपली किंमत वाडोवन दवरपाक जाय. सामकोच अकलेक येवन जगूंक फावना. आपली धमक ह्या समाजाक दाखोवंक शिकपाक जाय. नाजाल्यार तुका लोक टिशू पेपर कसो वापरीत रावतात. सामकोच मोव रावन उपकारना. आपणाले अस्तित्व दाखोवपाचीय गरज आसता. आमी लेचे पेचे लाचार लोक न्हय, आमी स्वाभिमानी. स्वाभिमानी लोक सहजा सहजी कोणाक ‘बॅ’ म्हणचेनात वा कोणा मुखार दिमी मारचे नात अशे वृत्तीन जगपाक येवपाक जाय. पूण सत्याचो मार्ग आपणावन.
संवसारांत जण एकल्यान आपआपल्या कर्तव्याक पाळो दिवन कुशेंसान वागत जाल्यार संवसार भांगराळो जातलो हातूंत इल्लोय दुबाव ना. पूण पासियेंस कोणाक आसा? जो तो ऐश आरामांत जगूंक सोदता. पयशांचे गादयेर लोळूंक सोदता. तो मागीर सैमाचो इबाड जावं वा मनीसपणाचो ऱ्हास जावं ताका कोणाचेंच पडून गेल्लें आसना. आमी हापशी कशे कित्याक जगता. राक्षसी वृत्तीन कित्याक वागता. आमी बरे मनशाळे मनीस कित्याक जावंक सोदिनात? बरे म्होंवाळ, गोड उलोवपाक पयशे पडनात. वायट उतरांनी मनशां तोडचे परस गोड उलोवन मनशां जोडूंक कित्याक शिकचे न्हय? आमी आमची संकुचीत वृत्ती सोडून विशाल अंतर्स्कणान सगल्यांक एक समान कित्याक वागोवचे न्हय? जाती कातीचें भेदाभेद, धर्मा धर्मा मदले भेदाभेद मिटोवन मनीस धर्म होच श्रेश्ठ धर्म अशे मानून मनीस धर्म कित्याक आपणायना? आमकां आमच्या जल्माचो अर्थ समजतलो. मनीसधर्म म्हणजे कितें तो कळटलो? जाल्यार आमी भगवद् गीता वाचुया आनी तिचें सतत पारयण करुया. आमी सात्वीक वृत्ती आपणावुया आनी कुटूंब वत्सल जावन जिवन जगुया.

काशिनाथ नायक
9158345844