भांगरभूंय | प्रतिनिधी
आयतारचो दीस. सुटी आशिल्ल्या कारणान निदान आयज तरी वेळ काडून घरांत जाल्लो घयरांव निवळ करतलें म्हूण सान्न हातांत घेतलीं. घरांत कोण नासतकच तर काम करपाक एक वेगळोच नेट येता. कामांत गुल्ल जातकच तर तकलेंतलीं विचारांची आयदनां वाजपाची बंद जातात. सगळें कुशीक सांडून हांव सगळ्यांत पयलीं बेडरुमांत गेलें. एका कोनशाक राबितो करून बसपी त्या कोळयेचें घर तोडटना मात म्हाका बरें दिसलेंना, पूण घडये हें करूंक नासलें जाल्यार ती केन्ना म्हजें घर बुरशें करून उडयता आसली तें कळचें नासलें. एकदाचे सगळे कोनशें निवळ जालें म्हणटकच उरिल्लें काम चड वावराचें नासलें. सगळोच घयरांव निवळ जालो हे उमेदीन हांव कदेला वयल्यान सकयल देवता म्हणसर म्हजी नदर कुडींतले एके वणटीर आशिल्ल्या फोटवाचेर गेली. त्या खिणाक म्हजी नदर ताचेरूच थिरावन उरली. विचारांच्या आयदनांनी परत वाजपाक सुरवात केली.
फास्केंत आशिल्ल्या त्या फोटवांत एक नातें लिपिल्लें, दोगां जाणां मदीं कितलो मोग आसा हें तातूंतल्यान जाणवतालें. एकामेकां विशीं आशिल्लो तो सम्मान तो रेस्पेद स्पश्टपणान जाणवतालो. तांची जीण कितली सुखमय पद्धतीन चल्ल्या आसुये हाची खर गवाय तो फोटो दितालो. पूण हें सगळें मात तें फास्के पुरतेच आसा हाची जाण फकत म्हाकाच आसली. ते फास्केंत दिसपी ती नात्याची खोलाय दर्यायेदी नासून तळ्या येदी आसा हें हांवूच जाणा आसलें. तातूंत दिसपी तो रेस्पेद मळबा इतलो नासून जमनी इतलोच आसा हाचीय जाण फकत म्हाकाच आसली. फास्केंत आमच्या मुखामळार आशिल्लो हांसो जरी आमच्या जिवितांत आशिल्ल्या सुखाचो उजवाड दाखयता आसत तरी त्या हांश्या फाटल्यान लिपिल्लो दुख्खाचो काळोख मात फकत हांवेंच अणभविल्लो.
ते फास्केंत पडपी ट्युबलायटीची सांवळी मात आमच्या नात्यार केन्नाच पडपाक पावली ना. फास्केक घरांत सजोवन दवरपांत खरोच किते अर्थ आसा काय वा तो फक्त घरांत येवपी लोकांच्या दोळ्यांर फटींगपणाचो पड्डो उडोवपाक दवरला असो प्रस्न स्वता म्हाकाच पडपाक लागलो. कारण म्हाका पडपी ती उतरां, म्हाका जावपी तो त्रास, म्हज्या मनार पडिल्लें तें घाव हाची एक लेगीत कुरू त्या येदे व्हडले फास्केंत कोणाकूच दिसपा सारकी नासलीं. ते फास्केंत उठून दिसपी म्हजें रूप मात सगळ्यांच्या दोळ्यांत वतालें, पूण म्हज्या बाविल्ल्या मनाचो थाव मात कोणूच घेवपाक पावनासलो. तोंडा वयलो हांसो एक वेगळेंच चित्र चित्रायतालो, पूण दोळें मात आपली व्यथा सांगूंक आड्ड्टालें.
सदांच वायट तें पयलीं सोदून काडपी हो समाज ते फास्केंत दिसपी फक्त बऱ्याकडेनूच कसो पळयत उरलो काय? ह्याच प्रस्नाची जाप सोदता म्हणसर हांव भानार आयलें. दोळ्यांतल्यान व्हावपीं तीं दुखां पुसत घयरांव काडनासतना ते फास्केक परत एक फावट ते वणटीर हुमकळायली.
(एके बायलेची हांवें स्वता पळयल्ली ही व्यथा)
काजल नायक
7767025071
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
