भाव नाशिल्ल्यो भावना

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

जेन्ना कोणूय आपल्या स्वार्थाक लागून देवाचो सोपूत घेता तेन्ना भावना खंय वता काय? वेंचणुकेपयलीं देवळांत वचून गाराणें घालून आनी सोपूत घेवन देवाक राजकारणांत वोडटना खंय आशिल्ल्यो ह्या लोकांच्यो भावना?

हालीं सराक आमी लोक खूब भावनीक जाल्यात काय दिसतात. दर दिसा खंय ना खंय आमकां देव, धर्म, म्हापुरूस हांच्या
नांवांन शबय चलतना दिश्टी पडटात. सद्याक आमकां देव, धर्म, म्हापुरूस हांच्या नांवार कोणेच किदें उलयल्लें वा बरयल्लें चलना. जसो कितें ह्या सगळ्याचो मक्तो आमीच घेतला. आतां आमकां त्या म्हापुरसाविशीं कितें आनी कितलें खबर आसा खबर ना. खबर आशिल्लें जाल्यार आमी तांचे विचार आपले जिणेंत वापरचे नासले तर? तांच्या विचारांनी चलचे नासले? आमकां तांचेविशीं कांय खबरूय आसना आनी आमी त्या देवांक वा महापुरसांक सारके वळखय ना. कोणतरी आमकां खुबळावन घालता म्हणून आमी हातांत फातर घेतात. आमकां जर खर्‍यानींच देव वा म्हापुरसाविशीं कितेंय खबर आसलें तर आमचे वागणुकेंत जायतो फरक दिसपाचो.
आतां भावना म्हणजे कितें आनी ती खिणाखिणाक दुखावता कशी हाचेर कोणेतरी सोद घेवंक जाय. आतां भावना दुखावंक व्हडलें कितें लागना. मात्शें खंयूय फट् जाल्यार पुरो, दुखावली भावना. पयरूच उलयतां उलयतां हांवें म्हणलें, ‘ते सगळे एकाच माळेचे मणी.’ म्हर्‍यांत आशिल्ल्याची भावना रोखडीच दुखावली. तो तापलो सामको. म्हणूंक लागलो, ‘तुवें माळ म्हणलीच कशी? माळ म्हणटात ती आमची जप करपाचें साधन. जपमाळ ती, आमी ती देवामुखार घेवन बसतात. आनी तूं तांकां माळेची उपमा दिता? ते कितले हीन रे?’ हांव तोंड धांपून वोगीच रावलों. आतां हाका कशें सांगप सगळ्योच माळो जपाक वापरनात आनी सगळींच फुलां देवाक चलनात म्हणून. पूण वोगीच रावलों. सांगूक गेलों आनी परत हाची भावना दुखावली तर? कितले वर्सांची आमची ही म्हण. आमी वापरीत आयल्यात, पूण आतां ह्यो म्हणी लेगीत बासनांत बांदून दवरच्यो पडटल्यो. वोगीच कोणाचीय भावना दुखावंक नाका न्ही.
पूण म्हाका एक मजा दिसता जेन्ना खरेपणीं आमची भावना दुखूंक जाय तेन्ना ती दुखावना. जेन्ना कोणूय आपल्या स्वार्थाक लागून देवाचो सोपूत घेता तेन्ना भावना खंय वता काय? वेंचणुकेपयलीं देवळांत वचून गाराणें घालून आनी सोपूत घेवन देवाक राजकारणांत वोडटना खंय आशिल्ल्यो ह्या लोकांच्यो भावना? सोशल मिडियाचेर जेन्ना ह्या गाराण्याचे व्हिडियो भोंवताले आनी ताचेर वेगवेगळे कमेंट मेळटाले तेन्ना भावना खंय न्हिदिल्ल्यो काय? आनी उपरांत सोपूत खुंटयेक लावन हिणयां तिणयां उडक्यो मारल्यो तेन्नाय कोणाच्यो भावना दुखावल्ल्यो दिसल्यो नात. कांय वर्सांफाटीं एका आमदारान पक्षांतर केल्लें तेन्ना लोकांच्यो भावना भरपूर दुखावल्ल्यो. ‘घुस्मटमार, घुस्मटमार’ सारकीं कितलीं तरी गितां जल्माक आयिल्लीं, भरपूर लेख छापून आयिल्ले, जातूंत सामको त्या आमदाराक हत्तीच्या पायांपोंदा दिवपाचीय भास वाचूंक मेळिल्ली. तशें कांय जालेंना आनी मुखार तो परत वेंचून आयलो बी गजाल वेगळी. पूण, हे फावट सामके देवाक लजेक घालून पक्षांतर केलें तरी तसलें कांय दिसलें ना वा आयकुकूंय आयलें ना. ‘मुक्तताय, मुक्तताय वा घर वापसी, घर वापसी’ सारकीं तरी गितां जल्मूंक जाय आसलीं. पूण ना. म्हणजेच भावनाय बर्‍योच शिटूक आसतात म्हणच्यो पडटल्यो. केन्ना दुखोवन घेवप आनी केन्ना पचोवन व्हरप हेंय भावनांक कळटा आसूंक जाय.
इतलो तेंप देव विशिश्ट राजकारण्यांकडेन उलयता म्हणपाचें आयकूंक येतालें. तो देवाक विचारुनूच हेवटेन तेवटेन वतालो. ताका सगळेकडेन देवूच तारतालो. आतांय तो देवाचेरूच आदन दवरून आसा. देव सांगता तेन्नाच आनी तशेंच तो करता म्हणपाचें सगळ्यांक खबर आसा. पूण आतां देव कांय जाणांच्या सपनांत येवंक लागला म्हणपाचें कळटा. देव इतलो सवाय कसो जालो काय? देवाच्या मनांत आयल्यार देवाच्यान कितें करूंक जायना? खिणांत सगळें हेवटेंतलें तेवटेंत करपाची शक्त आशिल्लो देव आतां सपनांत येवन लोकांच्या भावनांक सो हात घालूंक लागला? देवाक जर कोणूय करता तें सोसना जाल्यार देव ताचे तकलेंत उजवाड घालून ताका बर्‍या मार्गान वचूंक लावचो नासलो? तो मनीस बीफ कित्याक विकपाचो? तो भाजये गाडो घालीत आसलो. पूण ताकाच अमकें कर, तमकें करूं नाका म्हणून सांगचें सोडून देव तिसर्‍याक ताचें मोड म्हणून कित्याक सांगतलो? देवाच्या मनांत आसा तशेंच जातलें न्ही. मागीर कोणे तरी देव म्हज्या सपनांत आयिल्लो म्हणून सांगप हें कितलें सारकें?
तातूंत सद्याक आमी शिवाजी महाराजाबद्दल चडूच भावीक जाल्यात. तांकां शिवाजी बी म्हणून चलना. ‘छत्रपती शिवाजी महाराज’ म्हणपाचो आसता म्हणपाचें हालींच समजलां. आतां नांव कशेंय घेतलें म्हणून आदर उणो जायना न्ही. पूण तांकां हें कोण सांगतलो? तांचे खतीर महाराज हो हिंदू. हांणीं महाराजाक कितलो वाचला आनी कितलो समजून घेतला तें हाचेवयल्यानूच कळटा. हांचे खरें प्रेम शिवजयंती दिसा पळोवंक मेळटा. तकलेक फेटे बांदून दुचाकींचेर तीग तीग बसून फेरयेंत घोशणा दिवपी जेन्ना नाका थंय दिसतात आनी विचारल्यार ‘ते बगर घोशणा दिवंक जाता’ म्हणपाचो प्रश्न करतात थंयच सगळें कळटा. आमकां पुतळे जाय पूण ताची जतनाय कोणे घेवप? थंय बुरशेपणां जावचीं ना हें कोणे पळोवप? फावता तेन्ना फर्मागुडयेवेल्या किल्ल्याचेर कोणेय नदर मारची. फकत एक दीस निवळ केलो आनी फुलां ओपलीं म्हणजे जालें? पोरण्या गोंयचो गांधींचो पुतळो पळेयात, कोण निवळ करता तो?
हें सगळें पळेतकूच आमच्या भावनांत भाव ना म्हणपाचें वेगळें सांगपाची गरज आसा? आतां हें बरयलां म्हणून कोणाच्योय भावना दुखावना जातकूच जाल्यो. तश्यो दुखावल्यो जाल्यार पयलींच हात जोडटां.

अभयकुमार वेलिंगकार
9423884687