आपले मानून सेवा दिवची

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

सरकार घरपोच सेवा दितलें, ती फक्त तांकां अर्थीक येवजण्यो दिवपाक आसची न्हय, तर आपल्या घरचो….

जल्माक येवपी सगलेच जीव जाण्टे जातात. तातूंत मनीस, सुकणीं, सावदां इतलेंच न्हय तर झाडां- पेडांचोय आसपाव आसा. मनश्याक सादारण पासश्ट वर्सां जालीं काय तो जाण्टो (ज्येश्ठ नागरीक) हे व्याख्येंत येता. अर्थांत आहार, अनुवांशिकताय, व्यायाम, वातावरण हाचेरुय ही जाण्टेपणाची अवस्था थारता. कांय जाण पिरायेची 80 वर्सां हुपलीं तरी साठींतल्या मनशा इतलेच तंदुरुस्त आसतात. ह्या जाण्ट्यांच्यो जायत्यो समस्या आसतात. खास करून भलायकेच्यो आनी हेर. गोंय सरकारान ज्येश्ठ नागरिकांक घरा मेरेन सेवा दिवपाक ग्रामीण मित्र (काय इश्ट?) येवजण परतून सुरू करपाची घोशणा क्रांती दिसा केली. कल्याणकारी येवजण्यो लोकां मेरेन पावोवपाक ती सुरू केल्ली. तातूंत ही ज्येश्ठ नागरिकांक घरपोच सेवा दिवपाची तजवीज आसा. एका अदमासा प्रमाण, गोंयांत लाखभर ज्येश्ठ नागरीक आसात. तातूंतले 10 हजारां वयर एकसुरे रावतात. कांय वृद्धाश्रमांतूय आसात. 2011 चे लोकमेजणे वेळार गोंयांतल्या 3 लाख 42 हजार घरांनी 37 टक्के घरांनी ज्येश्ठ नागरीक आशिल्ल्याची नोंद जाल्ली. हो आंकडो दरवर्सा वाडत आसा. संयुक्त राष्ट्र लोकसंख्या निधीच्या 2017 च्या अहवाला प्रमाण, 2030 मेरेन भारतांत 12.5 टक्के लोक 60 वर्सां वा ताचे वयले पिरायेचे आसतले. तर 2050 मेरेन हो आंकडो 20 टक्क्यांचेर पावतलो, असो अदमास. हाचो अर्थ सरकारांक आनी समाजसेवी संस्थांक ज्येश्ठ नागरिकांक मजत करपाची आसा, जाल्यार मुखार नेटान वावुरचें पडटलें.
गोंयांत ज्येश्ठ नागरिकां खातीर दयानंद समाजीक सुरक्षा येवजण आसा. तांकां अर्थीक मजत करप हो हे येवजणेचो मुखेल उद्देश. कोणाक ती मेळना जाल्यार आतां सरकारी ग्रामीण मित्र तांच्या घरांत वचून ती तांकां मेळोवन दितले. फक्त हीच न्हय, तर साबार सरकारी येवजण्यो तांकां मेळटल्यो, हाचीय खबरदारी सरकार घेतलें. ताचे भायर ज्येश्ठ नागरिकांच्यो गरजो आसात, ताचे कडेनूय लक्ष दिवंक जाय. बऱ्याच गांवांनी आयज ते एकले, एकसुरे रावतात. शेजारी तांचेर लक्ष दवरतात वा वावराडी आसता. घरचीं सगलीं विदेशांत आनी ही जाण्टीं घर राखपाक गांवांत. तीं एकलीं आशिल्ल्यान तांच्या जिवाक धोको उप्रासू येता. न्हय, हाचे पयलीं गोंयांत एकसुऱ्या रावपी दादले, बायलांचे खून पसून जाल्यात. चोरयेच्या उद्देशान कोण घरांत घुसत तें सांगपाक येना. ह्या ज्येश्ठ नागरिकांक सुरक्षा दिवप पंचायत, पालिका, धर्मीक संस्थांक शक्य ना? पंचायतींनी रातच्या वेळार गांवांत गस्त घालपी सुरक्षा रक्षक नेमू येतात. मात ते 12 जालीं काय न्हिदपी आसचे न्हय!!
ज्येश्ठ नागरिकांची व्हडली समस्या म्हणल्यार भलायकी. पंचायत, ग्रामीण मित्र वा हेर कोणी तांकां हाॅस्पिटलांत व्हर, वखदां हाडून दी, बाजारांतलें सामान हाडून दी, असली मजत करपाक शकतात. 108 सेवा हो सरकारी उपक्रम ज्येश्ठ नागरिकूच न्हय, तर सगल्याच लोकांक उपेगी पडला. तशी तत्पर सेवा जाय. सरकारी कामां, पेन्शन, बँकेचीं कामांय आसतात. बँको सांजच्यो 7- 8 मेरेन उक्त्यो दवरतले, अशी घोशणा फाटीं राष्ट्रीय पांवड्याचेर जाल्ली. मात, पांचा उपरांत बँकेंत सामसूम आसता. ज्येश्ठ नागरिकांक बँको घरपोच सेवा दितात, अशेंय आयकूंक येता!! सरकारी ग्रामीण मित्रांनी पयशे काडून हाडप, भरप, एफडी रिन्यू करप, असलींय कामां करूं येतात. पंचायत वा पालिकां वतीन ज्येश्ठ नागरिकांक विवीध सरकारी, समाजीक सेवा चालीक लावं येतात. ते नदरेनूय यत्न जावंक जाय. तरणे आसतना ज्येश्ठ नागरिकांनी राज्य, देशा खातीर योगदान दिलां, मायभुंयेचे उदरगती खातीर वावर केला, हें कोणेच विसरूंक फावना. तांचे उरिल्ले दीस सुखासमाधांत, आनंदांत वतले, हे खातीर फक्त सरकारानूच कित्याक, गांवच्या समाजीक, धर्मीक संस्थांनीय यत्न करूं येतात. समाजान, खुद्द त्या नागरिकाच्या घरच्यांनी हें काम करपाक जाय. कांय सुनांक मांय – माव (कांय आडवाद आसात.) नाका आसता. म्हणटकच घरांनी किजिलां सुरू जातात. ही मानसिकताय आतां बदलपाचो वेळ आयला. जाण्ट्यांचो पयसो आपल्या नांवाचेर करून ताका वृद्धाश्रमांत धाडपी लोक संवसारांत आसात. सरकारी यंत्रणांनी हाचे कडेनूय लक्ष दिवंक जाय. ती खाजगी गजाल, अशें म्हणून हात वयर करप योग्य न्हय.
सरकार घरपोच सेवा दितलें, ती फक्त तांकां अर्थीक येवजण्यो दिवपाक आसची न्हय, तर आपल्या घरचो जाण्टो बाबा, आजो समजून तांची सगली जतनाय घेवची. गुणी जाण्ट्यांचे आशिर्वाद केन्नाच फुकट वचनात.