भारत विकसीत जावचो

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आमचो देश विकसीत जावचो, महासत्ता जावचो हे खातीर केंद्र सरकार यत्न करता. तांकां मतभेद, मनभेद विसरून सगले तेंको दिवया. हांगां एकला चलो रे, उपकारचें ना.

सामान्य भौसा खातीर उदरगतीची व्याख्या म्हणल्यार अन्न, वस्त्र, आसरो, शिक्षण, भलायकी, येरादारी, वीज, उदक, रोजगार…. अश्यो काय दिसपट्ट्यो गरजो. इतलें कसल्याच त्रासा विणें मेळ्ळें काय तो खुश. ताका आनीक कांय नाका. दीसभर घाम गळोवन रातची सुस्त झेम पडली काय आनीक कितें जाय सामान्य मनशाक? मात ह्यो मुळाव्यो गरजो ताका मेळटात व्हय? देश स्वतंत्र जावन 75 वर्सां जालीं. अजून लाखांनी लोक दोन वेळाच्या जेवणाक पादिसेर आसात. लाखांनी भुरग्यांक शिक्षण सोडून आपल्या आवय- बापायक कामां- धंद्यांत मजत करची पडटा. भलायकी, वीज, उदक ह्या मुळाव्यो सुविधा बऱ्याच गांवगिऱ्या वाठारांनी अजून पावंक नात. लोकसंख्या हिस्पाभायर वाडिल्ल्यान सगल्यांकूच मना सारको रोजगार मेळना. दरेका मळार सर्तीक तोंड दिवचें पडटा. आमच्या फाटल्यान स्वतंत्र जाल्ले कांय देश मुखार पावले, पूण आमी अजूनय विकसीत देशांचे वळेरेंत पावंक नात. ते खातीर आमकां बरीच वाट माड्डुपाची आसा. ते खातीर मुखारुच पळोवन चलचें पडटलें.
हाचो अर्थ देशाची उदरगतूच जावंक ना, अशें न्हय. 1947 त देश ब्रिटीशांच्या बेडयांतल्यान मुक्त जालो तेन्ना आमचे कडेन कांयच नाशिल्लें. चडश्या मळांचेर तर शून्या पसून सुरवात करची पडली. धरणां, शिक्षणीक संस्था, विज्ञान केंद्रां, रस्ते, उदक, वीज अश्यो साधन सुविधा….. सगल्यांचें मुळावण घालचें पडलें आनी ल्हवू ल्हवू देशाचे कांय वाठार सुखवस्तू जाले. पूण अजूनय 1960 – 70 च्या दशकांत जें काम जालां, तेंच अजून करचें पडटा. घडये फुडाराकूय करचें पडत. कारण कांय वेळार फक्त घोशणा जातात, प्रत्यक्षांत कृती जायना. हें काम म्हणल्यार भारतीयांक मुळाव्यो सुविधा दिवप. गांव विकसीत करप. अजून लोक दळडीर रेशे सकयल जगतात. कोरोनाक लागून तातूंत आनीक भर पडल्या. प्रत्येक हाताक बरें काम मेळत जाल्यार आमचो देश 2030 मेरेन अर्थीक, समाजीक नदरेन सुदारतलो. शेतकारांक बरें बीं- बियाणें, बाजारपेठ मेळूंक जाय. आंतरराष्ट्रीय पांवड्या वयले कांय उद्देगपती पांच वर्सां भितर खंयचे खंय पावतात, तशी सर्वांगी क्रांती शेतकार आनी हेर श्रमजिवी घटकांचे बाबतींत जावप भोव गरजेचें. तरणाट्यांक बरें, नवे तरेचें शिक्षण आनी रोजगार जाय. पगारुय बरो जाय. गोंयां सारक्या राज्यांत तर उणोच 25 ते 30 हजार रुपया. कुशळटायेच्या बळग्याचेर तरणाटे स्वताच्या पांयांचेर उबे रावपाक जाय. आमच्या देशांत जितले उद्देग, वेवसाय चड जातले, तितलो देश बेगीन वयर सरतलो. भारत विकसीत करतना सगले भारतीय मानसीक नदरेन सुदारतले, दुस्वास, लाचारी, सुवार्थ पयस मोखून मारतले, हाचीय जतनाय घेवची पडटली.
विकसीत भारताचें सपन केंद्र सरकारान पळयलां, तें साकार करप तळागाळांतल्या लोकांच्याच तर हातांत आसा. सगल्यांक बरी भलायकी, उपचार, रावपाक सवाय भितर घर, सुरक्षीत जीण मेळत, करियर करपाक फुडाराक उपेग जातलो, अशें शिक्षण मेळत जाल्यार भारत कित्याक विकसीत जावचो ना? एक लाकूड तोडपाक मेळटा, मात लाकडाचो भोरो कितलोय यत्न केलो म्हूण हातांनी तोडप अशक्य. आमी भारतीयांनी हाची देख घेवंक जाय. भारतीयां मदीं केन्नाच फूट पडपाक जायना. समाजांत दुस्वास पातळावपाचें यत्न झुजा पांवड्यार जातात, तें बंद जावपाक जाय. देशाच्या विरोधांत कट- कारस्थानां जातात तीं सोंपचीं. वर्साचीं वर्सां आसा तशेच रावचे परस स्वताची, कुटुंबाची उदरगत करची. मेंदू उक्तो केल्यार हें सोंपेंपणी जावं येता. प्रत्येकान स्वताच्या इतिहासाचें सिंहावलोकन करचें, तें फाटल्यान कितें चुको जाल्यात, तें पळोवपाक. तातूंतल्यान बोध घेवन सुदारपाक. देशाचो इतिहास उस्तून, तातूंतल्यो नेमक्यो चुको सोदून तांचो आपल्या फायद्या खातीर वापर करपा न्हय! गोवर्धन पर्वत कृष्णान उखल्लो खरो, पूण ताका समेस्त गोकुळकारांनी धिगयो लावन तेंको दिलो. स्वातंत्र्याक 2047 त 100 वर्सां पुराय जातलीं. आमचो देश विकसीत जावचो, महासत्ता जावचो हे खातीर केंद्र सरकार नेटान यत्न करता. तांकां मतभेद, मनभेद विसरून सगले तेंको दिवया. हांगां एकला चलो रे, उपकारचें ना, हें घट मतींत दवरूंया. जय हिंद.