भांगरभूंय | प्रतिनिधी
ह्या संवसारांत आपले परस बुदवंत आनीक व्हड मनीस कोण ना, अशे समजिकायेन जियेवपी मनशां भितर फाटल्या दोन
वर्सांच्या काळांत बरेच बदल घडून आयले. त्या भायर बरे तशेच कांय वायट अणभव मनशांक गांठीक मारूंक शिकयले. उब्या जल्मात पळोवंक नाशिल्ले दीस पुराय मनीस जातीन पळयले आनी भोगलेय बी. ह्या धरतरे वेलो दर एक मनीस आपलो वावर आनी वेवसाय सोडून घरांत बसून उरिल्लो, तो काळ याद जायत तर आंगार कांटो उबो रावल्या बगर रावना. तो अणभव म्हणल्यार जिणेचो एक म्हत्वपूर्ण पाठ, आमकां त्या काळान शिकयलो अशें म्हणपाक हरकत ना. आयज मनीस पयलीं सारको भायर पडूंक लागला, कामा- धंद्यांत लक्ष घालूंक लागला, पूण दीस सरता म्हणसर मनांत मात ती भिरांत आनी हुस्को लागून जीव खासावीस जावंक पावता हीय गजाल कोण न्हयकारूंक शकनात.
त्या कठीण काळाक लागून घडये आतांचे आवय- बापूय आपल्या ल्हान भुरग्यांक कशेच आनीक खंयच पातयेवंक सोदिनात. तांचोय भंय अजून मेरेन पयस जावंक पावंक ना काय कितें? असो प्रस्न तांची वागणूक पळोवन कोणायच्या मनांत उप्रासल्यार तांचो कसलो गुन्याव. हांव तर म्हणीन हातूंत पालकांचीय चूक ना कित्याक काय म्हणल्यार वचत थंय वायट प्रसंग चड आनी बरे प्रसंग कमी जाल्ले दिश्टी पडटात. ह्याच कारणांक लागून पालकांची ही परिस्थिती जाल्या जावंक जाय. आयचे परिस्थितीक ‘prevention is better than cure’ ही म्हण लागू पडटा. खरेंच धोको कित्याक म्हूण पत्करप आनी आपले लुकसाण कित्याक करून घेवप? ते नदरेन पळयत जाल्यार पालकांचे विचार पटपा सारकेच आसात, हातूंत दुबाव ना. पूण भुरग्यांच्योय खाशेल्यो आवडी- निवडी आसतात हाचो पालक ह्या नात्यान आमकां विसर पडूंक फावना.
हालींसराक हांव पालकांक मेळटा तेन्ना तांची वागणूक आनी भुरग्यां लागीं तांचें जशें उलोवप जाता तें पळोवन म्हाका दिसता ते आपल्या भुरग्यांची अती अपुरबाय करूंक लागल्यात. ‘बाबू, तूं हें काम करूं नाका, तुका तें जमपाचें ना, हांव करतां तें. तूं सगलें ईबाड करतलो’ अशें म्हणून भुरग्यांक नाजूक फुलां वरीं वागणूक दिवप, कसल्याय कारणांक लागून बाबू रडत तर आवयचेर आकांत येवप. हाका अतीअपुरबाय म्हणपाचें कांय आनीक कितें हें कळपाक मार्ग ना. तांकां बाबू करून दवरपाचें येवजिलां कांय कितें ह्या पालकांनी, असो प्रस्न म्हाका पडपाक लागला. ही बर्याची लक्षणां न्हय, पालकांच्या अशा वागणुकेन भुरग्यांची विचार करपाची कुवत उणी जाता. तांचे आत्मबळ कमी जाता. ते स्वावलंबी जावचे परस परावलंबी जावन उरता. म्हाका पालकांक विचारपाचें आसा भुरग्यांची शारिरीक आनी मानसीक वाड जावप खूब गरजेची, ही गजाल तुमी कशी विसरूंक शकतात काय म्हूण. त्या खातीर तांकां मात्शे सैल सोडप गरजेचे न्हय? तांकां देखी दिता आसतना तांचो लगाम आपल्या हातांत दवरून वेसण घालीत जाल्यार तांकां बरी देख दिवंक आमी शकतले हीय गजाल तितली खरी न्हय. भुरग्यांक घरा भायले खेळ खेळपाक उकसावंक जाय. तशें केलें नाजाल्यार फुडाराक भुरगीं अशक्त आनी नाजूक जावपाची भिरांत आसता. ही गजाल पालकांचे नदरेक हाडून दिवंक जाय आनी तें काम आमचें शिक्षकांचेंच जावन आसा.
कांय दिसा पयलींची गजाल. त्या दिसा आयतार आशिल्ल्या कारणान हांव दर्यादेगेर गेल्लो. थंय एक जोडपें आपल्या भुरग्या सांगाताक आयिल्लें. तें भुरगें रेंवेंत खेळपाक सोदतालें. ताची आवय ताका रेंवेंत खेळल्यार मुस्तायकी म्हेळीं जातली म्हूण आड्डून सांगताली. भुरगें सामकें काकुळटेक आयिल्लें. ताच्या गाला वेल्यान दुकां गळटालीं. तो प्रसंग पळोवन हांवे म्हजे म्हाकाच प्रस्न केलो, रेंवेत खेळूंक दिवंक नाका आशिल्लें जाल्यार कित्याक ह्या भुरग्याक घेवन ही दर्यादेगेर आयली काय? आवय- बापूय त्या भुरग्याक जायती सोबीत, सुंदर खेळणी, बरें जेवण- खाण सगल्यो तरेच्यो सुख सुविधा दिता आसतलीं, ताची अर्थ अपुरबाय करता आसतलीं. त्या सगल्या गजालींचों त्या भुरग्याक फुडाराक उगडास उरतलो काय ना हें सांगप कठीण, पूण ही रेंवेंत खेळूंक दिवंक नाशिल्ली गजाल मात तें भुरगें जल्मभर विसरपाक शकचे ना इतलें मात खरें आं.
आमी भुरग्यांची अपुरबाय करूंक जाय, पूण अती अपूरबाय न्हय. भुरगीं म्हणटात ती मातयेंत, रेब्यांत, चिखलांत, उदकांत आनी रेवेंत खेळत व्हड जावंक जाय. भुरगेपणाचे जिणेचो सुवाद असल्याच म्हेळ्यां सुवातींनी आनी खेळांनी मेळटा हें आमी विसरूंक फावना. आमच्या भुरगेपणार कांय भुरगीं माती खातालीं, भुरगेमत म्हणटा तें हेंच न्हय. ती भुरगीं तशीच मातयेंत रोवून उरलीं नात, आयज तीच भुरगीं उंचेल्या पदार वावुरतना दिसतात. हावें जायत्या पालकांक पळयल्यात आपल्या भुरग्यांक ते कोणाक मेळूंक दिनात, भायर खेळपाक धाडिनात. घरा भायर गेल्यार वायट मार्गार वतले, तांकां वायट संवयो लागतल्यो असो समज करून घेतात. परिणाम. भुरगीं एकमुळी जातात. सामाजीक जापसालकी कितें तें तांकां कळना जाता. गरजे वेळार कोणाक मजत करूंक लेगीत तीं मुखार सरनात. अशे तरेचे वागणुकेक लागून तांची कोणा कडेन इश्टागत लेगीत जावंक पावना. जिणेंत एकसुरेपण निर्माण जाल्ले कारणांत ते आपसूक कसलें ना कसल्या वेसनाक आपणायतात. अपुरबाय जाय तितलीच करची, पूण भुरग्यांक झेंड्यार चडोवचो यत्न करचो न्हय. अशें केल्ल्यान ते सुवार्थी जातात, आपलें तेंच खरें करचो यत्न करतात, हट्टीपणां करूंक लागतात, निमणे आवय- बापायचेर पश्चाताप करपाची पाळी येता. ही परिस्थिती खंयच्याच पालकांचेर येवची न्हय म्हूण आमी भुरग्यांक आमचो मोग दिवंक जाय, तांकां उर्बां दिवपी कृती आमी करूंक जाय. हे करूं नाका, तें तुजे कडेन जावपाचें ना अशीं न्हयकारात्मक उतरां दिवचे परस तू कितेंय करूंक शकता. फकत मनांत इत्सा आनी कश्ट करपाची तयारी दवरपाक जाय म्हूण तांकां प्रोत्साहन दिवंक जाय. तेन्नाच नवी पिळगी सक्षम जातली. पालकांची सकारात्मक वृत्ती आनी उर्बेभरीत वागणुकेक लागून भुरग्यांचो आत्मविस्वास वाडटलो. ते आपले इत्साशक्तीन वावरूंक लागतले आनी आपलें लक्ष्य पुराय करपाक पावतले हातूंत दुबाव ना.
एच. मनोज
9822441417
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
