भांगरभूंय | प्रतिनिधी
“बाबू तूं तें करनाका, तुका कळचें ना तें.”
“बाय तूं ल्हान आसा अजून तुका कळचें ना तें.”
“आमी त्रास काडले ते आमच्या भुरग्यांनी काडपाक जायना.”
“भुरग्यांनी कामां कित्याक करपाक जाय? बरें शिक्षण तांकां बऱ्या पगाराची नोकरी दितलें, व्हड जातकूच कामाक वावराडी दवरपाक परवडटलें तांकां. कांय गरज ना असलीं कामां करपाचीं”
अश्या आशयाचे जायते संवाद हेवटेन तेवटेन भोंवतना आमच्या कानार पडटात. असले संवाद उलोवपी पालकांचीं हींच भुरगीं व्हड जातात तेन्ना तीं बाळू जावन समाजांत वावुरतना दिश्टी पडटात. कसलो समाज घडयतात आमी?
भुरग्यांक परावलंबी आनी चड करून आपल्याचेर अवलंबून दवरप ही पालकांची सुप्त इत्सा आसता काय? आपल्या जाणटेपणांत आपल्याक पयस दवरत हो हुस्को आसता काय? काय “आमी त्रास काडले ते आमच्या भुरग्यांनी काडपाक जायना.” ही मानसीकताय आसता?
कांय घडणुको सांगपाक जाय. कोंकणी भाशा मंडळाची आमची विद्याभुवन कोंकणी शाळा दर वर्सा चवथी यत्ते खातीर सादारण पन्नास भुरग्यां खातीर एक राबित्याचें शिबार आयोजीत करता. लोलयां आमच्या घरा कडेन तांची वेवस्था करतात. गांवच्यो इतिहासीक सुवाती पळयतनाच गांवची समाजीक वेवस्था कशी आसता हाचीय तांकां वळख जाता. लागींच्या दर्यावेळेर वचून घरा येतकूच सगल्या भुरग्यांक न्हावपाक व्हेलें. दोन न्हाणीघरांत हीं पन्नासूय भुरगीं दोग दोग जाणां करून न्हावन आयलीं. थोड्यांचे न्हातना काडिल्ले कपडे न्हाणेघरांतूच उरले. निमाणे कडेन आमचे ताईन (शिक्षिकेन) भितर उरिल्ले कपडे भायर हाडून हारीन दवरले. आनी एका- एका भुरग्याक हाडून दाखयले. तरी कांय भुरगीं हे आपलेच कपडे म्हण वळखुवपाक विसरलीं. तांकां उरिल्ल्या कपड्यांतल्यान आपणें कांय वेळां पयलीं घाल्ले संवकळीचे कपडे वळखुपाक जालें ना. हें अशें कित्याक घडटा? हाका कोण जापसालदार? भुरग्यांक दोशाचें बोट दाखोवचे पयलीं चार बोटां आमचे कडेन आसात ताचेर लक्ष दिवचें पडटलें. भुरग्यांक न्हावपाक वच्चे पयलीं तांचो तुवालो, भितरले कपडे आपणें न्हाणयेंत व्हरून दवरप, न्हावन येतकूच घालपाचे नवे कपडे कुडींत काडून दवरप ह्यो संवयो केल्ल्यान तीं भुरगीं आपले कपडे वळखुपाक शकलीं नात.
भुरग्याक सगलें हातांत हाडून दिवप, तांकां कसलीच तकालस दिनासतना तांकां सूखवस्तू करून दवरप हेंच आयच्या समाजांत चड प्रमाणांत दिश्टी पडटा. भुरग्यांक आनी त्रास नाका हो विचार तांकां “बाळू” करून दवरता. नकळटना तीं परावलंबीत जातात.
कितल्याश्याच शाळां कडेन भुरग्याच्या हाताक धरून हाडून शाळेच्या दारा मेरेन पावोवपी पालक हांवें पळयल्यात. तांचे बोटवे आपल्या खांद्यांक लावन येवपी पालक पळयल्यात. भुरग्यांच्या बोटव्याचें वजें (?) आपल्या भुरग्याक उखलपाक ना दिवपी विचारसरणीचे पालक धन्यच म्हणचे पडटले. पालक सोडुनूच दियात, आपल्या भुरग्याच्या धावी वो बारावे वेळार चायल्ड केर लीव (सी. सी. एल) घेवपी शिक्षक धन्य धन्य म्हणचे पडटले. आपल्या एका भुरग्याची कुयताद घेवपा खातीर शाळेच्या वो उच्च माध्यमीक विद्यालयाच्या धावी- बारावीच्या पुराय भुरग्यांक उबंत उडोवन वचपी शिक्षकांची विचारसरणी वयल्या पालकांच्या विचारसरणेक समांतर आसा, अशें म्हणचें पडटलें.
दुसरी घडणूक. दिवाळे उपरांत शाळा सुरू जातकूच एक दिसा एक पालक भुरग्याक वेळ जावपाचें कारण सांगतना ताका पयलीं जोतीं घालपाक मेळटालीं, तीं आतां मोचे घालप सक्तीचें केल्ल्यान ताका मोच्यांच्यो लेसी बांदपाक कळनात. ताचे खातीर वेळ जालो. हें कारण जरी खरें आसलें तरी तें वॉण्ड्रान सांगप ही मानसीकताय. चवथेच्या भुरग्याक जर मोच्यांच्यो लेसी बांदपाक कळनात जाल्यार कसलें शिक्षण दितात आमी?
तिसरी घडणूक. स्रमाचें म्हत्व कळपाक एक शाळा भुरग्यां कडल्यान शाळे भोंवतणीं नितळ करून घेता. मातयेंत हात घालो म्हणटकूच भुरग्यांच्या आंगाक, कपड्यांक माती लागली. दुसऱ्या दिसा एका भुरग्याचो पालक येवन ताणें शिक्षकाक आपल्या भुरग्याक असल्या कामाची संवय ना, ताका असलीं कामां करपाक लायनाकात. त्या शिक्षकान ताका सांगलें, आमच्या शाळेंत येवपी भुरग्याक स्रमाचें म्हत्व कळपाकूच जाय. तांकां कुडीचो व्यायामूय जावपाकूच जाय. तुमचें भुरगें आमचे खातीर सगल्यां वरीच भुरगें, ताका हे शाळेंत आसा मेरेन हीं कामां करचींच पडटलीं. तुमी ताका हे शाळेंतल्यान काडपाचो विचार केल्यार तुमी चूक करतले. तो पालक ओगी रावन घरा गेलो.
भुरग्यांक व्हड जाय मेरेन सकाळीं ब्रशाक पेस्ट लावन दिवप, तांचो बोटवो आपणें भरप, बोटवो भरतना तुवालो, टिफीन, उदक, वळखपत्र सारख्यो गजाली भुरग्यांक सांगनासतना तयार दवरप ह्यो गजाली तांकां परावलंबी करतात. तांकां जापसालदारकी वळखुपाक शिकून जापसालदार करप हें घरच्यानूय जावपाक जाय. आपल्या भुरग्याचेर आपणे विस्वास दवरपाक जाय. तांकां आयतें दिवचे परस मदत करून करून स्वावलंबी करपाक जाय.
कांय पालक. जे शिक्षकूय आसतात तांकां हांवें आपल्या भुरग्याचो स्वध्याय (असाय्नमेण्ट) आपूण करून दितना पळयलां. भुरग्यांच्या गुणां परस तांची समज चड म्हत्वाची आसता हें आमकां जितले बेगीन समजता तितलें बरें. कित्याक तर मुखावेल्या जिणेंत भुरग्याचे गूण उपेगाक येतात ताचे परस कितलेशेच पटीन चड तांची समज
उपकाराक पडटा.
भुरगें जें जें मागता तें तें सगलें दिवन आमी आमच्या भुरग्याक मनसीक आनी शरिरीक नदरेन कमजोर करतात हें आमी समजून घेवपाक जाय. बरें लागपी खाण सदांच पोशक नासता, म्हणून आयचीं चडशीं भुरगीं स्थूल आनी कमजोर दिसतात.
आमी त्रास काडले ते आमच्या भुरग्यांनी काडपाक जायना हे विचारसरणींतल्यान आमी भुरग्यांक चुकून ‘बाळू’ करनात मूं हाचेर विचार जायच.
चेतन आचार्य
9422389290
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
