‘तांणी’ म्हारगायेंत तेल ओतपाचें? आमी मात हुलपत रावपाचें?

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

‘अमूक वस्तू सवाय जाल्या, ती तूं सवाय कित्याक करिना? आदलोच दर कित्याक लायता?’अशें एकलोय सभागो दुकानदाराक विचारूंक वचना. कारण…

“जाणां मरे बाबा, आमी सोगलीं चार दिसांनी न्हाताय. आमी उदोक गॅसार तापोयताय. आमकां 12 दिसांक एक गॅस सिलिंडर लागता. आतां सोरकारान गॅस बूक कोरपाक 25 दिसांचो गॅप दोवरला न्हू रे बाबा. ह्या उबाळ्या दिसांनी न्हायनासतना रावपा येता? पूण कितें कोत्तोलीं? गॅस सांबाळचो पोडटा. आनी आमकां मरे बाबा थोंड उदोक रोखडें बादता. आमकां थोंडी जाता. चार दिसांनी आमी सोगलीं आयज न्हाल्यांय. न्हायनासतना भायर सोरूंक बोरें दिसोता? देखून हांव चार दीस घोराच आसलीं. आयज भायर सोरल्या.” आपोलीनान – नाल्लकान्नीन सांगलें. आपोलीन आमच्या घरा लागसार आशिल्ल्या तिस्कार नाल्ल विकूंक बसता. तिचे कडल्यान हांव आठ दिसांनी नाल्ल घेतां. सदचें गिरायक म्हणून तें म्हाका नाल्ल थोडे सवाय धरता. चार दीस तें तिस्कार दिसलें ना म्हणून ताची खबर घेतली तेन्ना ताणें वयलें कारण सांगलें.
“आगो, पूण तुमगेर स्टोव्ह ना?”
“आहा. मुगे काजरा वेळार मांयन म्हाका दिलोलो. पूण स्टोव्हांत घालपाक केरोसीन जाय न्हू रे बाबा. तें आतां खूंय मेळटा?”
“तेंवूय बरोबर. पूण आतां सरकारान खंय रेशन दुकानां वांगडाच पॅत्राॅल पंपांचेरूय केरोसीन दिवपाची वेवस्था केल्या खंय.”
“तें मेळटा तेन्ना खोबऱ्यो. पूण जावं बाबा. देव बरें कोरूं त्या सरकाराचें.”
“आगो, तुमगेर रांदन ना?”
“आहा. पूण आमी ती उजार कोन्नाय. त्या रांदनींत घालपाक लांकडां नाका रे बाबा. लांकडां आतां खंयच मेळनाय. आमगे थिंगा एकलो लांकडां विकतालो. पूण ताका आतां डिमांड येयला. तो आदीं लांकडां पांच रुपया कील विकतालो, आतां किलाक तीस – चाळीस रुपया विकता. आमकां तीं पोरवडटा रे बाबा? आमी जोडटलीं कितें आनी मोडटलीं कितें?”
“आगो, इंडक्शन स्टोव्ह घेयात मुगो. ताचेर जेवण बरें फास्ट जाता. आमी घेतला.”
“होय बाबा. खूब लोक सांगताय म्हाका इंडक्शन स्टोव्ह घे म्हणून. पूण ताका मरे लायट लागोना? आमगेर मरे बाबा, एसी ना, फेर्र ना, गिझर ना. तोरी आमकां लायटीचें बिल अडेज हजार रुपोय येयलें. म्हज्या घोवान लायटी आॅफिसांत वचून इंजिनियराक विचारलें जाल्यार ताणें सांगलें, तुमचें रिडींग वाडलां. प्रायव्हेट इलेक्ट्रीशियनाक आपोय आनी एक फायल कोर. पोयलीं हें बिल फारीक कोर. फुडल्या बिलांत तें अॅडजस्ट कोरूया अशें तेणें सांगलें. मुगे घोरकारान मुरे तें बिल फारीक केलें. प्रायव्हेट इलेक्ट्रीशियनाक आपयलो. ताणें आमच्या घोरांत कितले पाॅयंट आहाय, कितले फॅन आहाय, कितल्यो ट्युबलायटी आहाय, कितले बल्ब आहाय हें बरोवन घेतलें. आनी ताणें मुरे बाबा, हें कोरपाक पायशीं रुपया घेतले. तुमगे तें रिडींग बिडींग आमकां कोळटा? तुमी दितात तें बिल आमी ओग्गा बारा फारीक कोत्ताय. पूण आमी सोंसताय म्हणून कितेंय कोरोप रे? ते आमचे सारक्या गोरीब मनशांक कित्याक इतू त्रास दिताय रे? तेंकां दोर म्होयन्याक बिलां दिवच्याक कितें जाता?”
“आगो, हांवू्ंय तेंच म्हणटा. दर म्हयन्याक बिल दिल्यार आमकांय हिशेब करपाक बऱ्याक पडटा.”
“पयर मरे बाबा, घोवान म्हाका सांगलें हाॅटेलांतल्यान कितेंय खावंक हाडच्याक वोच म्हणून. दोनपरां हांव त्या संजीवनी रेस्टाॅरंटांत गेलें. गोल्ल्यार बोशिल्लो मोनीस सांगूंक लागलो, चिकन पुलावूच आसा आनीक कांय ना. सोकाळीं केल्लो. चोलता जाल्यार चोय. गोरोम करून मेळचो ना. ताणें मुरे तो पुलाव म्हाका दोनशें चाळीस रुपया प्लेट दिलो. कितें कोत्तेलें? घेतलो. पोट भोरूंक जाय न्हू रे बाबा.”
“हय गो सामकें खरें तुजें. सगलें पोटाक लागून करचें पडटा.”
हांवें म्हणलें इतल्यान आपोलीनाचो मोबायल वाजलो. ‘एक मिनीट’ अशें म्हणून ताणें मोबायल कानाक लायलो.
“बोरें, बोरें, येतां हांव. रोखडें येतां.” इतलें म्हणून ताणें फोन दवरलो. “गॅस बूक केलोलो बाबा. येयलां खंय. वयतां हांव.” अशें म्हणून आपोलीनान म्हाका म्हजे नाल्ल पोतयेंत घालून दिले, नाल्लाचे पयशे घेतले आनी उरिल्ल्या नाल्लाचो पांटलो घेवन तें धांवत घरा गेलें.
हांव घरा आयलों आनी विचार करूंक लागलों. एके वटेन सरकार म्हणटा – भियेवपाची गरज ना, आमचे कडेन गॅस सिलिंडर भरपूर आसात जाल्यार गॅस गिरायकांक बंदनां कित्याक घालता काय? एका कुटुंबाक एक गॅस सिलिंडर 25 दीस येता हें सरकाराक कोणें सांगलें काय? कांय घरांनी 6 – 7 मनशां आसतात. तांकां एक गॅस सिलिंडर 10 ते 15 दिसूच येता. तांणी कितें करपाचें? गॅस सिलिंडर सोंपल्यार गॅस एजन्सी 25 दीस जाले बगर गॅस बूक करिना. तांणी कितें करपाचें? गॅस सिलींडराचो स्टाॅक कमी आसा, 25 दीस जाले बगर गॅस बूक करूंक मेळना जाल्यार गॅस सिलिंडराचो काळोबाजार कसो जाता? गॅस सिलिंडरांचो उणाव आशिल्ल्या दिसांनी खूब लोकांनी खंय चड पयशे दिवन गॅस सिलिंडर घेतल्यात. गॅस सिलिंडरांचो काळोबाजार करतल्यांक गॅस सिलिंडर कसो आनी खंयच्यान मेळटा? गॅस सिलिंडरा विशीं कोणेच भियेवपाची गरज ना अशें सरकार एके वटेन सांगता जाल्यार दुसरे वटेन पीएनजी आनी एलपीजी हीं दोनूय कनेक्शनां आसल्यार एलपीजी सरंडर करात अशें आवाहन कित्याक करता? लोकांक पीएनजीची सक्ती कित्याक करता?
कांय हाॅटेलवाल्यांनी गॅस सिलिंडर मेळनात म्हणून हाॅटेलां बंद केल्यांत. ताका लागून हाॅटेलांतल्या खाणा – जेवणांचेर निंबून आशिल्ल्या लोकांचे सुमारा भायर हाल जाल्यात. कांय हाॅटेलवाल्यांनी तर चुलीचेर रांदप सुरू केलां आनी लोकांची गरज भागयल्या.
आतां आनी खंय वेवसायीक सिलिंडर 218 रुपयांनी वाडला. म्हणटकच हाॅटेलांतले जिनस आपसुकूच म्हारग जातले. कांय हाॅटेलवाल्यांनी हे आदींच जेवणाचे दर वाडयल्यात. धा रुपयांची च्या वीस रुपया जाल्या. बटाटवड्याचो आनी सामोसाचो दर तर वाडलाच, पूण तांचो आकारय ल्हान जाला. जेवणाचे थाळयेचोय दर वाडला. थाळयेंत आदीं मेळटालो तो पापड आतां दिसप दुर्मीळ जाला. जेवणाच्या ताटांतल्यो वाटयोय उण्यो जाल्यात.
पातळ भाजी, सुकी भाजी, मिक्स भाजी, कुरमा, मशरूम भाजी, सुंगटांची भाजी, सुक्या सुंगटांची किसमूर, तेंडल्यांची भाजी ह्या सारक्या जिनसांचे दर 10 – 20 रुपयांनी वाडल्यात. रांदपाचो गॅस वाडला म्हणून आमी कांय जिनसांचे दर वाडयल्यात अशें हाॅटेलवालें रजांव दितात. तांचें रजांव सामकेंच भायर उडोवपा सारकें न्हय, पूण कांय दिसांनी जर झूज सोंपलें तर हे हाॅटेलवाले वाडयिल्ले दर देंवयतले? दुबावूच!
वर्सानवर्स सरकार अर्थसंकल्प मांडटा आनी अर्थसंकल्पांत अमूक अमूक म्हारग जातलें आनी अमूक अमूक सवाय जातलें अशें सांगता. म्हारग जावपाच्यो वस्तू रोखड्योच म्हारग जातात, पूण सवाय जावपाच्यो वस्तू मात बेगीन सवाय जायनात. ‘अमूक वस्तू सवाय जाल्या, ती तूं सवाय कित्याक करिना? आदलोच दर कित्याक लायता?’अशें एकलोय सभागो दुकानदाराक विचारूंक वचना. कारण तशें दुकानदाराक विचारपाक आनी ताचे कडेन वाद घालपाक आयज कोणाकूच वेळ नासता.
दुकानदार लायता त्या दरान सामान घेवप आनी आयिल्लो दीस धुकलप इतलेंच आमच्या हातांत आसता. कारण म्हारग जाल्लें केन्नाच सवाय जायना. कसलेंय निमित्त घेवन जण एकलो दर वाडयत आसा आनी आमी सामान्य मनशां मात वाडटे गरमेंत वाडटी म्हारगाय सोंसत आसात. झुजाचें निमित्त घेवन जण एकलो हे म्हारगायेच्या उज्यांत तेल ओतीत आसा आनी वाडटे म्हारगायेच्या ह्या तेलांत आमी हुलपत आसात. हें अशेंच चालू उरपाचें?

अतुल र. पंडित
9623269013