आमी मनीस जगावेगळे

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आमी मनीसूच ह्या संवसारार ना ना तरेची हळशीक तयार करतात आनी सोबीत धर्तरेक कुरूप करपाचें दुश्कर्मय करतात. अशें करून आमी….

संवसार रचतल्यान रूप, रंग, गंध, नाद, स्वाद अशा बांदपासांनी आमची नाळ सैमा कडेन जोडून दिल्या. हो संवसार सोबीत
सुंदर जावचो, सातत्यान ताची वाड जावची ह्या हेतून वेगवेगळे रुतूय जल्माक घाल्यात. त्या- त्या रुतू प्रमाण सैमांत फावो तो बदल घडत वता. जाका लागून सैमाचे उत्पत्तीत थारिल्ल्या प्रमाण वाडूय जाता. सैमा बगर धर्तरेवेले प्राणी जिवीत उरूंक शकत व्हय? ताची आनीक एक सुंदर कलाकृती म्हणल्यार आमी मनीस. हो जल्म आमकां फावो जाला त्या दिसा सावन आमचो प्रवास सुरू जाता, जो निमाण्या खिणा मेरेन चलत रावता. दर एक मनीस आपली जीण सफळ करूंक वावुरतात पूण सगळेच मनीस सफळ जातात अशेंय ना. कांय लोकांचे जिणेंत निर्शेणीय येता, पूण काळ बदलता तसो आमचे जिवीताचें चक्र लेगीत घुंवत आसता. सैम, सृश्ट, पर्यावरण, निसर्ग वेग-वेगळ्या नवांनी आमी ताका पाचारतात तें आमकां भरभरून दिता. केन्नाच स्वता खातीर पोसवणीक येना दुसऱ्याचीच भूक भागोवपाक तें पिकता. वत, वारें, पावस, गर्मी, थंडी आंगार झेलीत तिश्टता हाचे फाटलो ताचो हेत एकूच दुसऱ्याक सूख दिवंचें. आमी मनीस मात स्वता खातीरच जगतात आनी एक दीस मातये भरवण जातात.
आस्पत आशिल्ल्या मनशान खंय गरीब दुबळ्यांक मजत करूंक जाय. तांच्या दुखी जिवीतांत कांय सुखांचे खीण हाडपाचो यत्न करूंक जाय. तेन्नाच तो सैम रचेता मुठभर दिल्यार आमच्या पदरांत पोसो भर परत घालता. ही गजाल आमकां खबर आसून लेगीत आमच्यांतले कितले जाण हात उबारून अडचल्ल्याची मजत करूंक मुखार येतात काय? सोदूंक गेल्यार हाताच्या बोटार मेजपा इतलींच मनशां मेळटलीं, अशें म्हाका म्हजो एक आमीग सदांच सांगतालो, पूण जेन्ना कोरोनान मान वयर काडली त्या वेळार ताचो तर्क पोको थारलो. कारण त्या वेळार जायते मनीस एकामेकांची मजत करतना दिश्टी पडटाले. तें पळोवन आमची संस्कृताय अजून जिवी आसा आनी ती केन्नाच ना नपयत जांवची ना, हाची म्हाका खात्री पटपाक लागिल्ली. कारण हरशीं ज्यो घडणुको आशी- कुशीक घडटात त्यो पळयत जाल्यार आमी मनीसपण शेणोवन बसल्यात कांय कितें असो प्रस्न तुमचे सारको म्हाकाय पिडपाक लागिल्लो.
कोरोना काळार एकामेकांची सेवा करतल्या मनीस सभावाचें तें रूप पळोवन एके वटेन मनाक सूs जाल्लें पूण कांय दिसांनी खबर आयली, गोंयांत लाखांनी चौखण मिटर जमीन माफियांनी हडप केली म्हूण. बनावट दस्तावेज करून लोकांच्यो जमनी भायल्या भायर लाटपाचीं प्रकरणां उक्ताडार येवंक लागलीं. अशे तरेच्यो खबरो आयकून कांय जणांच्या पांयां सकयल्ली जमीन घसरूंक लागल्या आसतली, हातूंत दुबाव ना. अशा गजालींक लागून परत एकदां मनीसपणाचेर दाग लागला अशें म्हणचें पडटलें. झटपट पयसो करपाच्या नादांत मनीस फटींगपणां करपांत गुंथला. मुंबय सारकिल्ल्या शारांत ‘माफिया’ हें उतर सगल्यांचे संवकळीचें आशिल्लें. म्हाका याद जाता त्या प्रमाण, कांय वर्सां फाटीं मेरेन माफिया सारकीं उतरां गोंयांत तरी आयकूंक येनाशिल्लीं. आतां वचत त्या क्षेत्रांत ते घुसल्यात. शांत, सुशेगाद गोंयांत जमीन घेवपाचें सपन गोंया भायले लोक पळयतात. ते खातीर ते कितलेय दुडू फारीक करपाक तयार आसतात. हाचोच लाब घेत हे जमीन माफिया गैरवेव्हार करून गब्बर जातात. साधारण मनशाक सरकार दरबारांत एक बारीकशें काम आसत तर २-३ तरी पावटी मारच्योच पडटात, पूण गैरवेव्हार करप्यांचीं कामां मात ताकतिकेन जातात. कित्याक तें सगळ्यांक खबर. फटवल्ल्या गोंयकारांक मात न्याय मेळप कठीण जाता. निमणो तकलेर हात मारून नशीबाक दोश दित, बोटां मोडीत ते बसतात. राखणदारूच जर मदले मदीं घोटाळे करूंक लागले तर कागाळ कोणा कडेन करची तसली ही गत.
गोंयचे जमनीचे दर हिसपाभायर वाडिल्ल्यान गोंयकारांक तितलो दुडू फारीक करून जमीन विकती घेवप म्हणल्यार मळबाक हात तेंकयल्लेवरी जातलें. ज्यो जमनी परक्यांच्या हातांत गेल्या त्यो परत मेळपाची आस्त तर बिलकूल ना. अशेंच चलत रावत जाल्यार येतले पिळगे खातीर सुवात खंय मेळटली? धोक्याची घांट वाजल्या. गोंयकारांनी जागे जावपाचो वेळ आयला. आपले जमनीचीं कागदपत्रां तपासून घेयात, स्वता ते सुवातीर वचून पळयात, कोणेय अतिक्रमण बी करूंक ना मूं. केल्लें आसत जाल्यार ताकतिक करून सोक्षमोक्ष लायात. गोंया भायर वसणूक करून आशिल्ल्या गोंयकारांनी वेळ काडून एक- दोन वर्सांनी एकदां तरी मूळ गांवांत येवन आपल्यो जमनी वेवस्थीत आसात काय ना तें पळोवप आतां गरजेचें जालां.
कोणाकय जर जमनीची देखरेख करूंक दवरिल्लो आसत जाल्यार तो आपलें काम पुराय निश्टेन करता काय ना, हें पळोवप गरजेचें. सगळ्यांत म्हत्वाची गजाल म्हणल्यार ती जमीन भायले भायर कोणाक विकूंक बी ना मू, हाचो सोद लावप गरजेचो. गोंयच्या जमनीचे बाबतीत आतां कोणाचेर भरवसो दवरपाचो ना. आपूण स्वता जावन आपली जमीन सुरक्षित दवरूंक वावुरचे पडटलें.
पुराय संवसारांत खंय सात मनीस एक सारके आसतात. हाचो अर्थ तांचे चेरे आनी तांची चाल सादारणपणान एक सारकी आसतली न्हय. ताकाच लागून आमी घडये केन्ना केन्नाय गोंदळून वतात. अमूक मनीस म्हूण समजून दुसऱ्याकच कोणाक तरी जापायतात आनी मागीर ‘चूक जाली सायबा’ म्हूण शेर्म उक्तायतात. आपली चूक जाली ही गजाल मतींत येतकच हांसों फुटल्या बगर रावना. जमनीचे बाबतीत अशेंच कितें तरी जालां म्हूण सांगून गोंयकारांक पिशे करपी लोक ह्या संवसारांत कमी नात.
आमची जमीन आमी सांबाळून दवरूंक जाय, नाजाल्यार आमकां बेघर जावंक कळाव लागचो ना. देवान जरी आमकां एक बुदवंत प्राणी म्हूण जल्माक घाला, तरी आमी मनीसूच ह्या संवसारार ना ना तरेची हळशीक तयार करतात आनी सोबीत धर्तरेक कुरूप करपाचें दुश्कर्मय करतात. अशें करून आमी आमच्याच पांयार कुराड मारून घेतात, हें आमकां केन्ना कळटलें काय ?

एच. मनोज
9822441417