हे राम !

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

ओके. ओके. देव बरें करूं. हय, हय. शुअर. हय, हय. आमचें फिक्स. ना, ना, ना, आमचो विचार बदलचो ना. अयोध्येंत केन्ना काय पांय दवरतां आनी रामलल्लाचें दर्शन घेतां अशें म्हाका जालां. कितें? हय, हय, ओके. तुमकां आतांच हांव 14,000 रुपया गुगल पे करतां. ओके? एस. थँक्यू.” अशें म्हणून घरकान्नीन मोबायल मेजार दवरलो आनी ‘हिप हिप हुर्रे’ म्हणून भरतनाट्यमा सारको वेगळोच नाच केलो.
‘मोगॅम्बी खूश हुई’ अशें कितेंशें ती ओंठांतल्या ओंठांत पुटपुटली आनी म्हजे म्हऱ्यांत केन्ना आयली आनी म्हाका आपल्या दोनूय हातांनी कदेला वयल्यान उठोवन केन्ना नाचूंक लागली म्हाका कळ्ळेंच ना. नाचतां नाचतां म्हज्या उजव्या पांयाचें उजवें धोंपर कस्स जालें तेन्ना भानार आयलों.
”हर्षा, हे पिरायेर इतलो हर्षवायू बरो न्हय. आगो, तुजेर हो कसलो सांवार आयला? इतलें नाचपाक आनी लवंडपाक कारण कितें?”
”आयज हांव खूब्ब खूश आसां. अयोध्येंत वचून खऱ्या रामाक पळोवपाची म्हजी कितल्याश्याच वर्सांची इत्सा आतां पूर्ण जातली. तुमकां खबर आसा? आमच्या म्हाजन ग्रुपान आमकां अयोध्येंत व्हरपाची वेवस्था केल्या. तेंवूय बी विमानान. फकत 14,000 दिवपाचे. वचप, येवप, खावप, जेवप, पिवप आनी रावप हो सगलो खर्च तांचो. तुमकां खबर ना? तुमीय आसात न्हय त्या ग्रुपार?”
”हय. व्हाॅटसअॅपार वाचिल्लें हांवें.”
”हांवें तांकां आमचीं नांवां दिल्लीं. पूण आमी खंय वेटिंग लिस्टांत आसलीं. ऐनवेळार दोगां जाणांनी आपलीं नांवां फाटीं घेतिल्ल्यान आमची तिकेट कन्फर्म जाली म्हणून तांणी फोन केल्लो.”
”आगो, तुवें आमचीं नांवां तांकां दिलीं तें बरें आसा. पूण म्हाका एका उतरानूय सांगप ना?”
”कामाच्या बोवाळांत विसरलेंच हांव. आनी बायलेन सगलें कितें घोवाक सांगुनूच करूंक जाय अशें खंयच्या धर्मशास्त्रांत बरयलां?”
”तें कितेंय आसूं, पूण हें म्हाका तुजें मातूय आवडूंक ना आनी म्हाका अयोध्येंत वचपाची आतां इत्साय ना. म्हाका एका शब्दान लेगीत सांगिनासतना तुवें अयोध्येंत वचपाचें म्हजें नांव दिलेंच कशें? म्हाका तुज्या ह्या वागण्याचो खूब राग आयला.”
”वा! हें बरें तुमचें! आनी तुमी म्हाका सांगिनासतना कितेंय केल्यार जाता? पोरूं दिवाळेचे आदले रातीं आमच्या वाड्या वयल्या ‘आमचे आमीच’ ह्या क्लबान घडोवन हाडिल्ले नरकासूर सर्ती खातीरचें 30,000 रुपयांचें पयलें इनाम स्पाॅन्सर करतना तुमी म्हाका विचारिल्लें?”
”हें तुका कोणें सांगलें?”
”पयरूच ‘सेव्ह मोर’ ह्या सुपर मार्केटांत गेल्ले कडेन ‘आमचे आमीच’ क्लबाचो अध्यक्ष कांता कातकार म्हाका मेळिल्लो. म्हणूंक लागलो, ”वयनी, तुमी खरेंच भाग्यवान! तुमचो मिस्टर सामको दिलदार, उदार! खरेंच वयनी, असलो न्हवरो मेळपाक खरेंच भाग्य जाय.” ताणें अशें म्हणटकच हांवें ताका ताचें कारण विचारलें तेन्ना सांगूंक लागलो, ”वयनी, आमी पयलेच फावटीं दिवाळे निमतान नरकासूर सर्त आयोजीत केल्ली. हांवें सहज तुमच्या मिस्टराक आमी अशीअशी सर्त आयोजीत केल्या, आमकां तुमचो आदार जाय अशें सांगलें. तुमच्या मिस्टरान आनीक वेळ केलो ना. ”म्हजे 30,000 पावले” अशें म्हणून सोमते म्हाका 30,000 रुपया गुगल पे केले आनी पयलें इनाम आपल्या नांवार पुरस्कृत कर म्हणपाचें सांगलें. तुमचो मिस्टर विचार करिनासतना इतलो तडकाफडकी निर्णय घेवन आमकां इतलो व्हडलो आदार करतलो अशें आमी सपनांत लेगीत चिंतूंक नासलें. तुमकां मिस्टरान सांगूंक ना?”
हांवें ‘ना’ म्हणून मान हालयतकच ताणें म्हणलें, ”वयनी, म्हणून तर म्हणटां न्हय, इतलो बरो न्हवरो मेळप हें तुमचें भाग्य म्हणून. तुमचो मिस्टर ह्या हाताचें त्या हाताक लेगीत कळूंक दिना. बरें वयनी, येता हांव. अशीच सदळ हातान सदांच आमकां मजत करीत राव अशें सांग तुमच्या मिस्टराक.” ताणें म्हणलें आनी आपल्या सामानाचें बॅग व्हरून आपले मोटारींत दवरलें. कृष्णान मारिल्ल्या नरकासुराक 30 हजार रुपया दिवपाक तुमी एका पांयार तयार आनी श्रीरामाचे आंगवणेन जावनूय तुमी ताचें अयोध्येंत वचून दर्शन घेवंक तयार नात. मार झेतान तुमी आपूण रामभक्त म्हणटात, अयोध्येंत जावपी सुवाळ्याचीं निमंत्रण पत्रिका आनी अक्षता लोकांक घरांघरांनी वांटूंक भोंवतात आनी रामाचें दर्शन घेवंक अयोध्येंत वचूंक तयार नात. कितें म्हणचें तुमकां?”
”आगो, आगो, आयक. लोकांक दाखोवपाक तशें करचें पडटा. रामभक्त म्हणून भासोवचें पडटा.”
”आनी लोकांक फटोवचें पडटा. अशेंच मूं? तुमच्या ओंठार सदांच रामाचें नांव आसता. तुमी नेमान श्रीरामरक्षा म्हणटात. दीसभर रामनाम जपतात. रामाचेर भार घालून सगलीं कामां करतात. राम म्हाका पावतलो, राम म्हाका तारतलो अशें म्हणून रामाचेर विस्वास दवरून जगतात म्हणून म्हाका दिसलें, तुमकां अयोध्येंत व्हरचें आनी एक बाणी, एक वचनी, एक पत्नी रामाचें दर्शन घडोवचें. तुमकां खरो राम दाखोवचो, पूण तुमकां उमेदूच ना. आमच्या म्हाजन ग्रुपान ही आमकां भांगरा संद दिल्या ती आमी वगडावया नाका. आतां आमचें वय जालां. ‘राम’ म्हणचे पयलीं ‘राम’ पळोवया. हांव देवाकुडींत आशिल्ल्या रामाक सांगून घेतां, तुमकां अयोध्येंत वचपाची बुद्द दी म्हणून. तशी बुद्द दिल्यार दर वर्सा तुमकां घेवन अयोध्येंत तुजे भेटेक येतां म्हणून प्रभू श्रीरामाक सांगतां.” अशें म्हणून ती सोमती देवाकुडींत गेली आनी श्रीरामाच्या पांयजेला मुखार वचून हात जोडून उबी रावली. कितलोसोच वेळ ती मनांतल्या मनांत बडबडटाली. तिणें रामाक कितें सांगलें तें म्हाका खबर ना आनी हांवेंय तिका विचारलें ना. हांवें विशय वाडयलो ना. कारण म्हाका घरांत रामायण साॅरी महाभारत घडोवपाचें नासलें.
देवा कुडींतल्यान भायर आयलों आनी सोप्यार आड पडलों. विचार करूंक लागलों – खरो ‘राम’ खरेंच अयोध्येंत आसा काय? आदलो ‘राम’ खंय गेलो? आदीं आमच्या जगपांत ‘राम’ आसलो. आतां मात्तूय ‘राम’ ना. ‘राम का नाम लिये जा, अपना काम कियेजा’ अशें आजयेन सांगत सावन तोंडान श्रीरामाचें नांव घेवन आमी सगलीं भुरगीं घरांतलीं बारीकसारीक कामां पटापट करतालीं. आमकां ‘राम’ पावतालो. रामनामाचे शक्तीचेर आमी कितलींशींच अशक्य कामां सहज करताले. खूब वर्सांनी कोणूय मेळ्ळो जाल्यार आमी हात जोडून ताका ‘राम राम’ म्हणटाले. आदीं पावस वेळार पडटालो, शेतांत भांगर पिकयतालो. आतां त्या शेतांतूय ‘राम’ उरूंक ना अशें आजो केन्नाय म्हणटालो. ‘रामपारा’ फट उलोवचें न्हय अशें आजी शिटकायताली. तिनसांज जाली की आई रामरक्षा म्हणूंक लायताली. रामाचेर विस्वास दवरात, राम सगलें कितें जाग्यार घालतलो अशें म्हणून बाबा नेमान रामाचे मुर्तीचेर फुलां ओंपतालो. कसलोय भंय दिसलो जाल्यार रामाचें नांव घेतल्यार भंय पयस जातालो. ‘राम राय साय सुटल्यो’ अशें रामाचें नांव घेवन आमी लिपच्यांनी, धांवच्यांनी आनी धरच्यांनी खेळटालीं. आयज हें सगलें इतिहासजमा जालां. आयज आमी रामरगाड्यांत घुसपल्यात, सांपडल्यात. तातूंतल्यान सुटपा खातीर आमचे कडेन रामबाण वखद ना. केन्ना तरी रामराज्य येतलें ह्या भरवंशार आमी रामनाम घेवन रामभरोसे दीस काडटात.
‘राम राम’ म्हणपांतली गोडसाणूच आतां गेल्या आनी ताची सुवात ‘जय श्रीराम’ हे आक्रमक घोशणेन घेतल्या. आमचे कडेन अभिराम, तुकाराम, शांताराम, काशिराम, आत्माराम, जयराम अशे कितलेशेच ‘राम’ आसात पूण तातुंतूय आतां ‘राम’ उरूंक ना. तातूंतल्या कांय जाणांनी जाल्यार आपल्या नांवांतलो ‘राम’च काडून उडयला. हें सगलें पळयतकच ओंठार अचळय उतरां येतात ः हे राम! हे राम!

अतुल र. पंडित

9623269013