भांगरभूंय | प्रतिनिधी
भुरगेपणार आमगेर खूब सोयरे येताले. बऱ्याे वायट गजाली तांचे कडल्यान शिकूंक मेळटाल्यो. चडश्यांची म्हाका याद ना, पूण एक सोयरो नेमान येतालो आनी चार- पांच दीस तरी जिणेंत उर्बा भरतालो. ताचे नाव नामदेव. आमी ताका मामा म्हणटाले. तो सगल्या भुरग्यांक लागीं करून बर्यो काणयो सांगतालो. ताची उलोवपाची तरा आमकां भुरग्यांक खूब आवडटाली. खाशेले शैलीन तो काणयो सांगतालो, घडये ताची ही कुशळटाय आमकां ताचेंशी ओडून व्हरताली जावंक जाय. केन्ना केन्नाय आपले घरकान्नी सांगाता तो येतालो तेन्ना तर ताची घरकान्न लेगीत आमकां वेग- वेगळीं कुवाडीं घालून सोडोवंक लायताली, विक्रम- वेताळाच्यो काणयो सांगून बुद्दीन भर घालताली. म्हजो बापूय आस मेरेन तो नेमान येतालो हाची म्हाका पक्की याद आसा. रातीं जेवण- खाण जाल्या उपरांत म्हज्या बापाय बराबर ताच्यो बर्यो खबरोय रंगताल्यो. ताची बायल म्हज्या बापायची पयशिल्ली भयण लागताली. आमी तिका आत्या म्हणटाले. तें आपल्या घरकाराच्यो कागाळी आमचे आवयक सांगतालें. “पळय गे व्हनये, हे कसलोच काम- धंदो करीनात. बाप्पान जोडून दवरलां म्हूण बरें, ना जाल्यार जेवणा- खाणांक लेगीत आमी पादिसेर जावपाचीं.” तिणें म्हजे आवय कडेन केल्ली कागाळ आयकून नामदेव मामाची जापूय थारिल्ली आसताली “जाणां मगे व्हनये, हांवे खूब रोवून दवरलां हें कित्याक भिता कोण जाणा.” ताची उतरां आयकून म्हजी आवय ताका समजावपाचो येत्न करताली. हें पळयात रोवून दवरलें म्हूण कामा येना. ताका उदक आनी सारें घालपाचो वावर आसता कांय ना, तो तुमी करतात व्हय. तुमच्यो फकत फटाश्यो आयकुपाच्यो, पांयार पांय दवरुन फकत येवजण्यो शिजयत रावले जाल्यार कोणाचें पोट भरत व्हय? ना न्हय? मनशाक आपलें पोट भरूंक कोणाची ना कोणाची चाकरी करची पडटा वा आपलो स्वताचो असो व्यवसाय करचो पडटा. ह्या ना त्या निमतान मनशाक घराभायर सरचें पडटा. समाजात आपली सुवात आपणेंच घडोवंची आसता. आज्या पणज्याचें वा आवय बापायचें नाव घेवन मिरोवं येता, पूण आपल्या अस्तित्वाची जाणीव स्वताच्या वावरांतल्यान निर्माण करूं येता.’ इतलें सांगून म्हजी आवय वगी रावनाशिल्ली. ती ताका प्रस्न करताली, ‘तुमच्या बाप्पान येदो व्हड व्याप उबो केल्लो. तुमी तांतूंत कितली भर घाली तें आदीं सांगात पळोवया?’ म्हजे आवयचीं ही उतरां कानार पडना बराबर नामदेव आनीक लागीं राव नाशिल्लो दुसरे दिसा आपली साटली पोटली घेवन जो कूस मारतालो तो मागीर दोन ते तीन म्हयन्या उपरांतच दिश्टी पडटालो.
मनशाचे जिणेंत बरो जावं वायट काळ केन्ना येत हें कोणूच सांगपाक शकना. देखून मनशान फुडाराचें येवजून वावर करचो पडटा. अचकीत वायट प्रसंग आयलो जाल्यार लेगीत फुडारा खातीर केल्ले येवजणेचो लाव घेवन ती परिस्थिती निस्तारूंन वा सांबाळून घेवं येता. आवय- बापायचो वा आज्या- पणज्याचो पोटलो आसा म्हूण बडेजावाक कसलोच काम धंदो करप ना म्हणल्यार निकटी पिशापणाच जाली न्हय? आयज आशिल्लो काळ फाल्यांय तसोच पळोवंक मेळटलो, हाची शाश्वती कोण दिवंक शकतलो व्हय? कांसवाचे गती वरवी जायना मनशान आपलें कर्म करप केन्नाच सोडचें न्हय. कारण वेळ- काळ कोणाची वाट पळयत बसना. नामदेव मामा दुडुवांचें राशीर बशिल्लो खरो, पूण रिकामो भोवून स्वाभिमान वगडावन बशिल्लो. अशें आसुनय बी ताणें साबार काणयेंतल्यान आमकां मात सदांच उजू मार्गार चलपाची शिकवण दिल्ली.
ह्या संवसारांत सगल्यांचो वेळ आनीक काळ थारिल्लो आसता. मनीस एक- एक करून एक- दुसर्याचो सांगात सोडून पड्ड्या आड वचत रावता. मनीस जरी हो संवसार सोडून गेलो तरी जिणेची रीत मात केन्नाच बदलना. पयसो आदींय जाय आशिल्लो आनी आतांय ताचे म्हत्व उणें जावंक ना. पयशां बगर मनशाचें पान लेगीत हालना. सुखी, समाधानी जीण जगतले जाल्यार, चार पयशे हातार घोळयतले जाल्यार घरा भायर पावल दवरुकच जाय. जाणट्यांचे पुण्यायेन सगलें वैभव मेळिल्ले आसल्यार पासून आपलो वांटो म्हूण तांतूत थोडी तरी भर घालूंक जायच. आपली नोकरी वा वेवसाय करतना आपणें लक्ष घालें ना जाल्यार ताची दैना जावंक कळाव लागना, ही गजाल आमी विसरूंक फावना. दोन वर्सां फाटीं कादयेंत घाल्लेवरी आमी बंदखणींतली जीण जगले. तो काळ सोडलो जाल्यार दरेका मनशाक आपलीं दिसपट्टी कामां पुराय करचे खातीर आपले पांय हुंबर्या भायर दवरचें पडल्यात. हो कामाचो व्याप सांबाळतना आमचे मुखार आव्हानां हीं आसतात. तीं कशीं तरी पेलपाचीं आसता. जितलो अणभव चड, तितलीं चड तीं आव्हनां पेलपाच्यो तरा आमकां सापडूंक लागतात. कांय जाण आपल्या अणभवांचो बर्या पयकी लाव घेता आनी आपली जीण सुखी- समृद्ध करपाक पावतात.
असोच एक प्रकार आमी ते धामी वेळार शिकले तो म्हणल्यार ‘वर्क फ्रॉम होम’. हो प्रकार तसो नवो नाशिल्लो. कारण हाचे पयलीं ह्या प्रकारा बद्दल थोडी भोव म्हायती खबर आशिल्ली. गोंया भायर आशिल्ल्या आनी आंतरराश्ट्रीय व्यवसाय क्षेत्रांत वावुरतल्या म्हज्या इश्टां कडल्यान ह्या प्रकारा बद्दल हांवें जायतें फावटीं आयकल्लें.
देसा भायर आशिल्ल्या म्हज्या इश्टाचो फोन जेन्ना येतालो तेन्ना “काम कशें चल्लां तुजें” असो हांवे ताका प्रस्न करतकच जाप मेळटाली “आयज हांव वर्क फ्रॉम होम करता”. ताची जाप आयकून हांव अजापान ताका म्हणटालो, “मजा बाबा तुमचीं, घरांत बसून सुसेगाद आॅफिसाचें काम करतना आपलोय वावर करून काडप आनी पगारय लठ्ठ घेवप.’’ म्हजो प्रस्न आयकून बेजार जायनासतना ताणें जाप दिवची “यो हांगा एकदां तरी आनी पळय म्हजो वर्क फ्रॉम होम कसो आसता तो.” म्हज्या इश्टा मेरेन वचपाचो योग तर केन्ना आयलो ना पूण ‘वर्क फ्रॉम होम’ करपाची पाळी आमचेरय आयली. खरें सांगपाचें म्हणल्यार हे धामीक लागूनच हो प्रकार सगले कडेन बरे तरेन चलतना पळोवंक मेळपाक लागलो. त्या भायर ह्या प्रकाराक लागून कांय चाकरमान्यांची चांदी जावंक पावली, अशेंय म्हज्या कानार पडिल्लें. पूण, कितलें सत आनी कितलें फट हें तो वेळ- काळच थारावंक शकतलो अशें हांव म्हणीन. ‘वर्क फ्रॉम होम’ बरी संकल्पना, पूण आपली जापसालदारकी सांबाळून वावुरल्यारच आपलें तशेंच हेरांचेय बरें जावंक पावता. ह्या संवसरांत कश्ट केले बगर कोणाचो निकाल लागला आसत अशेंय न्हय, पूण आपलें अस्तीत्व तिगोवन दवरतले जाल्यार कसलो ना कसलो वावर करचो पडटलो. ना जाल्यार आपलींच मनशां फाटल्यान थोमणे मारतलीं ‘जाणट्याचें आस्पतीचेर उडटा मरे हो.’
एच. मनोज
9822441417
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
