भांगरभूंय | प्रतिनिधी
हालींच एक व्हाॅट्सअप मेसेज आयिल्ली. गौर गोपाल दास योगी सांगतात की आमी एक दिसाचो उपास करचो – तो म्हळ्यार स्मार्टफोना बगर एक दीस जगप. आमकां सोशल मिडिया वापरपाची संवंय जाल्या, खरें म्हळ्यार व्यसनूच लागलां. भुरग्यांकुच न्हय तर जाणट्यांकुय तें लागलां. आमी जात्रा, फॅस्तांनी फेरयेक भोंवतात तशेंच ह्या स्मार्टफोनाचो वापर करतकच जाता. फेरयेंतल्या ह्या दुकानांत वचूं काय त्या, हो रिंगाचो खेळ खेळूं काय बोंबाडे फोडपाचो खेळूं, खाजें घेवं काय रेवड्यो, अशें करता करता वर, दोन वरां सहज वतात. तशेंच ह्या सोशल मिडियाच्या भितर वतकच जाता.
स्मार्टफोन ह्या इल्ल्याश्या यंत्रान आमची जीण खुब बदलून उडयल्या. खरें म्हळ्यार हे यंत्र हातान आसप म्हळ्यार जग भोंवणी केल्ले बशेन. जगाच्या एका कोनशाक बसून दुसऱ्या कोनशाची खबर आमकां मेळटा. मनान आयिल्ल्या प्रत्येक प्रस्नाची म्हायती सोदून वा वाचून काडपाक मेळटा. पदां, फिल्मां, जेवणाच्यो कृती, कला, सामान विक्री वा घेवप- किदें आनी कात म्हणून ना. एकदां म्हणून हातान फोन घेवन बसप, मनान आयलां ताची म्हायती घेवपाक पळोवप – इतल्यान सोपना. धा- पंधरा सायटींचेर धा- पंधरा तरेन म्हायती घे – मागीर हें वाच आनी तें वाच, ही सायट उघड, ती उघड. तकलीय म्हणून आपशींच चड उत्सुक जाल्ले वरीं जाता. आनीक मातशे पळोवया आनीक दोन सायटींचेर वचूया, पळोवया – हें तर नकळत आनी इतले सोपें – सरळ तरेन घडटा की तातूंत कितलेशेच फावटी वेळाचें आनी कामाचें ध्यान- मन पसून उरना.
स्मार्टफोन हो जीविताचो एक महत्त्वपूर्ण भाग जावन पडला. घरांत आसतना आमकां तो म्हऱ्यान जाय आनी भायर सरतना तर पयशांचो बोटवो यादीन व्हरतात, तशें आमी स्मार्टफोना बगर खंयच वचनात. म्हाका तर दिसता भुरग्यां परस जाणट्यांक ह्या स्मार्टफोनाचे व्यसन लागलां. हांवुय तातुंतले एक आशिल्लें. पूण जालें कितें? स्मार्टफोनाचा उपास करप, ताजो उपेग कमी करप हो विचार जायते फावटी मनान आयलो. पूण विचार मनातूच उरलो. प्रत्यक्ष करपाचो बेत लांबणीर घालत रावलें म्हणजेच व्यसन वाडत गेलें. पूण, देवाच्या मनान वेगळो विचार आयलो. सदांचे बशेन स्मार्टफोनाचेर तरेतरेच्यो सायटीचेर पळयत – वाचत हांव एक दीस गुल्ल आशिल्लें. मेंदूच्या खंयच्यातरी भागांत, पूर्ण करपाची थोड्या कामाची यादी आनी शिटकावणी मदीं मदीं म्हज्या इंटरनेट संवसारान आपालिपा करताली. पांच मिनटां पळोवन कामाक वता, फोन बंद करता अशें करता- करता केन्नाच पंधरा मिनटां अदीक जावन गेली. इतले मजगतीं आपशीच म्हज्या फोनाक घुंवळ आयली आनी ताणें दोळे धांपले. आपलीं सगलीं जनेलां गच्च बंद केलीं. फोन म्हजो बंद जालो. ताका फर्स्ट एड म्हणून जितलेय उपाय आशिल्ले ते केले. परतो चार्ज करपाक लायलो, बॅटरी काडून परती घाली, हें- ते बटण दामून “सीपीआर’ दिलें – पूण ताका जीव आयलो ना. घे- मागीर म्हजें काळीज धडधडपाक लागलें. आता कितें? म्हजो संवसार कोसळतलो अशें म्हाका दिसलें. कोणाक फोन करपाक मेळचो ना, फोन आयल्यार कशें कळटलें? फेसबुकार आनी इंस्टाग्रामाचेर कोणें नवें कितें घालां काय, युट्युबाचेर, नेटफ्लीक्स नवें विडियो कशे पळोवप? असले कितलेशेच विचार खोदळ घालपाक लागले. असल्यो गजाली घडटकच मनीस सामको पिसावता तशीच म्हजी गत जाली. एक वरभर अस्वस्थ मनस्थितीन हांव उरलें.
स्मार्टफोन हातात नाशिल्ल्यान आमच्या घराच्या बाल्कनींन आयलें. भायर चकचकीत वतान आनी शितळ वाऱ्यान मातशें बरे दिसलें. शांत चित्तान आतां कितें करप हो नवे तरेन विचार करपाक लागलें. इतल्यान मनान आयलें, म्हाका सगळ्यान गरजेची म्हळ्यार एकामेकांक फोन करपाची वेवस्था. म्हज्या स्मार्टफोनांतले सीम कार्ड भायर काडलें आनी पयलीच्या फकत फोन करपाक मेळटा त्या मोबायलांत घालें. म्हजो व्हडलो प्रस्न सुटलो. जीवाक मातशे बरें दिसलें. आता कितें?
बारीक विचार केलो फोन सारके करपाच्या दुकानार व्हेलो. ताणें सांगले 5- 6 दीस दवरचो पडटलो. हे आयकुन कलकल सुटलो, म्हजें कशें जातलें? पूण उपाय नासतना फोन दवरचो पडलो. घरा आयलें. परते विचार सुरू. मागीर कितें म्हणून कोण जाणा विचार करपाची दिशा बदल्ली. बारीकसाणेन विचार केलो- म्हाका हया स्मार्टफोनाचेर अशें कसलें काम आसा. जाका लागून म्हजे काम अडटलें? हांव काय अशें काम करना जें फोनाचेर अवलंबून आसा. हांव तर फकत फेसबूक, युट्युब, नेटफ्लीक्स, अमेझोन हांचेच भितर आसता. गुगल सर्च करतां. ह्यो तर म्हज्या अडेच्यो गजाली. हें नासत जाल्यार म्हजी जीण तर खंयच थांबची ना, असो विचार करता- करता मन शांत जालें. पयले दीस खूब अस्वस्थ जावंक जालें, पूण दीस गेले, तशे फोनाचें व्यसनूय कमी जालें. त्या दिसांनी फुडें सरकायिल्लीं कामां हावें केलीं, दोन चित्रा रंगयलीं, नवे पदार्थ करून पळयले. 6 दिसांनी म्हजो स्मार्टफोन परत हाडलो, पूण आतां तो वापरपाचो म्हजो दृश्टिकोण बदल्ला. फोन कितलो वेळ आनी केन्ना वापरप हें जाणून आयलां.
म्हजी जीण स्मार्टफोनाक ‘नियंत्रीत’ करपाक दिवप ना हाजी जाणीव जाल्या. भुरग्यांक आमी जायते फावटी शिटकायतात, तापयतात. पूण जाणट्यांक हें फोनाचें व्यसन लागलां ताजें कितें? स्मार्टफोन हो काळाची गरज जाल्या, हातूंत दुबाव ना, – नवे तरेन, सोंपेपणान ह्या यंत्रा वरवीं जायतीं कामां जातात, खुबशी म्हायती मेळटा. पुण फोनाक लागून जायत्यो नाका आशिल्ल्यो गजाली जातात, हेंय बी लक्षांत घेवपाक जाय. भुरग्यांक हें यंत्र वापरपाक दितना पालकांनी लक्ष दिवंक जाय. भुरग्यांनीच न्हय तर प्रत्येकान मोबायल फोन वापरतना जापसालदारीन वापरपाक जाय, जाल्यारूच हें यंत्र आमच्या युगातलो एक बरो आविश्कार थारतलें.
स्नेहा साळकार
करंजाळें – पणजी
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
