भांगरभूंय | प्रतिनिधी
एका गांवांत राम आनी श्याम नांवाचे दोन इश्ट रावताले. एक दीस ते दनपरां लागींच्या रानांत भोवडेक वचपाक भायर सरले. रानांत वतना संकश्टाच्या वेळार एकामेकांची राखण करतले, अशें उतर तांणी एकामेकांक दिलें.
रानाचे मदीं पावतकच तांकां अचकीत एक वांशेल तांचे वटेन धांवत येतना दिसलो. राम आपलो जीव वाटावपाक लागींच्या झाडार चडटा. पूण श्यामाक झाडांचेर चडपाक येना. श्याम भियेता आनी ताका कितें करपाचे कांयच कळना आनी तो जमनीर न्हिदता आनी मेल्ल्याचें नाटक करता. वांशेल श्यामा कडेन वता. ताका पळेयता आनी उपरांत श्यामाच्या काना कडेन वचून ताच्या कानात कितें तरी गुपीत सांगिल्ले सारकें करता. श्याम भियोवन ओगी रावता.
थोड्या वेळा उपरांत श्याम मेलो अशें वांशेलाक दिसता आनी तें थंयतल्यान वता. राम भियोवन सकयल येता आनी श्यामाक विचारता, ‘वांशेलान तुका कितें सांगलें’..? शाम जाप दिता, ‘ताणें म्हाका सुवार्थी इश्टां पासून पयस रावपाचो सल्लो दिलो.’ संकश्टाच्या वेळार मजत करनात ते खरे इश्ट न्हय. हे आयकून रामाक आपली चूक कळटा.
देख – खरो इश्ट तोच जो संकश्टाच्या वेळार मजत करता.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
