सुर्या सद्दां नवो आसता! कित्याक उबगप?

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

अस्तित्व हें सदांच विद्यमान, नवें, ताजें, नित्य घोळटें अशें गतिशील बळ आसता. तें एखाद्या व्हाळा वरीं व्हांवत आसता.

म्हान तत्वगिन्यांनी हेराक्लीटसान एक सत सांगून दवरलां. ‘प्रत्येक दिसाचो सुर्या नवो आसता.’ दर दिसाची भूक नवी आसता. दर दिसाचो मोग नवो आसता. दर दिसाची जीण नवी आसता. ‘दर दिसा’ अशें म्हणप लेगीत चुकीचें जाता. जण एक हालणी, जण एक हावभाव, जण एक खीण सगलेंच नवें. म्हणटकच पोरणें खंय सावन येता तर? तुका उबगण कित्याक येता तर? जर सगलेंच इतलेंच नवें आनी जर तूं एकेच न्हंयेंत दोन खेपो बुचकळ्यो मारूंक शकना आसत आनी जर तूं एकूच सुर्योदय परतून एकदां पळोवंक शकना आसत, जर प्रत्येक गजाल नवी आनी नुतन जाल्यार तूं कसो कित्याक निरशेता, आनी वाजेता? हाचें कारण तूं तुज्या भितरल्या मना कडेन- अंतमर्ना कडेन मेळ घालून जियेना. तूं तुज्या चित्ता कडेन मेळ बसयता. आनी चित्त पोरणे आसता.
प्रत्येक सुर्या, प्रत्येक सकाळ, प्रत्येक भूक आनी प्रत्येक तृप्तताय हीं नवीं. चित्त मात पोरणें. चित्त भूतकाळ. चित्त म्हळ्यार तुंबिल्ले उगडास, यादी. तुमी चित्ताचे नदरेंतल्यान पळयल्यार तुमकां प्रत्येक गजाली भितर पोरणेपण, सोंपिल्लेपण दिसतलें. प्रत्येक गजाल धुल्लान माखिल्ली आनी बुरशी कशी दिसतली. हें सगलें चित्ताक लागून घडटा. देखून चित्ताक कुशीक सार. उगडासांक कडेक काड. जर तूं तुज्या उगडासांक भायर दवरूंक शकता आसत जाल्यार मागीर तुजे जिणे सांगाती लेगीत तुका नवी कशी दिसतली. सद्दां.
तूं एखाद्या मनशाक कसो म्हूण समजूंक शकतलो? कारण तो मुक्त आसता. प्रत्येक खिणाक तो बदलता. जर तूं एखादे न्हंयेंत दोन फावटी बुचकळ्यो मारूंक शकना तर मागीर तूं एकदां भेटिल्ल्या मनशाक परतून कसो म्हूण भेटूंक शकतलो? जर न्हंयो बदलतात, तर मागीर चेतना- चेतनाची व्हांवती आदलीच उरूंक शकना… तुजे जिणेंत निरंतर उमेद आसता. एक सारकें जिवीतपण आसता. आयज तुका भूक लागता. ही भूक नवी. आयज तूं परतून खाता. हें खावप नवें. कारण अस्तित्वांत कितेंच पोरणें आसूंकच शकना. अस्तित्वाक भूतकाळ आसना. पूण भूतकाळ हो चित्ताचो मात एक वांटो.
अस्तित्व हें सदांच विद्यमान, नवें, ताजें, नित्य घोळटें अशें गतिशील बळ आसता. तें एखाद्या व्हाळा वरीं व्हांवत आसता. हें आंतरीक गिन्यान तुका लाभत जाल्यार तूं मागीर केन्नाच उबगचो ना. उबगण ही सगल्यांत व्हडली पिडा. ती तुका जिवानिशी मारता. सवका-सवका करून सोंपयता. इल्लो इल्लो करून तूं इतलो उबगता की तुजें तुकाच तूं एक जितें जिवें मडें कशें दिसूंक लागता.
तुज्या जिवितांत फुलां फुलनात आनी सवणीं गायनात. तुज्या जिविताचें पुराय काव्य ना जावन वता. तूं तुज्या फोंडांत पाविल्लो आसता. अशें म्हणटात की मनीस आपणाल्या पिरायेच्या तिसाव्या वर्सा मरता आनी मागीर ताका ताच्या पिरायेच्या सत्तराव्या वर्सा मातयेक लायतात. तीस वर्सां लेगीत चड जालीं. ती म्हणणीं पोरणीं. आतां मरपाची पिराय वीस जाल्या. वया वयले भुरगे म्हजें सरी येतात आनी सांगतात, ‘आमकां उबगण आयल्या.’ ते अकाली म्हातारे जातात. ते तरूण जावचे आदींच मरतात. मतींत धरात: वर्तमान काळांत जियेवप ही जुवानपणाची कुरू. जर तुमी चित्ताच्या नदरे बगर जगा कडेन पळोवशात जाल्यार तुमी तरणेच उरतले. सदां सर्वकाळ. तुज्या मरणा वगतार लेगीत तूं जुवानूच उरतलो. मरण येता म्हणून भुरकटून वतलो. मरण तुका अशें दिसतलें: एक उमेद हाडपी उर्बेभरीत साहस. एक समारोप सुवाळो. अनंतात भितर वचपाक उक्तो जाल्लो देश्टो. भुको सोंपून, धादोसकाय लाभून विश्रांती घेवपाचो समय.
मागीर तूं बीं (seed) जातलो. आनी बीं खूब खूब वर्सां मेरेन सुस्त बरी न्हिदतली. उपरांत तुका अंकूर फुट्टलो. परतून तूं दोळे उगडटलो. पूण तूं आदलो आसचो ना.
कितेंच आदलें उरना. सगलेंच बदलत रावता. फक्त चित्त जड्डें जाता आनी शेकीं मरता. जिविता कडेन चित्ता बगर पळोवपा इतलो सक्षम जावप म्हळ्यारूच ध्यान साधना. (meditation) करप.
मूळ लेखकः ओशो (रजनीश)

प्रदीप लवंदे
9923292022